Column

Stug rokend en feestelijk drinkend ben ik lang fit en sterk gebleven

Albert de Lange (57), bijna dertig jaar redacteur bij Het Parool, is 'uitbehandeld'. Hij verkent, ongewis hoe lang, de route naar zijn aangekondigde dood.

Albert de LangeBeeld Het Parool

Erg veel wortelsap heb ik in mijn leven niet gedronken. Ook heb ik vrijwel geen belangstelling gehad voor opeenvolgende modeverschijnselen die plotseling 'supergezond' bleken. De macrobiotiek is aan mij voorbijgegaan, ik heb nooit de indruk gehad dat mensen van zuurdesembrood en onbespoten groente zoveel leuker werden. Nu we bij het 'superfood' zijn aanbeland, voel ik meewarigheid bij de quinoa-gelovigen.

Kort gezegd: ik heb geen zin in een ingewikkelde, beperkende leefstijl met als voornaamste doel dat zo lang mogelijk vol te houden. Je zou mijn levensstijl uitbundig kunnen noemen en mateloosheid is mij zeker niet vreemd. Ik zie generatie en beroepsgroep daar niet helemaal los van. Veel zelfdiscipline heb ik, anders dan met vers eten en een beetje fietsen, niet opgebracht; stug rokend en feestelijk drinkend ben ik lang fit en sterk gebleven.

Dan ga je misschien denken dat voor de hand liggende inzichten uit medische hoek op jou niet van toepassing zijn - zou kunnen.

Zo struisvogel je een beetje door het leven, een leuk leven, we nemen er nog één, totdat het lichaam je daadwerkelijk in de steek laat. Wat daarvan precies de oorzaak is, is niet je eerste zorg (en het maakt in wezen ook niet meer uit). Je houdt vast aan het idee van domme pech - dat kanker niet discrimineert, heb ik in het Antoni van Leeuwenhoek wel gezien.

Maar toch: wat nou als je op je dertigste wel met roken was gestopt en qua drinken was gaan denken in termen van glazen in plaats van flessen (zoals een huisarts een vriend adviseerde)? Had het iets uitgemaakt?

Sinds gisteren weten we wat we al een beetje wisten: dikke kans. Ruim een derde van alle kankergevallen is een rechtstreeks gevolg van een ongezonde levensstijl, blijkt uit TNO-onderzoek.

Hoogleraar Bart Kiemeney, kankerepidemioloog in het Radboud-UMC, noemde dat in de Volkskrant een lastige tijding. Dat ben ik natuurlijk zeer met hem eens. 'Als we dat zeggen,' aldus Kiemeney, 'reageren veel kankerpatiënten met de cynische opmerking: o, dus ik heb het aan mezelf te danken. Toch moeten we die boodschap blijven herhalen, want er is nog veel te winnen.'

Als je incheckt in een ziekenhuis, en nog wel vaker ook, moet je lange lijsten invullen waarmee de witte jassen zich een beeld kunnen vormen van je leefstijl. Hoeveel rookt u? Hoeveel drinkt u? Ik vermoed dat ze de opgegeven informatie in hun hoofd verdubbelen, en daar zal reden toe zijn. Maar ik ben nooit, niet één keer, vermanend toegesproken; aan moraliseren doen ze niet, en ze denken natuurlijk dat het in dat stadium ook weinig zin meer heeft.

Dat je de kanker - darmkanker in mijn geval, 12.848 gevallen in 2010, waarvan 7192 als gevolg van levensstijl - zelf veroorzaakt zou kunnen hebben, is een pijnlijk taboe. Een vriendin, zelf vleesloos en veel tobbend met eten&gezondheid, wierp het onlangs achteloos op en veroorzaakte een schok bij anderen aan de keukentafel. Zoiets zeg je toch niet!!

Een lastige tijding, zeg dat wel. Tijdens het ziekteproces heb ik mijzelf, zonder anderen daarvan deelgenoot te maken, wel eens gerealiseerd dat het één, een leven zonder veel remmingen, misschien niet losstaat van het ander, een vroegtijdige dood.

Wat moet je ermee? Het is prettiger om, met schone lever en longen, terug te vallen op de statistische mogelijkheid dat het die domme pech was.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden