PlusTen Slotte

Textielboer Loek Brons (1932-2016) werd slimme kunsthandelaar

Groot geworden in het goedkope textiel, groeide de vorige week op 83-jarige leeftijd overleden Loek Brons uit tot een belangrijke kunstverzamelaar en -handelaar in de jaren tachtig en negentig.

Loek Brons in 2000 Beeld De Gelderlander
Loek Brons in 2000Beeld De Gelderlander

Erwtensoep en champagne ­waren vaste ingrediënten van de vermaarde kunstfeestjes in de woning van Loek en Miep Brons aan de Apollolaan, en dat was misschien ook wel tekenend voor de heer des huizes.

De verkoop in 1981 van de honderdzeventig vestigingen van de keten Brons - de eerste zelfbedieningszaak in het textiel - stelde het echtpaar in staat een nieuw leven te beginnen. Miep werd al snel een bekende Nederlander met een keten van erotische ­videotheken, Loek stortte zich als vermogende verzamelaar op de schilderkunst, en dan vooral het genre van het magisch realisme.

Daarmee was hij een voorloper, vertelt directeur Ype Koopmans van het Museum More in Gorssel. "Na de oorlog werd het magisch realisme als iets ouderwets beschouwd. De gevestigde orde in de kunst keek er toch wat op neer. Dat veranderde in de jaren tachtig, en Loek Brons speelde daar een belangrijke rol in. Hij was de man die als verzamelaar Carel Willink weer onder de aandacht van een groot ­publiek bracht."

Privévliegtuig
Koopmans leerde Brons kennen als conservator in het Museum voor ­Moderne Kunst in Arnhem, dat de liefde van Brons voor het magisch realisme deelde. "Loek kwam vaak in het museum en heeft Arnhem altijd een warm hart toegedragen. We hebben later veel werken via hem aangekocht. Dat ging zoals Loek gewend was zaken te doen: drie voor de prijs van twee."

De kunsthandel kwam op de weg van Brons omdat hij er maar niet in slaagde zijn werk als verzamelaar af te maken. Koopmans: "Hij had een prachtige verzameling, maar kon de echte top niet bereiken. Dat was voor hem aanleiding om de handel in te gaan. Grote verzamelaars als Dirk Scheringa gingen bij hem kopen, en samen dreven ze de prijs van schilders als Joop Moesman en Ger Langeweg enorm op."

Die handelsgeest en het verleden in de textiel maakten van Brons een vreemde eend in de elitaire kunst­wereld. De eend zelf ging daar niet onder gebukt, zegt Koopmans. "Loek is wel kunstgeschiedenis gaan studeren en pronkte met zijn titel. Voor een kunstreis naar Italië liet hij zijn medestudenten meereizen in zijn privévliegtuig. Miep deelde in het hotel badjassen en zwembroeken uit. Ze waren heel sociaal."

In Arnhem bleef Brons een vaste gast. "Met zijn hulp hebben we een prachtige tentoonstelling over Willink kunnen organiseren. We hadden geen geld voor een catalogus, maar daar zorgde Loek dan voor. Samen met Miep stond hij de boeken na de opening te verkopen." Brons sprak ook tijdens vernissages van nieuw aangekochte werken. Daarbij vergat hij nooit zijn eigen handel aan te prijzen, zegt Koopmans lachend.

Freddy Heineken
Nog een mooie anekdote daarover: Brons wilde een tentoonstelling van het werk van Johannes Moesman ­organiseren, maar het mooiste werk, een naakte vrouw op een fiets, bevond zich in de privécollectie van Freddy Heineken. "Loek wist te achterhalen dat Heineken vijfduizend gulden had betaald voor het werk. Hij stelde de brouwer voor dat bedrag te betalen voor het bruikleen."

Heineken ging akkoord, ook met de bepaling van Brons dat hij het werk mocht gebruiken voor de affiches en de ansichtkaarten. "Dat leverde Loek een veelvoud van de investering op. Zulke verhalen vertelde hij met pretogen. Hij was een handelaar die genoot van het spel."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden