Recensie

The Darkness is de rock-'n-roll­versie van Tommy Cooper (***)

De tijd dat The Darkness op eigen kracht stadions wist te vullen en bovenaan de affiches van festival stond, is allang voorbij. Maar dat maakt de band zeker niet minder leuk.

Vermakelijk is een show van The Darkness nog altijd.Beeld Peter van Brummelen

In 2012 stond de groep nog twee avonden achtereen in een uitverkochte Ziggo Dome, nu krijgt The Darkness de grote zaal van de Melkweg maar net vol. Daar moet wel bij worden opgemerkt dat toen in de Ziggo de Engelsen in het voorprogramma van Lady Gaga stonden.

De tijd dat ze op eigen kracht stadions wisten te vullen en bovenaan de affiches van festival stonden, is allang voorbij. Maar vermakelijk is een show van de groep, die grossiert in klassieke hardrock, nog altijd.

Droog als altijd
De avond is nog maar net begonnen of zanger en gitarist Justin Hawkins gilt met een voor het genre zo kenmerkende hoge stem: 'Give me a D!' Trouw als hardrockpubliek altijd is, brullen de aanwezigen als één man (m/v): 'Dddddd...' Waarop 'de mees' weer brult: 'Now give me an Arkness.' Het publiek, nog veel harder dan net: 'Aaaaaarkness...'

Een meer dan tevreden Hawkins: 'Now, what's that spell?' Een nu nog veel triomfantelijkere zaal: 'Daaaaarkness!' Justin Hawkins, droog zoals alleen een Engelsman dat kan zijn: 'My God, you're fucking sharp tonight, are you?'

Oprecht
Ja, bij een concert van The Darkness valt veel te lachen. Zo betreedt het viertal het podium op de klanken van een extra hard afgespeeld The Arrival van Abba. Zelfspot is meestal geen typische eigenschap van hardrock­ers, maar bij The Darkness is het zo ongeveer het handelsmerk. Wat in het verleden nogal eens tot misverstanden wilde leiden. Een jaar of tien geleden, toen The Dark­ness op het hoogtepunt van zijn roem was, waren er genoeg muziekjournalisten die de groep voor een parodie hielden.

Maar de band rond de broers Justin en Dan Hawkins was volkomen oprecht in zijn liefde voor de muziek van door de smaakpolitie lang als 'fout' bestempelde jaren­zeventigacts als Van Halen, AC/DC en vooral Queen. En de voor zulke muziek vereiste, niet geringe technische ­capaciteiten bezaten de vier leden ruimschoots.

Aan de excessen die al even traditioneel horen bij de klassieke hardrock, gaven de mannen zich in pure Spinal tap-stijl ook graag over. Van toenmalig drummer Ed Graham gaat het verhaal dat hij 's ochtends bij het ontbijt zijn cornflakes niet overgoot met melk, maar meteen maar met whiskey. En Colombia zou waarschijnlijk een veel armer land zijn geweest zonder het cocaïnegebruik van vooral Justin Hawkins.

Dat ging fout dus. In 2006 knalde de groep uit elkaar om vijf jaar later (na de nodige afkickinstituten) weer bij elkaar te komen. Tegenwoordig teert The Darkness vooral op oude roem, maar dat maakt een optreden zeker niet minder leuk.

Gitaaruitbarsting
In pakweg twee uur tijd komen alle clichés van het hardrockgenre voorbij. In een hansopje waar Freddie Mercury zich niet voor zou hebben geschaamd, huppelt Justin Hawkins over het podium, onderwijl schreeuwend en krijsend als Robert Plant in zijn beste jaren. Speelt hij een gitaarsolo (waar hij ondanks al die grappenmakerij verdomd goed in is), dan doet hij dat bij voorkeur met één been stevig geplant op een monitor.

Leuke trucjes met zijn plectrums kan hij ook. Halverwege zo'n gitaaruitbarsting gooit hij er één de lucht in, laat hem stuiteren op een spierbal en vangt hem dan net op tijd weer tussen duim en wijsvinger op om de solo af te maken. Even vaak gaat het ook fout met die plectrum­acrobatiek. Niks aan de hand, want de kop die Justin Hawkins daar dan bij trekt is kostelijk: de rock-'n-roll­versie van Tommy Cooper.

En wat denkt u, laat Hawkins zicht tijdens zijn ellenlange solo in toegift Love on the rocks with no ice op de rug van een roadie door de hele zaal tillen?

The Darkness

Ons oordeel: ★★★☆☆
Gezien: 03-02
Waar: De Melkweg
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden