Plus Filmrecensie

The Beach Bum: Mal verhaal met een vleugje dude

De opvolger van Springbreakers zit vol absurde scénes en hilarische dialogen. Daarmee is de film nog krankzinniger dan de vorige.

The Beach Bum Beeld -

'Moondog' is de naam van de Charles Bukowski-achtige dopedichter. Hij lijkt in de verte op 'the dude' uit The Big Lebowski: gelooide huid, door de zon gebleekte haren, een tot zijn ­navel openhangend hawaïhemd, badslippers. Het onfrisse heerschap nipt melk uit hetzelfde kommetje als zijn kitten, maar meestal tankt hij bier. En hij rookt wiet, heel veel wiet - als hij tenminste geen acid gebruikt.

Ooit lag de wereld aan zijn voeten, dichten doet hij echter al jaren niet meer. Maar hoewel het talent ('Van Gogh with words') ten onder is gegaan aan drank en vrouwen loopt zijn ­entourage nog altijd met hem weg. En vergeeft men hem om onbegrijpelijke redenen alles. "Je moet begrijpen dat hij uit een andere dimensie komt," zegt zijn bloedmooie vrouw, met wie hij een bloedmooie dochter heeft. Op haar bruiloft schittert de egocentrische ex-dichter door ­afwezigheid, omdat hij eerst nog even een rondborstige verovering moet ­nemen tegen de bakplaat van een shabby hamburgerrestaurant.

Zo hobbelt Moondog (een onherkenare Matthew McConaughey) in ­Harmony Korines The Beach Bum van het ene in het andere ongeluk - ladderzat, maar steevast blijmoedig.

Kids
Toen hij negentien was schreef Korine het scenario voor Kids, over een aantal promiscue grotestadskinderen; in 1997 maakte hij zijn regiedebuut met Gummo, een grofkorrelig portret van de gefrustreerde, apathische Amerikaanse white trash. Vervolgens regisseerde hij videoclips, maakte hij video-­installaties, fotoseries, nam hij een cd op, regisseerde hij zijn tweede speelfilm, ­Julien Donkey-Boy, en schreef hij het boek A Crackup at the Race Riots, al even non-narratief als zijn films en videowerk.

Daarna werd het stil. Ontevreden over zijn leven trok Korine zich terug in de jungle in Peru, bij vissers die hun tijd besteden aan de zoektocht naar een gouden karper. Hij bleef er jaren; pas nadat een vissersvrouw hem een hondenriem gaf waar geen hond aan zat, pakte hij zijn spullen en de onzichtbare hond en ging hij terug naar Californië, waar hij een schildercarrière begon en weer ging nadenken over het maken van films.

In 2007 regisseerde hij Mister Lonely, een knotsgekke film waarin een Mexicaanse Michael Jackson-imitator zijn intrek neemt in een Schots landhuis met imitatoren van onder anderen Roodkapje, Madonna en de Dikke en de Dunne. Daarna volgden de zwarte komedie Trash Humpers (2009) en de kleurrijke misdaadfilm/actiekomedie Spring Breakers (2012), over een groepje piepjonge studentes dat tijdens een vakantie in Florida via een excentrieke drugsdealer in een wereld van seks, drugs en misdaad belandt.

The Beach Bum

Regie Harmony Korine
Met Matthew McConaughey,
Snoop Dogg, Isla Fisher, Jonah Hill
Te zien in FC Hyena, Filmhallen,
Studio K, Arena, De Munt

Krankzinniger
De opvolger The Beach Bum is een nóg krankzinniger exercitie. Veel plot is er niet; als Moondog opeens geen geld meer heeft voor zijn hedonistische, volstrekt amorele leven, wordt hij gedwongen een nieuwe roman te schrijven. Het wordt een boek waarin de paradijsvogels die dagelijks zijn pad kruisen als vanzelf een hoofdrol opeisen.

De meest absurde scènes volgen ­elkaar in loom tempo op. Moondog berooft een gehandicapte bejaarde om aan geld voor bier te komen. Moondog gaat mee op dolfijnentour met een Vietnamveteraan die haaien voor dolfijnen houdt. Moondog hangt aan een waterpijp met zijn ­beste vriend Rie - kort voor Lingerie.

Rie is een volstrekt mesjogge rol van Snoop Dogg, die geen zin had om zichzelf te spelen. Ook de andere ­acteurs trekken alle registers open: Isla Fisher als Moondogs steenrijke vrouw, Jonah Hill als zijn zelfingenomen agent, Zac Efron als een godsdienstwaanzinnige vriend, Martin Lawrence als kapitein Wack, singer-songwriter Jimmy Buffett min of meer als zichzelf.

De dialogen zijn hilarisch, de (eveneens door Korine geschreven) dichtregels van Moondog ontregelend ­puberaal. De soundtrack is fijn (naast Snoop en Buffett onder meer The ­Cure, Jonathan Fitoussi en Peggy Lee). Het in zuurstokkleuren ­ge­-drenkte camerawerk van Benoît ­Debie draagt bij aan de hallucinerende sfeer.

Het resultaat is een nihilistische, tikje hypocriete afrekening met het burgermansbestaan en een strandvariatie op een Cheech & Chong-film
ineen: zeer geschikt voor iedereen die kan lachen om de bedrogen bedrieger Moondog en zijn beste vriend Lingerie, die al walmend ­herinneringen ophalen aan hoe ­fantastisch de vrouw van de dichter kon pijpen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden