Tegenwoordig ben ik beschroomd om het over ouderdom te hebben

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column uit Het Parool.

Theodor Holman Beeld Wolff
Theodor HolmanBeeld Wolff

Laatst werd me gevraagd hoe de jaren zeventig mij als 'literator' hadden beïnvloed.

Geen idee.

Wel besefte ik meteen dat ik door die jaren redelijk makkelijk over seks kan schrijven. Maar tegenwoordig ben ik beschroomd om het over ouderdom te hebben.

Ik ben 63.
Alleen al dat zinnetje krijg ik met moeite opgetikt.
De reden is dat er tegenwoordig veel geluld wordt, echt geluld, over discriminatie van vrouwen en Zwarte Pieten, maar de enige echte discriminatie gaat over ouderdom.

Vroeger glimlachte er wel eens een mooie dame naar je, tegenwoordig blijkt ze geen dame en niet mooi, maar de dood te zijn.
"Hoi... Alles goed?"
"Nee... Ouderdom en zo."
"Fijn, ga zo door."

Ik was vroeger nooit bang. Maar ik ben tegenwoordig altijd bang. Domweg voor de dood. En die angst is meer terecht naarmate je ouder wordt. En dat is nu iets waarvoor ik me schaam, iets waarover ik niet durf te schrijven.

"Wat zeg je?"
"JE MOET NAAR DE OORARTS, THEODOR!! JE BENT DOOF AAN HET WORDEN!!!"

Laatst zag ik Bloem weer even, mijn tweede kleinkind. Ze lag in een kinderwagen. Ik kon haar niet kussen. Ik kon mijn vinger in haar handje stoppen en daar kneep ze dan in. Ik aaide haar vervolgens heel zacht over haar wangetje en ze lachte.

Ik sta dan mijn ontroering hardop kapot te relativeren: "Zit je lekker te schijten, moppie!" want ik hoorde prr-prr uit de kinderwagen komen, maar ik zou het liefst ongegeneerd om al die babyscheten m'n tranen de vrije loop laten, omdat ik bang ben. Die godvergeten angst dat ik er niet meer ben als ze het moeilijk heeft, zoals ik vroeger toen ik het moeilijk had en ik mijn oma had.

Die jaren zeventig. Ik sluit niet uit dat er straks een boek verschijnt waarin een vrouw van veertig schrijft: 'Op haar sterfbed vertelde moeder dat Theodor Holman mijn vader was. Zelden zo vol haat in mijn leven geweest. Wat een schurk, wat een schoft! En ik ben zijn kind! En het ergste is: hij weet van niks!'

Ik herinner me van die jaren zeventig de levenslust. Van bewust afzien van ambitie. Als iemand zei: "Ik heb het gemaakt!" dan keken we daar ernstig op neer. Je was tégen hoge oplagen, tégen succes, tégen algemene bekendheid.

Dat gelooft nu niemand meer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden