Plus Filmrecensie

Striptekenaar Marie zuipt zich een stuk in de kraag, maar er is hoop

Zelfdestructieve personages zijn lang niet meer alleen mannen, laat ook Bloody Marie zien. De film belicht de zelfkant van de maatschappij in een klassieke setting: De Wallen.

Susanne Wolff in Bloody Marie. Beeld Family Affair Films

Zelfdestructieve personages zijn vaak mannen, maar daar komt langzaam verandering in. Natasha Lyonne speelt in de fantastische Netflixserie Russian Doll bijvoorbeeld een kettingrokende, ultracynische vrouw. Ze heeft wat weg van de detective in een oude film noir.

Ook het hoofdpersonage in Bloody Marie, Marie Wankelmut (Susanne Wolff), associeer je in eerste instantie met een verlopen kerel. Ze is striptekenaar zonder inspiratie, die de jaartallen op oude tekeningen aanpast om haar uit­gever ervan te overtuigen dat ze nog steeds nieuw werk maakt.

In werkelijkheid zuipt ze zich sinds de dood van haar moeder vooral veel stukken in de kraag. Maries geld is bijna op en de bodem onder haar bestaan kan elk ­moment wegvallen.

Verdwijnen in zelfdestructie
Bloody Marie is de opvolger van De Wederopstanding van een Klootzak, waarmee striptekenaar en multitalent Guido van Driel zijn regiedebuut maakte. Opnieuw kijkt hij naar de zelfkant van de maatschappij, maar ditmaal in een klassieker setting: de Amsterdamse Wallen.

Van Driel en Lennert Hillege, zijn vaste cameraman en ditmaal ook medescenarist en -regisseur, hebben een prachtige beeldtaal ontwikkeld. Die schuurt vaak dicht tegen een strip aan, maar heeft soms ook opeens iets ontnuchterends.

Daarmee volgen ze hun scenario perfect. Vanuit Maries standpunt romantiseren Van Driel en Hillege de hoerenbuurt. Wie wil verdwijnen in zelfdestructie kan zich geen betere plek wensen dan deze straatjes vol verlopen kroegen en vluchtige contacten.

Wraakthriller
Morgen lopen er weer andere toeristen dan vandaag. Gaandeweg druppelt echter de realiteit binnen. Marie woont naast een bordeel waar Dragomir (Dragos Bucur) een streng regime voert. Als ze in een wanhopige bui geld van een bureau jat om drank te kunnen kopen, krijgen de meisjes de schuld.

Opeens heeft haar egoïstische gedrag echte consequenties, waardoor Marie bijna gedwongen wordt om te veranderen. Dat is een mooie en overtuigende vondst, al voelt de omslag in haar karakter wel wat gehaast. In de laatste akte ontpopt Bloody Marie zich bijna tot wraakthriller, waarin Marie als een soort Liam Neeson de strijd aangaat met de Amsterdamse onderwereld.

De meer poëtische scènes van het begin verdwijnen daardoor naar de achtergrond. Dat is jammer, want zeker haar ontmoetingen met een goedlachse cafébezoeker zijn bijzonder. De verwijten die Maries overleden moeder aan haar dochter maakte, zijn haar eigen verwijten geworden, legt hij haar op straat uit. En dus de motor achter haar neerwaartse spiraal. "Uw moeder heeft u allang ­vergeven."

Bloody Marie

Regie Guido van Driel, Lennert Hillege
Met Susanne Wolff, Dragos Bucur, Leny Breederveld
Te zien in City, Het Ketelhuis, De Uitkijk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden