Review

Theater dat niet loslaat

Als een stel jonge puppies dartelen ze om elkaar heen. Patrick en Cathy zijn beste maatjes, maar niet voor lang meer. De verwilderde vondeling die hun vader mee naar huis neemt, zaait tweedracht: Heath­cliff, het nieuwe broertje. Patrick koestert direct een intense haat jegens de infiltrant ('We hoeven geen broer, we hebben al een broer'), Cathy raakt volledig in zijn ban.

Op verzoek van regisseur Floor Huygen bewerkte Jeroen Olyslaegers Emily Brontë's klassieker Woeste Hoogten (1847) tot een twee uur durend toneelvoorstelling voor dertienplussers. En hoe. Wie denkt dat de negentiende-eeuwse familiegeschiedenis over passie en wraak niet te vertalen is naar theater voor jongeren, moet Woeste Hoogten, rusteloze zielen gaan zien, een coproductie van Theater Artemis en Theater Antigone.

Een decor van houten vlonders en twee reusachtige windturbines verbeeldt de ruige moors, waar Cathy (Alejandra Theus) en Heathcliff (Joris Smit) zich in een woeste choreografie, half worsteling, half vrijpartij, aan elkaar uitleveren. Hun wezens zijn één.

Tegenover de ongetemdheid van Heathcliff staat de culturele verfijning van buurjongen Edgar. Als Cathy moet kiezen, kiest ze voor zijn wereld van porseleinen theeserviezen, daarmee Heathcliffs verzengende wraak over zich afroepend.

'Niet spelen maar zijn,' gromt hij haar toe als hij Cathy's spelletjes met de mannen om haar heen niet meer verdraagt. Dat is precies wat deze energieke cast van zes jonge acteurs doet: ze spelen niet dat zij de personages uit Brontë's wraaktragedie zijn, ze zíjn het.

Schitterend is Alejandra Theus als de wispelturige Cathy. Nu eens flemend, dan weer schmierend en jankend smijt ze haar emoties over de splinterige planken. Joris Smit zet met zijn fysieke spel een duistere, onheilspellende Heathcliff neer, terwijl Fabian Jansen overtuigt als de nurkse, zijn ellende verzuipende Patrick.

Bij hun formidabele spel steken de overige acteurs wat bleekjes af, maar dat komt uitsluitend door het contrast: ook An Hackselmans, Daan van Dijsseldonk en Roos van Vlaenderen zijn gedenkwaardig als huishoudster Nelly, Edgar en zijn smachtende zusje Isa.

Een doodenkele keer is een voorstelling alleen maar goed. Geen wanklanken, geen tekortkomingen. Woeste Hoogten, rusteloze zielen is zo'n voorstelling. De fraaie tekstbewerking, de zorgvuldige regie, de overrompelende mise-en-scènes - dit is theater dat zich naar binnenvreet en niet meer loslaat. Dat dit niet alleen voor dertienjarigen geldt, mag duidelijk zijn.

Gaat dat zien dus! (JOUKJE AKVELD)

Woeste hoogten, rusteloze zielen. Theater Artemis, 13+. Gezien: gisteren, Stadsschouwburg, Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden