Review

Taking Woodstock***

null Beeld

Regie: Ang Lee
Met: Demetri Martin, Imelda Staunton

Het is veertig jaar geleden dus gaan we weer naar Woodstock. Regisseur Ang Lee zoekt het in Taking Woodstock niet in het grote muziekspektakel, maar in een klein familieverhaal. Misschien iets te klein.

Wie bij Woodstock aan muziek denkt, zit bij Taking Woodstock in de verkeerde film, want daarin is nauwelijks muziek te horen van het tot mythische proporties uitgegroeide festival. Het is een opmerkelijke maar terechte keuze van Ang Lee, omdat over de muziek op Woodstock niets meer valt te melden. Elke gespeelde noot is doodgeanalyseerd.

Lee zocht een andere invalshoek en vond die in het boek Taking Woodstock, waarin Elliot Tiber terugblikt op het festival. Elliot, in de film gespeeld door Demetri Martin, was een jongen in het provinciestadje Bethel, die klem zat tussen een kunstenaarsbestaan in New York en het met zijn sappelende Joodse ouders overeind houden van een vervallen motel. Toen hij benaderd werd door New Yorkers die op het platteland een popfestival wilden organiseren, drukte hij het plan, ondanks protesten van bewoners, erdoor in Bethel.

Zonder Elliot was er geen Woodstock geweest, maar ook maakte Woodstock van Elliot een ander mens. De sfeer van vrijheid-blijheid duwde hem uit het benauwende provinciale leven. Eindelijk durfde hij voor zijn kunstambities en homoseksualiteit uit te komen.

Taking Woodstock past thematisch uitstekend in Lees oeuvre, want daarin draait het altijd om personages die de waarheid over zichzelf onder ogen moeten zien. Dat geldt voor het gezin in The ice storm, de verliefde schapenhoeders in Brokeback mountain en voor het sadomasochistische stel in Lust, caution.

Anders dan in deze films houdt Lee het in Taking Woodstock lichtvoetig. Er zijn veel komische terzijdes, met als grootste feestnummer het optreden van Imelda Staunton (Vera Drake) als Elliots wantrouwende, dominante moeder, die overal antisemitisme ziet ('Het komt doordat we Joden zijn') en hippies verafschuwt.

Maar sommige komische intermezzo's werken niet. Dat een getraumatiseerde ex-Vietnamsoldaat overal vijanden ziet, is niet leuk, maar tragisch. Taking Woodstock graaft niet diep, maar drijft op flinterdunne nostalgie. Het is net genoeg om de film boven water te houden.

Wie de festivalmuziek toch niet kan missen, moet Michael Wadleighs documentaire Woodstock na afloop maar weer eens in de dvd-speler stoppen: 'Gimme a F, gimme a U, gimme a C, gimme a K. What's that spell?' (JOS VAN DER BURG)

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden