Plusrecensie

The Hateful Eight is helaas niet groots en meeslepend (***)

De sfeervolle fotografie van The Hateful Eight is om van te smullen, het verhaal is helaas niet groots en meeslepend.

Premiejager Samuel L. Jackson ontpopt zich tot een amusante Hercule Poirot.Beeld Andrew Cooper

Twee jaar geleden zag het ernaar uit dat The Hateful Eight de bioscoop nooit zou bereiken. Een vroege scenarioversie belandde op het internet, waarna Quentin Tarantino er de brui aan gaf. Het begrijpelijke ongenoegen en misbaar van de auteur leidde tot een compromis: de tekst werd eenmalig in een theater in Los Angeles voorgedragen, door acteurs die eerder met Tarantino hadden gewerkt.

Een klein jaar na de succesvolle opvoering stonden de meesten van hen alsnog voor de camera en werd The Hateful Eight 'de achtste film van Quentin Tarantino', zoals het in de openingstitels staat vermeld.

Met de filmtitel nestelt de maker zich numeriek tussen de klassieke Hollywoodwestern The Magnificent Seven (1960) en de paëllawestern Cut-throats Nine (1972), een brute Spaanse uitputtingsslag, die in de Verenigde Staten als de meest gewelddadige western aller tijden werd uitgegeven. Met de grimeurs van The Walking Dead geeft Tarantino de Spanjaarden het nakijken. Wanneer de Hatelijke Acht de finale met explosies van vlees en bloed van een uitroepteken voorzien, gaat het er niet bepaald zachtzinnig aan toe.

Toneelklucht
Voordat Tarantino zijn nihilisme botviert, lijkt de film twee uur tussen een Agatha Christie-mysterie en een toneelklucht te balanceren, waarbij premiejager Samuel L. Jackson zich ontpopt tot een amusante Hercule Poirot. Hij betreedt de film in het besneeuwde landschap van Wyoming, waar hij met een stapel bevroren boevenlijken de koets van concurrent Kurt Russell aanhoudt. Russell brengt criminelen levend naar de galg, al is dat knap lastig. Om de door Jennifer Jason Leigh vertolkte Daisy Domergue in bedwang te houden legt hij haar niet alleen aan de ketting: hij slaat haar permanent grijnzende tronie herhaaldelijk bont en blauw.

Jackson heeft een roemrucht verleden in de Amerikaanse burgeroorlog, waarin hij aan de slavernij ontsnapte om de Zuidelijke racisten bij bosjes over de kling te kunnen jagen. Het leidt tot een gespannen verhouding met een tweede lifter in de koets: de door Walton Goggins vertolkte passagier is een onverbeterlijke Zuidelijke Rebel van de oude stempel, die het gezag in Washington niet wil erkennen en het slavernijverleden verheerlijkt.

Hij is op weg naar Red Rock, waar hij als sheriff aan de slag kan. Als Tarantino al een agenda heeft, dan is die niet verborgen: in zijn westernversie van Amerika wordt de grootste racist tot politiechef benoemd. Wanneer het gezelschap door een sneeuwstorm in een pleisterplaats moet schuilen komt het verleden uitvoeriger aan bod, en zetten vier schimmige vreemdelingen de boel verder op scherp. Dat kan niet goed aflopen, en dat doet het ook niet.

Vier muren
Tarantino filmde zijn western in het zelden benutte UltraPanavision 70mm-formaat, dat met een beeldverhouding van 2.76 : 1 het allerbreedste breedbeeld weergeeft, maar hij situeert vrijwel alle handelingen tussen vier muren. De sfeervolle fotografie is om van te smullen en de schaarse landschapsbeelden zijn adembenemend, maar het is verdomd jammer dat de monumentale vorm niet aan een groots en meeslepend verhaal is verbonden.

In een kleine drie uur leeft Tarantino zich vooral uit in dialogen en monologen, waarin het puike acteursensemble met archaïsche uitdrukkingen en ironische terzijdes kan uitpakken. Er kan vaak worden gegniffeld of gelachen, tenzij Daisy Domergue weer als boksbal wordt benut, maar zo ergens rond de door Tarantino ingelaste pauze beginnen de eenvormige inhoud en locatie aan glans en zeggingskracht in te boeten.

Cinefiele daden
Net als Tarantino's geflopte, eveneens drie uur durende Grindhouse-project uit 2007 wordt The Hateful Eight nadrukkelijk als een evenement uitgebracht, met de exclusieve 70mm-filmprojectie in Eye als ultieme editie. De film kan bovendien bogen op fraaie onheilszwangere themamuziek van componist Ennio Morricone, die voor de 70mm-projectie ook nog een ouverture schreef.

Het is mooi dat zendeling Tarantino dergelijke heroïsche cinefiele daden bij zijn onaflatende woordenstroom voegt. Maar het was nog mooier geweest indien hij zijn ellenlange toneelteksten tot een daverende twee uur had teruggebracht, of meer variatie in de handelingen had gestopt. Het evenement is beter dan de film.

The Hateful Eight

Ons oordeel: ★★★☆☆
Bioscoop: Eye, Kriterion, Arena, City, Munt, Tuschinski
Regie: Quentin Tarantino
Met: Kurt Russell, Samuel L. Jackson, Jennifer Jason Leigh
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden