Column

Theo en ik zouden vannacht naar de televisie hebben gekeken

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column.

Theodor Holman.Beeld Wolff

Theo van Gogh zou vandaag 59 jaar geworden zijn. Elk jaar schrijf ik iets op zijn verjaardag omdat ik het een plicht acht hem op een of andere manier in leven te houden.

Dat hij dit jaar 59 zou zijn geworden, stemt me... droevig is het natuurlijk ook, maar je zou het kunnen vergelijken met een zonnige dag waarop je je verheugd hebt van alles te doen, maar het zwerk is bezwangerd met zwarte wolken. En dan komt daar vandaag nog een donkere wolk overheen.

München. We zouden vannacht zeker naar de televisie hebben gekeken. We zouden ons geërgerd hebben aan de trage ontwikkelingen. We zouden gelachen hebben om de vreemde tweets die werden verstuurd. We zouden tegen elkaar geschreeuwd hebben: "Het zijn jihadisten!" "Nee, man het zijn rechts-extremisten of van die trench coat killers."

Theo zou voortdurend met iedereen hebben gebeld. Hans en Gijs zouden zijn langsgekomen.Er zou misschien een jointje zijn rondgegaan. Je stelt het je voor, maar je wilt het je niet voorstellen - en toch ook weer wel.

Zulke gedachten hebben iets tegenstrijdigs: je wordt er wat verdrietig van, maar je moet er tegelijkertijd om glimlachen; een lach van een weemoedig soort geluk. Er zou aan het eind van de avond een felle discussie zijn gevolgd. Het onderwerp zou misschien zijn: Zijn we in oorlog met 'de vijfde colonne van de geitenneukers' of niet?

We waren het denk ik met elkaar eens geworden, maar als men ons zou horen, zou men vermoeden dat we ruzie hadden. Een vriendin zei: "Jullie praten de hele tijd zo snel." Op een bepaald moment zou ik hebben gezegd: "Jongens, ik moet een column schrijven." "Laat mij dat maar doen," zou Theo hebben gezegd.

We schreven vroeger samen columns voor Nieuwe Revu. We zaten dan naast elkaar. Soms tikte ik, soms Theo - als de deadline naderde tikte ik, want ik kon het sneller.

Theo is nu twaalf jaar dood. "Over tien jaar is alles anders," dacht ik op zijn crematie. Ik was, gek genoeg, in die week na zijn dood nog naïef optimistisch want ik dacht: uit deze slachtpartij moet iets goeds voorkomen. Dat naïeve optimisme heb ik totaal verloren. Uit slachtpartijen komt nooit iets goeds. Hoe paradoxaal dat het genoeglijkste op deze rotdag is: denken aan een vermoorde vriend.

t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden