Plus Serie

Syrische vluchtelingen Shant en Hagop missen Amsterdam

Shant en Hagop missen Amsterdam. Het enige vertier in hun saaie bestaan in het asielzoekerscentrum in het Zuid-Hollandse Katwijk, is het strand.

Shant en Hagop in Katwijk aan Zee Beeld Rink Hof

De kleine kamer van Shant en Hagop is volgepropt met bedden, een tafel met vier stoelen, een koelkast en smalle hoge kasten. De jongens slapen in het stapelbed langs de muur.

De Nigeriaanse en Marokkaanse mannen met wie ze hun kamer delen, liggen in de eenpersoonsbedden bij het raam. Aan de muur hangt een kleine tv en in de hoek staat een Xbox waarop de jongens games spelen. Hun schamele bezittingen zijn in de smalle kasten opgeborgen.

Het ziet er allemaal vrij troosteloos uit. De enige kleur komt van het bosje verse veldbloemen in een fles water dat hun Nigeriaanse kamergenoot Mohammed elke dag plukt. "Hij houdt erg van bloemen," zegt Shant.

De jongens proberen de moed erin te houden. Ze missen het levendige Amsterdam erg. "In Amsterdam konden we tenminste allerlei dingen ondernemen, de winkels bekijken, het centrum in gaan of gewoon wat rondlopen met vrienden. Hier zitten we in het bos. Er is helemaal niks," zegt Shant in hun kamer die uitkijkt op een afgetrapt grasveld met twee doeltjes. "Dat is het enige vertier. Ik voetbal met de andere jongens hier."

Ze geven een rondleiding door het asielzoekerscentrum in Katwijk waar ze sinds drie maanden verblijven.

De vluchtelingen zijn hier in een soort containers ondergebracht. De keuken op de gang is niet meer dan een stel kookplaten en het is er bepaald niet schoon. De badkamer delen de jongens met zijn achten.

Naast het gebouw staan hun fietsen. Hagop heeft zijn fiets uit Amsterdam meegenomen. Shant heeft er een voor twintig euro overgenomen van een lotgenoot.

'Chillen' in Leiden
Met die fietsen zijn ze tenminste een beetje mobiel. Ze gaan elke donderdag naar de kerk, die enkele honderden meters verderop staat en waar ze samenkomen met andere christelijke vluchtelingen uit het 'kamp'.

Soms gaan ze op de fiets naar Leiden om wat te 'chillen' en ­'relaxen'. Veel vertier is er niet. Hagop pakt zijn telefoon en laat foto's zien van het nabijgelegen strand. "We kunnen niet wachten tot het zomer wordt. Dan gaan we er elke dag naartoe."

Op het azc-terrein staat het kantoor van het COA, waar de jongens elke week vingerafdrukken moeten afgeven, en een school voor kinderen in de basisschoolleeftijd.

Even verderop is een gebouwtje voor medische hulp en een klaslokaal waar statushouders de beginselen van de Nederlandse taal onder de knie proberen te krijgen. Shant en Hagop kijken even door het raam naar binnen. Er zitten een stuk of zes mensen binnen.

"Nee, helaas, wij mogen nog niet naar school. Pas als we een visum krijgen. Het enige wat we kunnen doen, is wachten." De jongens hebben nog steeds contact met hun families in Syrië en Armenië.

Toekomst
Hagop: "Ik wil nu snel gaan werken. Ik ben de oudste en mijn moeder is alleen met de kinderen. Ze zegt dat ik aan mijn toekomst moet denken, niet moet drinken en snel moet gaan studeren, maar ik wil werken, ook voor hen."

Ze hebben sinds hun komst in Amsterdam contact met een Amstelveense vrouw, die de jongens elke week opzoekt en graag wat voor hen wil doen.

"Ze praat met ons, zegt dat we geen stress moeten hebben en positief moeten zijn. Ze neemt Arabisch eten mee en heeft nu een nieuwe telefoon voor me gekocht omdat mijn andere stuk is gegaan. Ik heb hem laten vallen," zegt Shant.

Voor Hagop heeft de vrouw een abonnement op een sportschool in Katwijk gekocht waar hij enkele keren in de week kan fitnessen. Het doet Hagop duidelijk goed. Hij toont foto's van de twee mannen met wie hij naar de sportschool gaat.

Mohammed
De jongens hebben ook nog contact met Mohammed in Zweden.

Shant: "Hij wacht ook nog steeds. Daar zijn de regels veranderd. Ik weet niet hoe lang zijn visum straks geldig zal zijn. Maar hij gaat tenminste naar school. Wij slapen zo lang mogelijk uit, douchen en wachten en wachten maar."

De Syrische Mohammed Alobid (18) uit Aleppo belandde in Amsterdam. Het Parool volgt hem en zijn eveneens gevluchte vrienden Shant en Hagop, beiden 19. Mohammed zelf is doorgereisd naar Zweden. Dit is deel 17 in de serie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden