Column

Teulings is slachtoffer van een zuivering

Ewald Engelen.Beeld Het Parool.

Formeel moest hij weg omdat hij niet kon worden herbenoemd. Maar informeel waren zijn Haagse broodheren maar wat blij dat zij deze schaamlap konden gebruiken om hem te lozen. Ik heb het over Coen Teulings, de directeur van het Centraal Planbureau (CPB), die deze week zijn ontslag aanbod.

Ik ben geen fan van het CPB. Opgericht na de Tweede Wereldoorlog, toen door het Amerikaanse succes met een geplande oorlogseconomie het maakbaarheidsdenken hoogtij vierde, heeft het CPB een grote rol gespeeld bij de technocratisering van de politiek.

De taal van Den Haag is die van de kosten-batenanalyse. Politieke debatten schuimen in Nederland niet van vurige retoriek, maar leiden tot dikke rapporten vol berekeningen waar grijze mannen en vrouwen met rekenliniaal in een postmodern vergaderzaaltje elkaar doodserieus de kop mee inslaan. In Nederland is politiek bestuur, is elke politieke kwestie een loodgietersprobleem, en is iedere politicus eigenlijk ingenieur. Met dank aan het CPB.

Vier jaar lang heeft Teulings dit spel met verve meegespeeld. Tot het hem te veel werd. Tot zijn gezonde verstand en zijn burgerzin hem vertelden dat de politieke kaste zich had gecommitteerd aan een heilige graal - drie procent - die niet naar de hemel maar naar de hel zou leiden.

Dit waren naar de mening van het CPB namelijk geen gewone tijden - van het kaliber 1982, 1996, 2001 - maar historische tijden. Dit was geen huis-tuin-en-keukencrisis, maar een uitzonderlijke crisis. En dus kon niet worden volstaan met gewoon beleid - een snufje loonmatiging hier, een klontje flexibilisering daar - maar waren onorthodoxe maatregelen nodig: eerst en vooral koopkrachtherstel.

Het onvolprezen De grote recessie uit 2009 was het eerste resultaat van dit omdenken. Pregnant werden de mediaoptredens van Teulings rond de verkiezingen van 2010, het geklungel van 'Kunduz' in mei 2012 en de verkiezingen van datzelfde jaar. Met leedwezen constateerde het CPB dat de PVV het verstandigste programma had. Met evenveel leedwezen constateerde Teulings dat zijn PvdA een ruggengraat van rubber had.

Toen twee maanden later de schade groter bleek dan verwacht, kon Teulings zich niet langer beheersen. In Nieuwsuur, Het Financieele Dagblad en Buitenhof pleitte hij voor stimulering. Daarmee groef hij zijn eigen graf. Dijsselbloem kil: Teulings doet politieke uitspraken. In de traditie van Beria betekent dat: hij moet weg.

Laat er geen misverstand over bestaan: Teulings is het slachtoffer van een ideologische zuivering. De bezuinigingsstalinisten waren hem zat. En Teulings wist het. En toch sprak hij zich uit. Dan ben je een held.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden