Plus

Stranger In Paradise

In de proloog van Stranger In Paradise - een overrompelende, ritmisch gemonteerde beeldenstroom getoonzet door de nerveuze tonen van Kenji Eno - verbindt regisseur Guido Hendrikx alles met alles.

Jan Pieter Ekker
Acteur Valentijn Dhaenens fungeert als een soort lok-Europeaan Beeld Stranger In Paradise
Acteur Valentijn Dhaenens fungeert als een soort lok-EuropeaanBeeld Stranger In Paradise

Aankomst Van Een Trein Op Het Station Van La Ciotat, de allereerste bewegende beelden die de gebroeders Lumière in 1896 publiekelijk vertoonden, met satellietbeelden van de aarde; vermenigvuldigende cellen met nieuwsbeelden van vluchtelingenstromen, kibbelende politici met nog meer vluchtelingen.

Ondertussen orakelt een voice-over in sappig Vlaams over het leven en het verplaatsen van het leven van zuid naar noord, over oorlog en de geboorte van de natiestaat, over de wedloop om schaarse middelen en over het lijden van de ander als small screen-entertainment.

Pretentieuze opening
Met de prikkelend-pretentieuze opening is de toon gezet van Hendrikx' politieke filmessay over de staat van Europa. Het vervolg speelt in een zweterig klaslokaaltje op Sicilië, waar een blanke Europese man van middelbare leeftijd met een hautaine, zeg maar gerust superieure oogopslag, een wisselend gezelschap van vluchtelingen/gelukszoekers ontvangt.

In drie een tikje eentonige delen spreekt hij de 'jonge, sterke, gezonden mannen vol hoop en ambitie' toe met drie verschillende tongen: die van een neoconservatief ("Wir schaffen das nicht!"), een idealist ("Durf te blijven dromen") en een bureaucraat, die de vluchtelingen onder meer voorrekent hoeveel ze de Nederlandse samenleving gaan kosten.

In de epiloog (titel: Wachten Om Terug Naar Huis Te Gaan) hangt de blanke man op straat, als een soort lok-Europeaan, en wordt hij van afstand in het geniep gefilmd terwijl een steeds grotere groep Afrikaanse mannen zich om hem heen verzamelt.

"Hoe helpt de film ons, de immigranten?" wil een van hen weten. "Geen idee," riposteert de docent. "Misschien opent de film iemand de ogen."

Speciale jurytekst
De blanke man is een acteur (Valentijn Dhaenens, eerder onder meer te zien in De Helaasheid Der Dingen), onthulde Hendrikx in aanloop naar het Idfa, waar Stranger In Paradise bekroond werd met een speciale juryprijs.

Zijn teksten zijn nauwkeurig gescript. Of de Afrikaanse mannen dat doorhebben, valt niet of nauwelijks uit de documentaire op te maken.
Is dat erg? Heiligt het doel de middelen? Wat is het doel eigenlijk? Wat wil Hendrikx duidelijk maken, en aan wie? De kracht van Hendrikx, die met zijn kortfilms Escort en Onder ons al liet zien dat hij de controverse niet uit de weg gaat, is dat iedereen die vragen verschillend kan beantwoorden.

Schuren en ontregelen
Stranger In Paradise doet qua juxtapositie én venijn denken aan Episode III: Enjoy Poverty (2008), waarin Renzo Martens de uitgebuite Afrikanen voorhoudt dat ze hun armoede zelf moeten gaan exploiteren. Martens liet onlangs weten dat hij die film nu niet meer zo zou maken.

En toch mogen we blij zijn dat er films worden gemaakt als Enjoy Poverty en Stranger In Paradise; films die schuren en ontregelen, grenzen opzoeken en overschrijden. Films die niet voorkauwen, maar aan het denken zetten.

Stranger In Paradise

Regie Guido Hendrikx
Te zien in Filmhallen, The Movies, Rialto, City, De Balie

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden