Plusrecensie

The Big Short legt de kredietcrisis uit aan komediefans (****)

De film The Big Short is een chaotische, maar zeer vermakelijke geschiedenisles over de Amerikaanse huizenbubbel. Over de financiële crisis van 2008 zijn al een paar prima films gemaakt, maar een komedie als deze, flitsend gemonteerd, eerder satirisch dan zwaarmoedig, hadden we nog niet.

Regisseur McKay gebruikt ook een aantal beroemdheden om lastig jargon uit te leggen.Beeld Jaap Buitendijk

Over de financiële crisis van 2008 zijn al een paar prima films gemaakt. De documentaire Inside Job zet bijvoorbeeld gedetailleerd uiteen wat er misging. En hoe dat kon gebeuren. Maar een komedie als deze, flitsend gemonteerd, eerder satirisch dan zwaarmoedig, hadden we nog niet. Adam McKay zou er weleens een nieuwe groep kijkers mee kunnen aanspreken. Mensen die zich normaliter nauwelijks in deze materie verdiepen.

McKay is de man achter Anchorman en Step brothers - bepaald geen intellectuele kost, maar zijn oog voor absurde situaties en personages maakt hem eigenlijk best geschikt om Michael Lewis' The Big Short te verfilmen. Het verhaal beslaat drie jaar en begint in 2005, als hedgefondsmanager Michael Burry (Christian Bale) kleine scheurtjes in de Amerikaanse huizenmarkt ontdekt. Burry, sociaal gehandicapt, liefhebber van heavy metal, onderzoekt vervolgens de individuele hypotheken waarop het bankenstelsel is gebouwd. Hij komt tot de conclusie dat de boel op instorten staat. Er blijken veel te veel leningen verstrekt aan mensen die niet kredietwaardig zijn.

Beroemdheden
Burry gebruikt 1,3 miljard dollar van zijn investeerders om tegen de huizenmarkt te wedden. Aanvankelijk verklaart iedereen hem voor gek, want 'who the hell doesn't pay his mortgage?', maar de gladde Jared Vennett (Ryan Gosling) ziet dat Burry's cijfers kloppen en haalt investeerder Mark Baum (Steve Carell) over om mee te doen.

The Big Short is een chaotische, maar zeer vermakelijke geschiedenisles. McKay vuurt in hoog tempo informatie af, bijvoorbeeld door quotes in het beeld te plaatsen die een bepaalde sfeer moeten schetsen. 'De waarheid is als poëzie. En de meeste mensen háten poëzie': zo verklaart een bankier dat hij en zijn collega's hun gang konden gaan. McKay gebruikt ook een aantal beroemdheden om lastig jargon uit te leggen. Actrice Margot Robbie zit bijvoorbeeld poedelnaakt in bad, nippend aan haar champagne, terwijl ze kraakhelder vertelt wat subprime hypotheken zijn. Geestig én effectief.

Immigranten
Soms dreigt de film zijn hoofdpersonages, die zich af en toe direct tot de camera richten, wel wat te verheerlijken. Christian Bale speelt een bijna Tarantinoachtige rol en Ryan Gosling lijkt zo weggelopen uit The Wolf of Wall Street. Alleen Carell, opgefokt, bloempotkapsel, straalt verbazing en verslagenheid uit. Zijn Baum is het morele geweten, de verpersoonlijking van de woede die McKay noopte tot het maken van deze film.

Baum valt even stil als hij twee hypotheekjongens vraagt naar hun favoriete klandizie. Dat blijken immigranten te zijn. 'Ze tekenen alles als ze een huis kunnen krijgen.' De jongens vinden het prima, want ze verdienen immers 2000 dollar per gesloten deal. Baum loopt verward weg. 'Waarom biechten ze dit op?' vraagt hij aan een collega. Het antwoord vat de film en de crisis perfect samen: 'Ze biechten niets op. Ze schéppen op.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden