PlusFilmrecensie

Surrealistisch drama Tiere laat de hersens wel erg hard kraken

Het speelfilmdebuut van Greg Zglinski is een hersenkraker zonder bevrijdende aha-erlebnis. Ja, dat is frustrerend, maar Tiere is ook intrigerend.

Birgit Minichmayr als de kinderboekenschrijfster Anna, die in Tiere haar relatie probeert te redden.Beeld Tiere

Als een film begint met een rit door een tunnel weet de kijker een ding ­zeker: er wacht hem geen feestelijk jubeldrama. In Tiere klopt het helemaal, want het drama gaat over het slopende einde van een liefdesrelatie.

Hoelang kinderboekenschrijfster Anna (Birgit Minichmayr) en chef-kok Nick (Philipp Hochmair) in ­Wenen al bij elkaar zijn weten we niet, maar hun liefde is een afgebladderde bouwval geworden.

Onontwarbaar
Anna weet zeker dat Nick haar ­bedriegt met hun bovenbuurvrouw en dat zou best eens waar kunnen zijn. Helemaal zeker weten we het niet, want in Tiere lopen bij de personages dromen, nachtmerries, waandenkbeelden en de werkelijkheid ­onontwarbaar door elkaar.

Wat de een ziet als waarheid is voor de ander een hersenspinsel.

Dat zien we vaker in films, maar meestal vallen aan het einde de puzzelstukjes op hun plek. Zo niet in ­Tiere, want daarin is de puzzel aan het einde nog even groot als in het ­begin.

Het speelfilmdebuut van Greg Zglinski is een hersenkraker zonder bevrijdende aha-erlebnis. Ja, dat is frustrerend, maar Tiere is ook intrigerend.

In het begin van de film verruilen ­Anna en Nick om hun relatie te redden hun Weense appartement voor een verblijf van een half jaar in een chalet in de bergen.

Dat de vrouw die voor die periode in hun appartement trekt sprekend lijkt op de bovenbuurvrouw (beiden gespeeld door Mona Petri) is maar een van de raadsels in Tiere.

Fraaie stijloefening
De verandering van omgeving doet de relatie van Anna en Nick geen goed. Dat ze onderweg een schaap aanrijden, belooft meteen weinig positiefs, maar aangekomen in het chalet ontspoort hun relatie pas echt.

Nick ziet Anna met een broodmes bij hun bed staan en Anna ziet Nick met een kussen op haar afkomen. Werkelijkheid of nachtmerrie? De film wordt surrealistisch als een pratende zwarte kat Anna influistert dat ze wraak moet nemen.

Dat Tiere, naar een scenario van Jörg Kalt, die in 2007 zelfmoord pleegde, niet helemaal bevredigt, komt doordat het verhaal te veel te raden overlaat.

Er is niets mis met het stevig aan het werk zetten van de kijker, maar een film waarin alles van alles maar ook niets kan betekenen, is te vrijblijvend. Tiere is een fraaie stijl­oefening in de geest van de raadselfilms van David Lynch en de mentale ontsporingsdrama's van Roman ­Polanski, maar mist de dwingende kracht van deze voorbeelden.

Tiere

Regie Greg Zglinski
Met Birgit Minichmayr, Philipp Hochmair
Te zien in Filmhallen, Het Ketelhuis, Rialto

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden