Plus

The Kik minder streng in de sixtiesleer: 'Er is meer dan alleen beatmuziek'

Op hun derde album Stad en Land is The Kik minder streng in de sixtiesleer dan voorheen: de muziek is opvallend ingetogen en soms zelfs jazzy.

The Kik met Arjan Spies (tweede van links) en Dave von Raven (midden) Beeld Andreas Terlaak

Er zijn weinig bands met een zo duidelijk uiterlijk imago. The Kik is de groep van de strakke pakken in sixtiesstijl. Maar tijdens een interview naar aanleiding van het nieuwe album van The Kik dragen zanger Dave von Raven en gitarist Arjan Spies gewoon vrijetijdskleding. Von Raven ziet er evengoed uit als een mod uit de vroege jaren zestig, maar Spies gaat gekleed in spijkerbroek en hoody.

"Ja, daar heb ik ook zo mijn mening over," zegt Von Raven, de man met het Rotterdamste accent van het land, over de kleding van zijn collega.
"Come as you are," zegt Spies.

Karikatuur
Von Raven, met gespeelde afkeur: "Ja, hoor. Wees jij maar lekker jezelf."
Er was een tijd dat de zanger de deur niet uit ging in iets anders dan een Italiaans maatpak. "Ik hielp zelfs bij het uitladen van het bussie in zo'n pak, dure suède schoentjes ook nog eens aan. Vonden de mensen heel leuk, maar ik ben ermee gestopt. Die pakken draag ik alleen nog op het podium en op tv. Je moet ook oppassen geen karikatuur van jezelf te worden. Al is me dat helaas nooit gelukt."

Zo heel streng in de leer zijn ze sowieso niet meer binnen The Kik. Klonk de groep aanvankelijk als een Nederlandstalige versie van The Beatles, gaandeweg is het muzikale palet aanzienlijk uitgebreid. De jaren zestig zijn nog altijd een belangrijke bron van inspiratie voor de groep, maar op Stad En Land, hun derde album (een samen met Armand gemaakte plaat niet meegerekend) klinkt de muziek opvallend ingetogen en hier en daar zelfs jazzy.

Schuifelend
Openingsnummer Ik Zie Je In De Stad heeft zowaar een zwoel schuifelend latinritme. Best gewaagd om daar de plaat mee te beginnen, zou je zeggen. "Dat zeggen er wel meer,' lacht Arjan Spies. "Eerder zouden we dat ook nooit hebben gedaan. Toen vonden we dat een plaat knallend moest beginnen met bijvoorbeeld iets in de stijl van de Small Faces."

Spies wijt de muzikale veranderingen binnen The Kik deels aan de theatertournees van de afgelopen jaren. "In de laatste, Met De Deur In Huis, bogen we ons onder meer over de kleinkunst van de jaren zestig. Dan ga je automatisch anders spelen. En daar raak je dan vervolgens weer door geïnspireerd. Het hoeft allemaal niet meer zo hard. En er is meer dan alleen beatmuziek."

Dave von Raven knikt instemmend en dat is niet helemaal wat je verwacht van misschien wel de grootse sixtiesfanaat van Nederland. "Vroeger was ik een purist. Alles moest klinken zoals The Beatles in hun beginjaren. Een piano vond ik eigenlijk al te ver gaan. Ik ben er veel makkelijker in geworden."

"De liefde voor de muziek van de jaren zestig moet geen blok aan je been worden. Je moet als componist en tekstschrijver vrij zijn je te kunnen blijven ontwikkelen. De sixties zijn voor ons een middel, geen doel."

In de tekst van het nummer Maandag, een stemmige ballad met licht psychedelische inslag, komen het Het Land Van Maas en Waal en Meester Prikkebeen voorbij. De liefhebber herkent de verwijzingen naar songs van Boudewijn de Groot. Heeft De Groot, in de jaren zestig een van de grondleggers van de Nederlandstalige popmuziek, wel eens gerageerd op The Kik?

Envelop
"Zeker," zegt Von Raven. "Als we een nieuwe plaat af hebben, is het eerste wat ik doe dat ding in een envelop douwen en naar Boudewijn sturen. Normaal krijg ik dan een heel uitgebreide brief terug waarin hij de plaat nummer voor nummer recenseert. Dit keer was, waarschijnlijk omdat hij druk was met dat project met George Kooymans en Henny Vrienten, zijn kritiek in één verhaal gevat."

En? "Ja, hoe zei-die het nou ook alweer?" Spies, lachend: "Dat hij het een héél aparte plaat vond?" Von Raven: "Nee, dat hij wel een paar keer goed had moeten luisteren, maar dat hij het ijzersterke liedjes vond. Mooi om te horen van de man die Voor De Overlevenden maakte, voor mij de beste Nederlandse plaat aller tijden."

Met hedendaagse Nederlandse popmuziek in de eigen taal heeft Dave von Raven over het algemeen niet veel op. "Zó serieus. Ik vind Borsato een geweldige zanger, maar die teksten trek ik niet. Echt geen greintje humor zit erin. Maar dat is bij al die gasten zo. Zijn ze bang dat het cabaret wordt als er ook maar iets te lachen valt? Ik vind dat een poptekst juist heel goed een grapje of een aardigheidje kan hebben."

The Kik: Stad En Land (TopNotch/Excelsior). Paradiso, donderdag, aanvang 19.30 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden