Filmrecensie

Sylvia Hoeks steelt de show in Blade Runner 2049 (****)

Met een dodelijke precisie en een ijzingwekkend charisma maakt Sylvia Hoeks een memorabel nummer van haar rol in het vervolg op Blade Runner.

Sylvia Hoeks als synthetische femme fatale Beeld -

De wereld is er niet beter op geworden onder de smog van Los Angeles, anno 2049. De metropool is sinds de black-out van 2022 grotendeels in duisternis gehuld. Waar nog stroom is, drommen armlastige zielen samen in gangen en trappenhuizen.

Agent K (Ryan Gosling) woont in een eigen appartement. Zonder stroom zou hij geen gezelschap hebben: zijn vriendin Joi (Ana de Armas) is een door kunstmatige intelligentie aangestuurd hologram. Omdat hij op haar gesteld is, krijgt ze een upgrade cadeau, zodat ze niet meer aan de hardware van die ene locatie gebonden is en mee naar buiten kan.

Een hologram is ongevaarlijk. Dat geldt niet voor Replicas uit de oude Nexusserie, de synthetische nabootsingen van mensen die nauwelijks van echt te onderscheiden zijn. Agent K is een Blade Runner, belast met de uitschakeling van die oude typen.

Zelf is hij van recenter makelij en dus van superieure kwaliteit en stabiliteit.

Bewondering
Desondanks wordt ook hij denigrerend een skinjob genoemd, weinig meer dan een laagje nepvlees op een synthetisch karkas, afkomstig uit een fabriek. Maar gedurende het onderzoek dat hem in Blade Runner 2049 ver buiten Los Angeles zal brengen, begint hij te twijfelen aan zijn herkomst.

Met die omkering van de existentiële component uit Ridley Scotts sciencefictionklassieker Blade Runner spelen de makers van het vervolg met de verwachtingen van de toeschouwer.

Hoewel, spelen is niet het juiste woord voor filmmakers die plechtstatig omgaan met de erfenis uit het verleden.

Regisseur Denis Villeneuve bewonderde Scotts film uit 1982 al vele jaren voor hij ook maar over een voortzetting durfde na te denken; hij verklaarde erdoor geïntimideerd te zijn.

Dat is te merken, 163 minuten lang. De toonzetting van 2049 is dermate ernstig en somber dat er van de extatische verwondering die het origineel opriep weinig overblijft.

Licht verteerbare dosis nostalgie
Het is daarmee wel een wonderbaarlijk fenomeen in het huidige Amerikaanse filmaanbod, waar vervolgen, herverfilmingen en andere afgeleide producten schering en inslag zijn.

De meeste proberen zo veel mogelijk mensen met een licht verteerbare dosis nostalgie te vermaken en worden voorzien van halfverborgen verwijzingen naar de originelen om de fanclub te paaien.

Villeneuve doet dat laatste mondjesmaat en spendeert een slordige 185 miljoen dollar aan productiekosten voor een trage en vage film, die in de multiplexen waar hij gaat draaien op verzet zal stuiten. De nieuwe Blade Runner is een arthousefilm, meer verwant aan de Sovjetscience­fictionfilms van Andrej Tarkovski dan aan Star wars.

Blade Runner 2049
Regie
Denis Villeneuve
Met Ryan Gosling, Sylvia Hoeks, Ana de Armas, Harrison Ford, Jared Leto
Te zien in Arena, City, Eye, FC Hyena, Filmhallen, Kriterion, The Movies, De Munt, Tuschinski

Helemaal loskomen van de mores van Hollywood is onmogelijk met een blockbusterbudget. Dat wreekt zich in het scenario, waarin prikkelende ideeën over de omgang met robots en kunstmatige intelligentie botsen met de noodzaak om op een film van 35 jaar geleden in te haken.

Wie Scotts klassieker kan dromen, zal door de ambivalente strekking van het vervolg niet echt verrast worden, al vraagt Villeneuve critici om geen spoilers prijs te geven.

Dat doen we niet, maar wanneer Harrison Ford op het affiche staat en in trailers figureert is het zinvol te vermelden dat hij anderhalf uur op zich laat wachten.

Als Fords opvolger kwijt Ryan Gosling zich goed van zijn taak, maar Sylvia Hoeks steelt de show, zoals Rutger Hauer dat in de eerste film deed. Met een dodelijke precisie en een ijzingwekkend charisma maakt ze een memorabel nummer van de synthetische femme fatale die Goslings onderzoek dwarsboomt.

Het helpt dat Villeneuve en cameraman Roger Deakins alles uit de kast trekken om Blade Runner 2049 een aanzienlijke esthetische meerwaarde te geven: de wereld die ze tonen mag dan volkomen naar de verdoemenis zijn gegaan, het is een genot voor het oog.

De Canadees en de Brit werkten eerder fraai samen bij Prisoners en Sicario, maar in de fotografie komen ze hier op eenzame hoogte. Daarin ligt de grootste kracht van de film besloten: op basis van de stijl is de ­nieuwe Blade runner zonder meer een evenement. Inhoudelijk valt er lang over na te praten en het nodige op af te dingen.

Lees ook: Buitenlandse media over Sylvia Hoeks in Blade Runner: 'Superb'

Bladerunner 2049 Beeld -
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden