Plus

The Big Sick

Acteur Kumail Nanjiani weet in bijna elke scène van The Big Sick een uitstekend evenwicht te vinden tussen komedie en drama.

Mike Peek
Kumail Nanjiani als zichzelf en Zoe Kazan als Emily in The Big Sick. Beeld The Big Sick
Kumail Nanjiani als zichzelf en Zoe Kazan als Emily in The Big Sick.Beeld The Big Sick

Het is drie uur 's nachts en Emily (Zoe Kazan) moet poepen. Maar meisjes scheiden natuurlijk alleen bloemetjes af, zeker als ze een vers vriendje hebben. Dus liegt Emily tegen Kumail (Kumail Nanjiani) dat ze zin heeft in die aangebrande koffie van de Deli op de hoek.

Kumail, niet achterlijk, zet haar lachend onder druk tot het hoge woord eruit komt. Ja, er zit haar inderdaad een flinke drol dwars en Kumail heeft verdomme geen luchtverfrisser in huis. Emily vreest dat de poeplucht een onmiddellijk einde zal maken aan haar sexappeal.

Hoewel The Big Sick aanvankelijk een vrij conventionele romcom lijkt, laten dit soort scènes al ambitie zien. Verlangen naar méér dan de zoveelste dans der seksen vol obligate grapjes, een kink in de kabel en het onvermijdelijke happy end.

Maar The Big Sick ís geen conventionele romcom. Kumail Nanjiani speelt zichzelf in deze verfilming van de belangrijkste periode uit zijn leven. Hij is een stand-upcomedian in Chicago, die net als zijn vrienden probeert door te breken. Zijn Pakistaanse ouders zien echter veel liever dat hij alsnog advocaat wordt.

Moeder Nanjiani nodigt tijdens familiediners bovendien altijd een Pakistaans meisje uit om aan Kumail te koppelen. Die heeft gek genoeg niet zo veel zin om zich te laten uithuwelijken.

Cultuurkloof
Dan ontmoet hij Emily. Seks leidt tot liefde en liefde tot een relatie. Maar als Emily de doos vindt waarin Kumail de foto's van zijn huwelijkskandidaten bewaart, valt bij haar het kwartje. Dáárom wilde Kumail haar niet aan zijn ouders voorstellen. Dáárom wilde hij nooit meer dan twee dagen achter elkaar afspreken. Ze hebben geen perspectief want Kumails ouders zullen Emily nooit accepteren.

Die foto's zijn natuurlijk de traditionele kink in de kabel. Maar niet alleen is die kink veel authentieker en urgenter dan gebruikelijk in dit genre, het is ook pas het eerste deel van een mooie tweetrapsraket.

Vlak nadat Emily het heeft uitgemaakt, wordt ze ernstig ziek. Omdat haar beste vriendin verhinderd is, vraagt die aan Kumail om Emily bij te staan. In het ziekenhuis moet hij direct een belangrijke beslissing nemen: mogen de doktoren Emily in een kunstmatige coma brengen, zodat haar lichaam de infectie beter kan bestrijden?

Kumail zegt ja.

Als Emily's vader en moeder eindelijk arriveren, beleeft hij een ongemakkelijk moment. Daar zit hij dan. Een Pakistaanse jongen aan het bed van het blanke meisje met wie hij geen relatie meer heeft. Die hij, zo weten ook haar ouders, maandenlang heeft voorgelogen over hun toekomst. Wat doet hij hier eigenlijk?

Geloofwaardig en eerlijk
Dit is zoals gezegd een waargebeurd verhaal. Kumail Nanjiani kent de geschetste situaties en milieus van binnen en van buiten. Daarom zijn ze zo vermoedelijk ook zo geloofwaardig. Zo eerlijk.

Nanjiani weet in bijna elke scène een uitstekend evenwicht te vinden tussen komedie en drama. Wellicht het beste voorbeeld is de manier waarop Kumail het telefoonnummer van Emily's ouders achterhaalt. Hij ontgrendelt haar iPhone door een comateuze vinger tegen de scanner te drukken. "Sorry," fluistert hij gegeneerd.

The Big Sick

Regie Michael Showalter
Met Kumail Nanjiani, Zoe Kazan, Ray Romano
Te zien in FC Hyena, The Movies, Kriterion, Arena, City, Tuschinski

Een minuut of twintig scheiden The Big Sick van perfectie. De laatste akte is iets te lang en minder onderscheidend dan de rest van deze heerlijke film, waarin ook de bijrollen positief opvallen. Nanjiani laat ons lachen om de vreemde gewoontes van 'zijn' ouders, zonder de Pakistaanse cultuur belachelijk te maken.

In een prachtig gesprek verwijten ze hem dat hij niet met een islamitisch meisje wil trouwen. Ze noemen hem een egoïst. Het is verleidelijk om partij te kiezen voor Kumail, maar je begrijpt de ouders ook. Zij hebben óók dromen.

Misschien nog wel sterker zijn de ouders van Emily, geweldig vertolkt door Holly Hunter en Ray Romano (Everybody Loves Raymond). Een schijnbaar liefdeloos huwelijk, uit het lood geslagen door iets wat lang geleden gebeurde. Romano is een wanhopige man. Wanhopig omdat zijn dochter misschien nooit meer wakker wordt, maar ook wanhopig omdat hij fouten heeft gemaakt.

Daar gaat dit verhaal uiteindelijk over: hoe je al dan niet leert leven met alles wat je verkeerd hebt gedaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden