Plus

The Specials laten de zaal keer op keer exploderen

Twee keer treden The Specials dit weekeinde op in Paradiso. Bij het eerste concert kolkte de energie wild door de zaal.

Terry Hall, zanger van de Britse skagroep The SpecialsBeeld Eva Wertheimer

In Engeland en ook wel daarbuiten ging haar foto twee jaar geleden viral. Saffiyah Khan, een Britse van gemengde komaf, was het meisje dat bij een demonstratie geen centimeter week voor een lid van de heel rechtse English Defense League. Terwijl hij haar van allerlei smerigs toebrulde, keek zij sereen glimlachend voor zich uit. Op haar shirt prijkte de naam van skagroep The Specials.

Natuurlijk zochten The Specials contact met haar en nu is er een innige band. Khan is te horen op het onlangs verschenen Specials-album 'Encore' en ook in Paradiso, waar de groep twee concerten geeft, is ze van de partij. Ze zing/rapt '10 commandments', een oud nummer van skagrondlegger Prince Buster. Het is wel aangepast: de seksistische tekst van het origineel is omgezet in een feministisch statement.

Protestborden
Zo kennen we de Specials weer. Van alle Britse groepen die eind jaren zeventig, begin jaren tachtig nieuw leven bliezen in de aloude Jamaicaanse ska, waren zij de meest politieke. In Paradiso staan ze al die jaren later voor een decor dat is opgetrokken uit protestborden met ludieke leuzen. 'Non-Judgement Day is coming', 'Think', 'Help someone', dat werk. En ook: 'Listen to Sly and the Family Stone.'

Van de zeven Specials uit de beginjaren zijn er anno 2019 door ruzie, dood en verveling nog maar drie over: zanger Terry Hall, gitarist Lynval Golding en bassist Horace Panter. Is dat erg? Nee, maar het is wel even wennen. Goede muzikanten hoor, de nieuw aangetrokken krachten (onder wie Steve Cradock, vooral bekend als rechterhand van Paul Weller), maar zeker in het eerste deel van het concert klinkt de muziek soms wat rommelig.

Zaal explodeert
Maar vanaf 'A message to you, Rudy' loopt de boel gesmeerd. Werk van 'Encore' wordt welwillend aangehoord, maar bij songs van het veertig jaar geleden verschenen titelloze debuut van The Specials explodeert de zaal keer op keer. Vijftigers en zestigers zijn vanavond in de meerderheid, maar in de moshpit gaat het net zo heftig toe als tijdens de hoogtijdagen van de groep. En ook ver daarbuiten wordt stevig geskankt.

Zanger Terry Hall staat als vanouds doodstil achter zijn microfoon, op zijn gezicht een blik droeviger dan die van de allerdroevigste labrador. Slechts één keer richt hij het woord rechtstreeks tot het publiek: "Hi, we're The Specials." (We vermoedden het al een beetje). Maar zingen gaat hem goed af; er is in al die tijd nauwelijks iets veranderd aan zijn mooi huilerige stem. Hall weet zich bovendien gesteund door een publiek dat van die songs van veertig jaar terug echt nog elk woord lijkt te kennen.

The SpecialsBeeld Eva Wertheimer
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden