PlusKlapstoel

Susan Visser: 'Ik begrijp niks van dat Rotterdam-Amsterdamdingetje'

Susan Visser (1965) is actrice. Ze is onder meer bekend van haar rol als Anouk in Gooische vrouwen. Dit weekend gaat het toneelstuk De Man Van Je Leven in première, volgende week is ze te zien in het programma Risky Rivers.

Susan Visser: 'Een trampoline is altijd een goed idee'Beeld Harmen de Jong

Rotterdam

"Toen ik vier maanden was, zijn mijn ouders naar Vlaardingen verhuisd. Vlaardingen is een klein stadje, weinig opwindend. Rotterdam, dat was waar de leuke dingen gebeurden. Een toneelclubje toen ik tiener was, alle uitgaansplekken. Ik wilde altijd al naar de grote stad."

"Ik begrijp niks van dat Rotterdam-Amsterdamdingetje. Vind ik zo klein. Ik ben dol op Rotterdam, ik kom er graag. Een tijdje geleden nog, met een dochter een nachtje in Hotel New York. Is dat niet goed? Is dat niet chic genoeg voor je? Ik vind het een prachtige plek, aan het water. En mijn dochter was er nog nooit geweest."

Drop-out

"Uiteindelijk heb ik wel mijn havodiploma gehaald, maar ik heb inderdaad op vier verschillende middelbare scholen gezeten. Ik haatte het. Ik werd ook niet weggestuurd, ik ging zelf weg."

"Het was een autoriteitsdingetje. Dat die ­leraar altijd gelijk heeft, dat er niet echt naar je wordt geluisterd - zo ervoer ik dat althans. Het ging er niet om waarom je iets moest leren, maar het moest omdat het moest. En verder moest je je mond houden. Dat vond ik verschrikkelijk."

"Eigenlijk kwam de klik pas toen ik een tijdje op dat toneelclubje zat. Dus dit is ook iets waarvoor ik kan kiezen? Ik kon gewoon naar de toneelschool gaan. Maar dat is een hbo-opleiding en daar heb je havo voor nodig. Dus toen ben ik als 18- of 19-jarige naar de havo voor volwassenen gegaan."

Punk

"Ik was punky, ja. Alle kleuren heb ik gehad. Geen hanenkam, maar op een gegeven moment had ik het wel helemaal witblond geverfd, want dan kon ik het ook makkelijker groen, roze en blauw maken. Ik was wel een links meisje, maar niet erg politiek bewust. Ik vond het gewoon opwindend, dat hele punkgebeuren. Die muziek: zó lekker! Daar kon ik erg veel in kwijt."

Toneelschool

"Ik heb auditie gedaan in Amsterdam toen ik 20 was. Toen zeiden ze: ga jij nog maar een jaartje de wereld verkennen. Ze vonden me te jong. Dat was ik helemaal niet, maar blijkbaar kwam ik zo over. Die punk begon zich toen al een beetje te transformeren, maar er moest wel altijd veel getoupeerd worden."

"Hoe dan ook, ik moest opeens een jaar overbruggen. Bij het RO Theater zochten ze toen een actrice voor allemaal kleine rolletjes in de voorstelling Pravda. Stond ik daar met dikmaakpakken of een grijze pruik, dan weer als oudere journaliste of een tippelhoertje met make-up en jarretelles."

"Allemaal enorme verkleedpartijen, erg leuk. Het jaar daarop werd ik aangenomen in Amsterdam en Maastricht, maar ik vond Amsterdam beter bij me passen."

Dirkje

"Ik zat nog op de toneelschool toen ik die rol in In De Vlaamsche Pot kreeg. Ik zag mezelf eerder op toneel, in iets dramatisch bijvoorbeeld. Maar Hans Kemna zei: 'Het is toch een hartstikke goede ervaring?' Dat was ook zo."

"Dertig afleveringen, met een live publiek, vier camera's. En tegelijk zat ik ook in The Family met het RO Theater, daar speelde ik een nachtclubdanseres. Ik zat in het vierde jaar, dus ik dacht: hierna mag ik wel mijn diploma halen."

"Opeens was ik bekend. In het begin vond ik dat wel bedreigend, mensen dachten echt dat ik dat meisje was. Best ongemakkelijk. Dan dacht ik: o, moet ik nu ook zo leuk en spontaan doen de hele tijd? Terwijl ik soms erg in mezelf gekeerd kon en wilde zijn. Dat was verwarrend. Daar heb ik nu allang geen last meer van. Ik vind bekend zijn nu wel gezellig."

Anouk

"Jij wilt het vooral over de grote publieksdingen hebben! Nou ja, dat vond ik een heerlijke rol om te spelen. Een vrouw die voortdurend zin heeft in het leven, zullen we maar zeggen. Er hing een vrolijke energie aan haar, het was lekker dat op te zoeken."

"Het was sowieso een te gekke periode, ik heb er mooie vriendschappen aan overgehouden. Dat maakt Gooische Vrouwen heel dierbaar. Wat ik ook bijzonder vond, was dat iedereen het leuk vond. Er werd positief over geschreven, zowel in de VPRO Gids als in De Telegraaf en alles wat daartussen zit. Dat heb je bijna nooit."

De Mol

"Ik deed eigenlijk nooit zulke programma's met BN'ers, maar mijn kinderen waren al jaren fan. Zij zeiden: 'Als je voor De Mol wordt gevraagd, moet je het echt doen, hoor.' Ik mocht het ook aan mijn kinderen vertellen. Tegen de rest van de wereld zei ik dat ik naar het buitenland moest voor een filmopname, maar ik vond het leuk dat mijn kinderen ook in de voorpret zaten. Ik had ze natuurlijk niet verteld dat ik de mol was."

De man van je leven

"Het is een stuk van Arthur Japin. Het gaat over Til, die wordt gespeeld door Liz Snoijink. Ze is terminaal ziek en besluit een vrouw te zoeken voor haar man Marius, gespeeld door Porgy Franssen. Die vrouw ben ik. Omdat ze denkt dat hij het leven zonder haar niet meer aankan".

"Dat is het verhaal in een notendop. Meer wil ik niet verklappen, want er blijkt nog veel meer aan de hand te zijn. Het is een comedy of errors, of beter: een tragedy of errors. Want die vrouw gaat dood, en dat weet ze, maar het is ook om te lachen. Kom maar kijken, het is echt heel goed."

Risky Rivers

"Heel grappig: Monic Hendrickx en ik hebben een jaar eerder meegedaan aan het programma De Wereld Rond In Zes Stappen. We werden in een boeddhistisch klooster in Nepal gedropt en moesten via zes handshakes terechtkomen bij Boris Becker. We hebben zoveel plezier gehad! Dus toen Risky Rivers me vroeg, zei ik meteen: als het met Monic is, doe ik het. Konden we maar ieder jaar zo'n reisje doen met ons twee."

"We gingen naar Suriname. Ik wilde daar altijd al eens heen en Monic heeft daar gewoond als kind. We gingen diep het binnenland in en dan in een bootje de Gran Rio en de Suriname­rivier afzakken. Indrukwekkend en prachtig. En best spannend, want er zitten piranha's en kaaimannen in het water. Ook heb je af en toe watervalletjes en stroomversnellingen. Ik heb het nog niet teruggezien, maar dat ging vast met veel gegil. Oh my god!"

Roef

"Mijn man, mijn grote liefde, die is overleden. Wat moet ik erover zeggen? Iemand voor wie ik nog steeds veel liefde voel, ik ben blij dat ik hem heb gehad. Zestien jaar met hem en twee prachtige kinderen, dat had ik voor geen goud willen missen."

"Weet je, in interviews wordt natuurlijk altijd naar Roef gevraagd en dat vind ik ook fijn, hoor. Ik vind het fijn dat hij erbij blijft, maar ik wil ook niet altijd weer geportretteerd worden als die weduwe."

Weduwe

"Juist niet dus. Ik heb een hartstikke leuk leven, met alles erop en eraan, en er is veel liefde aan de hand en het is fantastisch. Ik vind het leven mooi en ik had er niks van willen missen, van dat hele leven niet. En aan de andere kant had ik ook gewild dat Roef altijd bij me was gebleven, dat is ook waar. Het is allemaal waar."

Trampoline

"Roef en ik hadden een trampoline voor de kinderen besteld, ze zijn kort na elkaar jarig. Hij stierf precies tussen hun verjaardagen in, de dag daarna werd die trampoline bezorgd. Toen hebben een paar stoere Vlaardingse ooms en een paar vrienden die trampoline in elkaar gezet en ingegraven in de tuin."

"Een trampoline is altijd een goed idee in het leven. Het is instant vrolijkheid. Een paar jaar later heb ik een grotere gekocht, ik spring nog steeds af en toe op dat ding. Ik kan het iedereen aanraden. Je kunt niet op een trampoline springen terwijl je aan het huilen bent. Dat gaat dan onmiddellijk over."

"Een hondje werkt ook goed. Het schijnt echt dat een huisdier ontstressend werkt. Een hondje is altijd vrolijk, al-tijd. Kom je 's ochtends naar beneden, dan komt dat meteen kwispelend op je af. En je moet naar buiten. Je moet buiten lopen, zo is het nu eenmaal. Dat is goed voor de mens. En hardlopen. Rennen, rennen, rennen, dat kan ik ook iedereen aanraden."

Eberhard van der Laan

"Ik heb met Eberhard wat alle Amsterdammers met hem hebben. Hij was zo'n burgemeester van wie je wel moest houden. Hart op de goede plaats, betrokken. Ik vind het mooi om te merken dat alle Amsterdammers zich door zijn woorden ook echt verantwoordelijk voelen voor de stad. Dat hoop ik althans."

"Het is zijn erfenis dat wij, met z'n allen, van Amsterdam inderdaad die lieve stad maken waar hij het over had. Een stad waar iedereen zichzelf kan zijn en waar we naast elkaar leven. En verder is het vooral verdrietig dat hij er niet meer is."

Mirjam Oldenhave

"Ik heb haar even niet paraat. Ah, van Mees Kees. Daar heb ik de eerste film van gezien, die vond ik heel charmant. Mijn kinderen zijn inmiddels groot, maar mijn dochter is een enorme lezer, al van jongs af aan. Ze zal zeker iets van haar hebben gelezen. Ik heb ze ook veel voorgelezen, maar nooit een boek van haar. Ik kan er dus niks over zeggen."

De man van je leven, DeLaMar Theater, tot en met 29 oktober. Risky Rivers, maandag 23 oktober, 20.25 uur, bij BNNVara op NPO 3.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden