Plus

The Last Shadow Puppets soms vol in de roos, dan weer nét ernaast

De muzikale klik tussen Alex Turner en Miles Kane is live niet te missen. Jammer dat de weelderigheid van hun albumwerk soms op vreemde wijze verloren gaat.

Miles Kane (l) en Alex Turner Beeld Zackery Michael
Miles Kane (l) en Alex TurnerBeeld Zackery Michael

Een zijprojectje opstarten naast je eigen succesvolle band is één ding, maar als dat zijprojectje vervolgens uitgroeit tot iets dat het succes van je hoofdproject griezelig begint te benaderen, heb je een flink luxe­probleem te pakken.

Populaire ballen
Arctic Monkeys-voorman Alex Turner begon The Last Shadow Puppets met Miles Kane van The Rascals om een sfeervollere, atmosferische muzikale zijstraat in te kunnen slaan, iets dat verrassend succesvol uitpakte op debuut The age of the under­statement (2008). Zo goed zelfs dat Turner inmiddels twee populaire ballen in de lucht moet zien te houden.

The Last Shadow Puppets

Gezien 7/4, Paradiso

Dat lukt hem heel aardig. Hij nam rustig acht jaar de tijd om een tweede album met Kane te maken, om zo zijn Monkeys te behoeden voor haastig broddelwerk en ideeën rustig te laten rijpen.

Met succes: opvolger Everything You've Come to Expect tapt uit het­zelfde vaatje als het debuut, met ­barokke jarenzestigpop en omineuze strijkpartijen. Een soort weelderige pop-noir die haaks staat op alle ­mentholfrisse puntigheid van the Arctic Monkeys, kortom.

Live in Paradiso is de muzikale klik die Turner en Kane met elkaar hebben niet te missen: de lol en overgave is bijna met een schuimspaan van hun gezichten af te scheppen. Het is alleen jammer dat de weelderigheid van het albumwerk bij tijd en wijle op een vreemde manier verloren gaat.

Hitchcockiaans
Violistes omlijsten het mysterieuze She Does the Woods met hitchcockiaanse strijkers, terwijl The Element of Surprise dan weer vreemd doodslaat op een manier die je niet helemaal begrijpt: als een glas bier waarvan je zeker weet dat je het van tevoren grondig hebt schoon­gespoeld.

Het blijkt een voorbode voor de hele avond, die eigenaardig flippert tussen vol in de roos en nét ernaast. Used to be My Girl druipt van zwoele dreiging en zit vol onheilspellende onderstromen waar je in wil worden meegezogen, een gevoel waarbij ­Aviation dan weer te flets als een ­gewoon, Morrissey-achtig popliedje afsteekt.

Veel bands wil je op het hart drukken live meer af te wisselen. Maar als je hoort hoe fluwelig de prachtige Scott Walkerarrangementen van Everything You've Come to Expect voor the Puppets werken, ben je geneigd te zeggen: jongens, laat die catchy liedjes aan de Arctic Monkeys over. En richt alle pijlen op de atmosfeer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden