Te mooi voor deze wereld

FRENK DER NEDERLANDEN

Het bericht telde maar vier regels, maar de boodschap was er niet minder verschrikkelijk om. Een vijftienjarige jongen was verongelukt; hij was op een scooter zonder helm tegen een pilaar langs de Weespertrekvaart gebotst. Ik moest meteen denken aan mijn even oude jongste dochter en huiverde. Sommige nieuwsberichten wennen nooit.

De jongen die vorige week vrijdagnacht zo jammerlijk om het leven kwam, heette Verginio Revillio Rudsel Copra, en op internet was te zien dat hij veel vrienden en vriendinnen had. 'Gino mi mang, ik mis je. Ik heb er geen woorden voor. Love nigger. Rust in vrede.' Ik belde zijn vader en die nodigde me uit langs te komen. ''Hij was zo'n lieve jongen.''

Onderweg naar de Bijlmer bracht ik eerst een bezoek aan de plek waar Verginio (Amsterdam, 1993) onder duistere omstandigheden het leven liet. Dat hij in die fatale nacht niet alleen was geweest, staat inmiddels wel vast, maar wie had hem dan vergezeld en waarom hadden ze hem aan zijn lot overgelaten en eenzaam laten sterven?

De plek des onheils was snel gevonden. Tegen een betonnen pilaar naast het fietspad langs de Weespertrekvaart lagen bloemen, knuffels en kaartjes met smartelijke afscheidsgroeten. Op de pilaar hing een foto waarop Verginio als engel was afgebeeld. 'Je bent weg, maar ik zal je nooit vergeten.'

''Hij was te mooi voor deze wereld,'' zei zijn moeder Shirley toen ik even later in een nieuwbouwwoning aan de Karpatastraat de familie condoleerde. Haar ex-man Rudsel zat naast haar op de bank en knikte. ''Hij kon heel charmant zijn en was populair bij de meisjes. Hij had altijd vriendinnetjes.''

Terwijl ze hun verhaal deden, stroomde het huis vol met familie: neven en nichten, ooms en tantes, en opa en oma natuurlijk, waar Verginio kind aan huis was. Ik vroeg Shirley (Suriname, 1971) wat voor jongen Verginio was geweest en haar gezicht brak open in een stralende lach. ''Een echte grappenmaker. Klein en ondeugend. Iedereen was gek op hem. En hij was niet bang. Hij kwam altijd op voor de zwakkeren.'' Ook Rudsel (Curaçao, 1969) lachte nu. ''Je kon nooit langer dan vijf minuten boos op hem blijven. Hij was geen moeilijke, opstandige puber. Hij luisterde goed. Nooit een grote mond.''

Verginio groeide op in de Venserpolder. In de vierde klas van de basisschool werd dyslexie bij hem geconstateerd. Hij verhuisde naar de Van Houteschool voor speciaal onderwijs en zat nu op praktijkschool De Atlant. Shirley: ''Alle kans dat hij zou doorstromen naar het ROC, want uit tests was gebleken dat hij een normaal IQ had. Hij wilde automonteur worden, maar badmeester leek hem ook wel wat. Als het maar iets met sport was. Daarom werkte hij ook in het De Mirandabad. Maar laatst wilde hij ineens een boerderij. Typisch Gino.''

Ik keek naar de foto in het familiekabinet achter hen. Een doodgewone jongen, gek op sport - of het nou zwemmen was, waterpolo, karate, voetbal of kickboxen - gek op computeren en muziek. En terwijl een neef voor de camera's van AT5 een hartverscheurende oproep deed aan de jongens met wie hij op stap was geweest, zakte Shirley terug in de bank. ''Het is zwaar,'' zuchtte ze, overmand door verdriet. ''Ik durf m'n eigen huis niet meer in. Alles daar herinnert aan hem. Ik had hem nog zo veel willen zeggen, zo veel met hem willen doen. We zouden naar Six Flags gaan, en in de herfstvakantie naar Spanje.''

Ze pakte zijn foto vast en zei: ''Ik hoop stiekem op een wonder. Dat de politie zich heeft vergist en hij straks gewoon voor de deur staat.''

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden