Struikelsteen voor Joël Brommet op Rooseveltlaan geplaatst

Voor de deur van Rooseveltlaan 74 is donderdagochtend een struikelsteen gelegd ter nagedachtenis aan Joël Brommet. In het bijzijn van zijn dochter Frieda Menco-Brommet legde de Duitse kunstenaar Gunter Demnig de steen.

Onder toeziend oog van dochter Frieda Menco-Brommet (m) werd donderdagochtend een struikelsteen ter nagedachtenis aan Joël Brommet gelegd Beeld Peter Boer

Terwijl Menco-Brommet (92) toekijkt hoe Demnig de steen met beleid plaatst, raakt ze voorzichtig de voordeur aan van Rooseveltlaan 74-1. Zeventien jaar was Frieda toen ze samen met haar ouders voor de laatste keer daar de trap afliep. Nooit heeft ze echt afscheid van haar vader kunnen nemen.

"Deze steen draagt de naam van mijn vader én van mijn zoen Joël, die zijn naam heeft mogen erven," zegt Menco-Brommet. "Het is fantastisch om de warmte van iedereen om mij heen te voelen."

Geen graf
Na een proces van vier jaar om het steentje in de stoep te krijgen, is het voor Frieda's zoon Joël Menco de eerste keer dat er iets tastbaars is wat aan zijn opa herinnert. "Een moment van afscheid nemen is er nooit geweest en er is geen graf. Nu hebben we iets wat herinnert aan mijn opa."

Frieda Menco-Brommet moest in 1942 samen met haar ouders noodgedwongen hun huis aan de Rooseveltlaan verlaten. Na ondergedoken te hebben gezeten in Warmond, werd de familie Brommet opgepakt en op de trein naar Auschwitz gezet.

Dat was dezelfde trein als de familie Frank. In Auschwitz leerde Frieda Anne Frank kennen. Samen met haar moeder overleefde Menco-Brommet Auschwitz, haar vader niet. Waar en wanneer Joël Brommet is omgekomen is onbekend, hoogstwaarschijnlijk was het bij een van de vele dodenmarsen in 1945.

"Ik noem mijn moeder ook wel de levende Anne Frank," zegt zoon Joël. "Mijn moeder praat veel over Auschwitz, er is geen gesprek waarin het niet genoemd wordt."

Kreuzberg
Ruim 63.000 keer in 21 verschillende landen heeft Demnig al eigenhandig de Stolpersteine (struikelstenen) in de grond geslagen. De kunstenaar begon zijn project in 1994 in de wijk Kreuzberg in Berlijn om de buurtgeschiedenis tot leven te brengen.

Het vierkante steentje van tien bij tien centimeter, niet bedoeld om mensen letterlijk te laten struikelen, wordt op nog geen meter afstand van de voordeur geplaatst. De stenen moeten de aandacht van de voorbijganger trekken en tegelijkertijd maakt het hoofd - om de tekst te kunnen lezen - een buiging voor de slachtoffers.

Lees ook: Hoe een struikelsteen wereldnieuws werd

Waar en wanneer Joël Brommet is omgekomen is niet bekend, hoogstwaarschijnlijk was het bij een van de vele dodenmarsen in 1945 Beeld Peter Boer
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden