Recensie

The Magic Whip van Blur is afwisselend teder en uitbundig (****)

Dat Blur ooit nog een album zou uitbrengen, twaalf jaar na het verschijnen van Think Tank, leek onwaarschijnlijk. Maar de wegen van Damon Albarn zijn ondoorgrondelijk. Vanwege een afgelast festivaloptreden in Japan dook Blur weer de studio in. Het resultaat: het achtste album genaamd The Magic Whip.

Beeld Linda Brownlee

Damon Albarn is een bijna pathologisch productieve muzikant. Hij staat aan het roer bij Gorillaz - de 'virtuele' groep met striptekenaar Jamie Hewlett waarover hardnekkige geruchten de ronde doen dat er een nieuw album op komst is - schreef diverse opera's, verdiepte zich in Afrikaanse en Chinese muziek, leverde gastbijdragen op het werk van collega's en was daarnaast de drijvende kracht achter gelegenheidsbands als Rocket Juice and the Moon en The Good, The Bad And The Queen. Dat Blur ooit nog een album zou uitbrengen, twaalf jaar na het verschijnen van Think Tank, leek daarom onwaarschijnlijk.

Afgelast optreden
Maar Gods wegen, of in elk geval die van Albarn, zijn ondoorgrondelijk. Na het afgelasten van een festivaloptreden in Japan maakte Blur, op tournee in Azië, van de gelegenheid gebruik een paar dagen de studio in te duiken. Vrijblijvend, zonder vooropgezet plan. Het was gitarist Graham Coxon die de aldaar opgenomen aanzetten en schetsen tot solide songs wist om te zetten, waarmee hij Albarn kon overreden toch maar weer eens aan de schrijftafel plaats te nemen om de nummers van teksten te voorzien. En zo is er ineens The Magic Whip, het achtste Bluralbum sinds Leisure uit 1990.

De verrassingsplaat is onbeluisterd al een van de belangrijkste releases van het jaar. Dankzij The Magical Whip is Blur niet langer een sporadisch optredende retroband die oude Britpopsuccessen opwarmt en uitserveert, maar opnieuw relevant binnen de popscene van het Verenigd Koninkrijk. En de meeste jonkies hebben het nakijken. Want Blur verkeert op The magical whip in grootse vorm. De band klinkt vertrouwd en weet tegelijkertijd iets toe te voegen aan het toch al zo imposante oeuvre, wat misschien wel is te danken aan de spontane manier waarop het album tot stand is gekomen.

Jamplaat
Het is hoorbaar een jamplaat, maar Albarn cum suis verliezen zich niet in eindeloos meanderende improvisaties. Ze houden het als vanouds puntig en strak. Niettemin stoelen de meeste nummers op een enkel, vaak simpel idee, dat pas op een later moment zijn uiteindelijk vorm kreeg.
Gitarist Graham Coxon, wegens verslavingsperikelen de grote afwezig op Think tank, weet The magical whip naar zijn hand te zetten zonder nadrukkelijk als gitaargod naar voren te treden. Met de hard ingemixte, overstuurde partij op Go out of de juist fijnzinnige lijntjes op Thought I was a spaceman toont hij zich een dienende, maar bepalende speler.

De achtste van Blur is afwisselend teder en uitbundig, los van toon en doordesemd van de weemoed die veel van Damon Albarns werk typeert. Net als op zijn soloplaat staat het verlies van de menselijke maat in de door techniek gedomineerde samenleving in zijn teksten centraal. Maar zelfs als Blur zware middelen inzet om dat thema over het voetlicht te brengen -de martiale snaredrum en gedragen strijkers op There's Too Many of Us - houdt de band het klein en subtiel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden