PlusFilmrecensie

Theo Maassen kritisch op lach-om-de-lach in regiedebuut Billy

Billy, het regiedebuut van Theo Maassen, is een aardige tragikomedie met scherpe dialogen en fijne rollen.

Mike Peek
Her en der zie je dat de makers ervaring missen Beeld Pupkin Film
Her en der zie je dat de makers ervaring missenBeeld Pupkin Film

De cabaretiers Theo Maassen en Sander van Opzeeland, het creatieve duo achter Billy, laten in deze telefilm allerlei figuren voorbijkomen met wie een artiest zoal te maken krijgt.

De jury van een talentenjacht die zegt dat je er niks van bakt. Recensenten die een poging tot vernieuwing de grond in boren. Een impresariaat dat je wil oplichten. En jonge, talentarme concurrenten die je succes kopiëren.

Om wanhopig van te worden, maar buikspreker Gerard (Bruno Vanden Broecke) heeft een nóg groter probleem: zijn brutale pop Billy groeit uit tot nationale held, het oordeel van de jury ten spijt.

Veelzijdige metafoor
De verlegen Gerard hobbelt slechts achter hem aan en ook privé krijgt Billy de touwtjes steeds strakker in handen.

Terwijl Gerard verveeld op zijn telefoon kijkt, beft Billy de sexy Belinda (Ellen Parren) tot ze sterretjes ziet. Hijzelf is meer gecharmeerd van zijn lieve buurvrouw Merel (Christine de Boer), maar die moet niets van Billy hebben.

Het is een veelzijdige metafoor, die pop. Hij zegt wat anderen denken en dat maakt hem in politiek correcte tijden natuurlijk razend populair. Hij staat ook voor het vaak grote verschil tussen wie iemand op het toneel is en wie diezelfde persoon thuis kan zijn.

En, daaruit voortvloeiend, Billy laat een andere kant van Gerard zien. Het is die eeuwige strijd tussen engel en duivel.

Hoe meer Gerard zijn best doet om vriendelijk te blijven, hoe sterker zijn onderdrukte verlangen naar rebellie via Billy naar buiten komt.

Scherpe dialogen
Het levert een aardige tragikomedie op met scherpe dialogen en fijne rollen van Vanden Broecke en De Boer.

Maassen en Van Opzeeland hebben hun cabaretachtergrond bovendien mooi en niet al te opzichtig in het verhaal verweven. Ze zijn kritisch op lach-om-de-lach-voorstellingen en komieken die in grote stadions optreden.

Voor collega Bastiaan is zijn pop (Willy) duidelijk veel minder belangrijk dan voor Gerard. Bastiaan wil alleen succes. Maar juist doordat hij zichzelf zo makkelijk los kan maken van zijn pop, zo weinig pijn lijdt vóór en investeert ín zijn vak, is zijn platte act volstrekt oninteressant.

Her en der zie je dat de makers ervaring missen. Het verhaal beslaat hooguit enkele maanden, maar dat is voor Bastiaan blijkbaar voldoende tijd om van een onbekende buikspreker uit te groeien tot een gevierde artiest met villa's, auto's en schaarsgeklede dames aan zijn zijde.

Maassen en Van Opzeeland lijken ook niet helemaal zeker te weten of Gerard en Billy wel echt één personage vormen of stiekem toch twee aparte figuren zijn.

"Ik heb hier niks mee te maken!" roept Gerard tegen een taxichauffeur als Billy de man beledigt.

Is Gerard echt naïef of verward genoeg om te geloven dat er een zelfdenkend wezen op zijn hand zit? Zo ja, dan had de film daar wel wat meer aandacht aan mogen besteden.

Billy

Regie Theo Maassen
Met Bruno Vanden Broecke, Ellen Parren, Christine de Boer
Te zien in Ketelhuis

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden