Recensie

The Strypes zouden wel eens dé festivalhit van 2014 kunnen zijn (****)

De jonge Ierse band The Strypes geeft in de Melkweg niet zomaar een popconcert, maar een eredienst aan rock-'n-roll. Je kunt je voorstellen dat de groep met gemak een grote massa aan kan, zoals een festival.

Pete O'Hanlon, bas, Evan Walsh, drums, Ross Farrelly, zang/mondharmonica, Josh McClorey, gitaar (vlnr) in de Melkweg.Beeld Paul Bergen

Laat het nou net die tijd zijn, de vroege jaren zestig, waaruit The Strypes hun voornaamste inspiratie halen. De Ieren klinken als The Rolling Stones en The Yardbirds aan het begin van hun carrière. Typisch Britse rhythm and blues spelen ze, maar wel met een punky attitude. Behalve uit de jaren zestig hebben ze ook het één en ander opgepikt uit de jaren zeventig; je hoort in hun muziek ook een duidelijk echo van die van Dr. Feelgood.

In Amsterdam treden The Strypes in het kader van Record Store Day eerder op de dag ook op in Concerto. Dat deden ze vorig jaar ook in een Londense platenzaak, toen samen met Paul Weller. Hij is een fan van de band, net als Noel Gallagher, Jeff Beck en Elton John: allemaal mannen die met gemak hun vader, zo niet hun opa hadden kunnen zijn.

Ouderwets bloempotkapsel
Heren van middelbare leeftijd zijn ook in ruime mate aanwezig in de Melkweg. Maar vooraan bij het podium staan leeftijdgenoten van de groep, vooral meisjes. En oef, wat zien die gasten er cool uit. Zanger Ross Farelly hangt als een mini-Liam Gallagher quasiverveeld om de microfoonstandaard, een grote zonnebril op zijn neus. Gitarist Josh McClorey heeft zo'n fijn ouderwets bloempotkapsel en draagt een veterdasje.

Het tempo ligt lekker jagerig hoog. De songs zelf zijn snel, maar volgen elkaar ook heel snel op. Niks stiltes tussen de nummers: door! De groep heeft de klassieke bezetting van zanger, gitarist, bassist en drummer, maar Farelly zet af en toe ook een mondharmonica aan de lippen. Jammer toch dat dat instrument, in Nederland ooit bekend als smoelschuiver, zo in onmin is geraakt.

Eigen nummers worden afgewisseld met covers. Een uitvoering van Bo Diddley's 'You can't judge a book', met een heel strak hakketakkende gitaar en mooie 'walking bass', ligt in dit verband voor de hand (de Amerikaan Diddley was één van de grote inspiratoren van de Engelse popmuziek van de jaren zestig).

Eredienst
Verrassender is een cover van 'Concrete jungle', een nummer van skagroep The Specials. Tegen die tijd dat ze die spelen, staat de Melkweg al compleet op zijn kop. Die oude mannen in de zaal stuiteren op en neer op de klanken van 'Rockaway beach' van The Ramones, nog zo'n geweldige cover, en die meiden vooraan lijken het podium te willen bestormen.

Iets wezenlijk nieuws hebben The Strypes niet te bieden, maar allemachtig, wat klinkt hun muziek lekker. Iemand nog behoefte aan nog maar eens een uitvoering van garageklassieker 'Louie Louie'? Ja! Ja! Ja! Dit is niet zomaar een popconcert: dit is een eredienst voor de rock-'n-roll. Heerlijk om mee te maken in een relatief kleine zaal, maar je kunt je ook voorstellen dat de groep met gemak een grote massa aan kan. The Strypes zouden wel eens dé festivalhit van 2014 kunnen zijn.


Pop: The Strypes
Gehoord: 19/4
Waar: Melkweg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden