PlusInterview

The Strokes: ‘We blijven in de eerste plaats een gitaarband’

Het lijkt een verwijzing naar de coronacrisis, maar het nieuwe album van The Strokes heet stomtoevallig The New Abnormal. En die keyboards, dat was niet het idee van gitarist Albert Hammond junior. ‘We blijven in de eerste plaats een gitaarband.’

The Strokes, met Albert Hammond junior als tweede van links. Beeld Jason McDonald

Hij weet precies wanneer The Strokes in Nederland zouden optreden. “Op 13 juni op festival Best Kept Secret,” zegt Albert Hammond junior zonder de minste aarzeling. Meteen erachteraan: “We kunnen er wel van uitgaan dat dat niet doorgaat, toch?” 

Volgend op het verschijnen van hun album The New Abnormal zouden The Strokes nu eigenlijk druk aan het toeren moeten zijn. “Tot ver in 2021 zitten we vol. The States, Europa, Australië, ­Japan… Het voornemen is alles afgelaste concerten te zijner tijd in te halen. Voorlopig zit er niets anders op dan af te wachten.”

Albert Hammond junior doet dat in zijn huis in de Hollywood Hills. “Het is hier in de straat altijd wel rustig, nu is het uitgestorven. Het is raar, maar het is nou ook weer niet zo dat er zombies door de buurt rennen. Ik kom niet tot veel. Ik speel elke dag gitaar, maar een nieuwe song heb ik nog niet geschreven. Ik probeer met de steun van een app wat aan lichamelijke beweging te doen. En ik acteer graag, ik heb wat rollen in films gehad, dit is de tijd om hele lappen tekst uit mijn hoofd te leren.”

De andere vier leden van The Strokes zijn in New York, de stad die in de gitaarrock van de groep altijd luid en duidelijk heeft doorgeklonken. Hammond zegt in de coronatijd nog bijna meer contact met zijn collega’s te hebben dan anders. “We bellen en skypen wat af.”

Fans kunnen daar deels van meegenieten: op YouTube staan onder de naam ‘5 guys talking about things they know nothing about’ filmpjes van ouwehoersessies van de groep: vooral over film en muziek, soms heel melig, soms raak en interessant, waarschijnlijk precies zo als het anders in de kleedkamer of tourbus toegaat.

Nukkig en narrig

The Strokes hebben van oudsher een wat moeizame verhouding met de pers. Een telefonisch interview met Albert Hammond jr, die onlangs veertig jaar werd, voelt een beetje of je een puber aan de lijn hebt. Het ene moment is hij enthousiast en coöperatief, even later nukkig en narrig. Helemaal fout gaat het als het gesprek op zijn vader komt, Albert Hammond senior dus. “We gaan het zeer zeker niet over hem hebben,” klinkt het bijna dreigend door de telefoon.

Oh. Jammer. Pa Hammond was in de eerste helft van de jaren zeventig een succesvolle singer-songwriter, die ook in Nederland bijna onafgebroken in de Top 40 leek te staan met songs als I’m a Train en It Never Rains in Southern California. Als songschrijver voor anderen was Albert Hammond senior nog veel succesvoller. ­Artiesten zo divers als The Hollies, Aretha Franklin, Leo Sayer en Celine Dion zongen werk van hem. Hij schreef ook de muziek van To All the Girls I’ve Loved Before, de gezamenlijk monsterhit van Julio Iglesias en Willie Nelson.

Schatrijk dus, die Albert Hammond senior. En zo kon het gebeuren dat Albert Hammond junior als tiener op een peperdure kostschool in Zwitserland zat. Niet heel erg rock-’n-roll, maar hij leerde er wel collega-rijkeluiszoon Julian Casablancas kennen. Die ontmoeting mondde uit in de oprichting van The Strokes. Alweer bijna twintig jaar geleden is het dat de groep gloedvol debuteerde met Is This It, een nu klassiek album vol opwindende en brutale grotestads­rock-’n-roll.

Hoe kijkt de verse veertiger Hammond terug op die begintijd? “Met niet anders dan warme gevoelens. Het lijkt allemaal nog maar kort geleden, maar als ik filmbeelden van ons uit die tijd terugzie, zie ik toch wel echt heel andere gasten dan we nu zijn.”

En nu is er The New Abnormal (de titel lijkt een verwijzing naar de coronacrisis, maar werd al veel eerder bedacht). De kritische ontvangst van het album laat zich samenvatten als: mwoaaah. Er staan songs op die The Strokes van twintig jaar geleden in herinnering roepen, er staan ook songs die zich moeilijk anders laten omschrijven dan als vullers.

Keurige teckel

Opvallend is hoezeer bij The Strokes, ooit een strikte gitaargroep, keyboards tegenwoordig onderdeel van hun sound zijn. Ook dat blijkt een gevoelig onderwerp. “Je belt met het Strokes­lid dat daar het minst mee ingenomen is. We gebruiken toetsen, maar die zijn er vooral om het geluid rijker te maken, we blijven in de eerste plaats een gitaarband. Ik zie het zo: die keyboards staan ergens achter in het huis, als je voordeur opent, zijn de gitaren het eerste wat je hoort. Op het podium gebruiken we ze helemaal niet. Ik zou er geen bezwaar tegen hebben ze op een backingtrack te zetten, maar daar zijn de anderen dan weer faliekant tegen.”

We horen plotseling het geluid van heel hard blaffende honden. Wat voor honden heeft Albert Hammond junior? “Ik heb alleen een keurig opgevoede teckel. De honden die je zo tekeer hoort gaan zijn van de buren.”

The Strokes: The New Abnormal (Cult / RCA)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden