Plus

Streetartist Judith de Leeuw maakt murals van Amsterdam tot Athene

De murals van Judith de Leeuw (21) alias JDL Streetart zijn te bewonderen van Berlijn tot Athene. Hier kreeg ze bekendheid met haar schildering van Amy Winehouse in de Fokke Simonszstraat.

Judith de Leeuw legt de laatste hand aan haar mural, op het Paradijs-plein in Oost Beeld Marijke Stroucken

Omringd door de chaos en herrie van cirkelzagende en ­borende bouwvakkers, heeft streetartist Judith de Leeuw, alias JDL Streetart, de afgelopen twee weken een negen meter hoge muurschildering gemaakt voor de nieuwe vestiging van pop-uprestaurant Baut in Amsterdam-Oost.

In een pand dat ooit dienst deed als gasdistributiestation maakte ze met spuitbussen in zwart- en grijstinten een ­mural van een moderne Adam en Eva. Het lijken foto­modellen uit een Calvin Klein-campagne, inclusief slang en beruchte appel, hier weergegeven als het icoon van ­Apple.

Wanneer De Leeuw aan het werk is, volledig gekleed in het zwart, met een baseballcap op en een gasmasker om haar gezicht te bedekken, vergeet ze alles om zich heen. "Ik raak in een soort roes, ik klim op en van de stijger, spring in het rond, stoot spuitbussen om. Op zo'n moment bestaat er even niets anders dan mijn werk."

Joods
De straatkunstenaar zit in het eerste jaar van de Willem de Kooning Academie, met als richting autonome kunst. ­Docenten vragen haar weleens wat ze eigenlijk nog op de academie doet, want tussen het studeren door maakt ze murals in opdracht, van Amsterdam en Berlijn tot Athene. En laatst nog werd ze voor de tentoonstelling The Art Of Banksy gevraagd een werk te maken. Ze kan al van haar kunst leven. Straatkunst is anno 2017 populairder dan ooit.

De Leeuws verklaring: "Het heeft ­alles, de perfecte balans tussen schoonheid én betekenis." Ze is een frêle verschijning, niet groter dan 1.68 meter, maar je kunt niet om haar heen. Twee zwarte ringetjes door haar neusgat, een reusachtige tatoeage van zichzelf terwijl ze aan het ­tekenen is, op haar linker bovenarm. Ze wijst naar de nu nog maagdelijke plek naast de tatoo: "Hier komt een panorama van Amsterdam."

Judith de Leeuw groeide op in Amsterdam, in een ambitieus Joods gezin, met een professor als vader. "Ik ben niet orthodox opgevoed, maar we hadden twee keukens en vierden de sabbat." Gelovig is ze niet, maar haar gedrevenheid wijdt ze wel aan haar opvoeding.

Conservatorium
"Ik heb het idee dat het iets Joods is om altijd ergens naar te willen streven, om ijverig te zijn in wat je wilt bereiken. Ik zie zo vaak mensen om me heen die zich elke dag naar een baantje slepen, ­alleen omdat het van ze verwacht wordt. Mijn ouders hebben mij geleerd om altijd stil te staan bij wat ik doe." Al hadden ze hun dochter liever concertpianiste zien worden.

"Mijn vader hoopte dat ik naar Conservatorium zou gaan, want ik speelde goed piano, maar het enige wat me écht interesseerde was tekenen. Op de basisschool werd mijn talent geprezen, maar op de middelbare school kwam daar verandering in. Ik tekende Rembrandt en ­Caravaggio na, ik tekende van alles, de hele dag door, en mijn omgeving vond dat ik het moest vergeten. Naar school ging ik niet meer. Op straat leerde ik graffiti-artiesten kennen en ging ik zelf aan de slag met spuitbussen."

Bontkraagje
Thuis escaleert de situatie, ze wordt tijdelijk uit huis ­geplaatst. Maar dat ligt nu achter haar, eigenlijk wil De Leeuw het er niet meer over hebben. Liever praat ze over waar ze nu mee bezig is. Zoals de mural in Baut, een ­moderne kijk op het scheppingsverhaal.

"Ik wilde al een tijdje iets maken over de invloed van industrialisatie en­ ­religie op de samenleving. Toen werd ik gebeld door de ­eigenaren van Baut: of ik een mural wilde maken in een oud fabriekspand dat qua bouwstijl iets wegheeft van een kerk. Toevallig aan het Paradijsplein!"

Volgens de kunstenaar is er een einde gekomen aan de natuur en schoonheid zoals we die kennen. "De mens heeft het paradijs kapot­gemaakt met zijn intelligentie, industrialisatie en materialisme. Eva draagt de slang als een bontkraagje, een statussymbool, gedrapeerd om haar nek. Ik heb niet de illusie dat ik in mijn eentje iets aan de wereld kan veranderen, maar ik hoop mensen wel aan het denken te zetten."

Ook de murals van muzikale helden, zoals Lemmy van Mötorhead en Jimi Hendrix, moeten meer zijn dan alleen een mooie afbeelding. Afgelopen zomer dook er op sociale media een muurschildering van Amy Winehouse op een muur van een bakkerij in de Fokke ­Simonszstraat op, ­ondertekend door JDL Streetart - een somber portret van de te jong gestorven zangeres.

De Leeuw, die zo een nichtje van Amy zou kunnen zijn, identificeert zich met haar. "Het is tragisch dat mensen stonden te applaudiseren terwijl ze letterlijk omviel. Ik heb haar zo echt mogelijk willen portretteren."

Hersenschudding
De avond nadat De Leeuw haar idool portretteerde, ging ze de stad in en dat liep niet goed af. "Ik weet er niets meer van, maar ik ben waarschijnlijk tegen de verkeerde mensen aangelopen. Toen ik de volgende dag naar het ziekenhuis ging, bleek ik een zware hersenschudding te hebben. De artsen zeiden dat er een grote kans was dat het netvlies van één oog niet meer zou functioneren."

Het is het engste wat ik ooit heb meegemaakt. Na twee weken kwam mijn zicht ­gelukkig terug; ik waardeer mijn lichaam en mijn ­gezondheid nu nog veel meer. Mijn ogen en mijn handen betekenen alles voor mij als kunstenaar."

Uitgaan heeft ze sindsdien op een laag pitje gezet. Ze werkt zo hard, dat er sowieso weinig tijd is om nog het nachtleven in te duiken. "Ik werk 24/7, want dit is wat ik het allerliefste doe. Het is soms uitputtend, ik denk steeds: na deze klus boek ik een ticket naar de zon en gooi ik mijn telefoon in het water, maar dan duikt er toch weer iets nieuws op wat ik móet doen. Ik weet niet van ophouden."

Een gesigneerde print van JDL Streetarts Amy Winehouse, in een oplage van vijf , wordt geëxposeerd tijdens de Amsterdam Street Art tentoonstellng in Galerie Go (Prinsengracht 64) van 21 januari tot 11 maart.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden