Plus

Sting en Shaggy maken plaat: 'Het album is per ongeluk ontstaan'

Ze vormen het meest onverwachte koppel uit de popmuziek sinds Cliff Richard en The Young Ones. Police-voorman Sting en 'Mr. Boombastic' Shaggy maakten samen het album 44/876.

Besmettelijk, zo'n gezamenlijk album. Sting en Shaggy nemen nu ook dezelfde houding aan voor de camera. Beeld Patrick Kovarik/AFP
Besmettelijk, zo'n gezamenlijk album. Sting en Shaggy nemen nu ook dezelfde houding aan voor de camera.Beeld Patrick Kovarik/AFP

Sting snapt de grap niet. Het gesprek is aanbeland bij de omvang van de gezinnen van zijn collega Shaggy en van hem. Sting heeft zes kinderen. Shaggy telt er vijf en zegt dan ernstig: "Misschien hadden ze bij Sting thuis net als bij ons op Jamaica nog geen televisie."

De Police-zanger tilt zijn leesbril van de neus en blikt minzaam naar de andere zijde van het bankstel. "Dit gaat langs me heen." Reactie Shaggy: ratelend gelach dat over gaat in een hoestbui.

Maar maak van Sting geen humorloze poparistocraat. Als het gaat over het ontbreken van muziek van The Police in de platenkast van Shaggy, slaat hij terug: "Shaggy heeft al een uitgebreid dossier bij de politie; daar hoeft niets van The Police bij."

Ze vormen op z'n zachtst gezegd een onverwacht koppel: Sting de immer afgetrainde rock-'n-rollvedette die op zijn landgoed in Toscane zijn eigen wijn verbouwt. En Shaggy, de zelfbenoemde Mister Lover Lover die zijn fortuin maakte met songs over zijn bedprestaties (Boombastic) of over het tegen de klippen op ontkennen van ontrouw (It Wasn't Me).

Wie hen deze ochtend in een suite van een van Londens deftigste hotels aantreft, ziet meer verschillen.

Hoewel Sting de modetrends voor de gemiddelde 66-jarige met kracht ontkent met zijn gebleekte spijkerbroek, geblondeerde piekhaar en getailleerde T-shirt, contrasteert hij toch fel met de blinkende kettingen die over het beginnende buikje van de 49-jarige Shaggy zijn gedrapeerd. Om zijn vinger draagt de laatste bovendien een ring met daarin een glimmer van het formaat sjoelsteen.

Tenor past bij ratel
De artiesten zijn de laatsten om het gebrek aan logica achter hun duetten te ontkennen. "Op papier zou onze samenwerking een mislukking moeten zijn," zegt Sting over het zaterdag verschenen album 44/876, vernoemd naar de nummers op het telefoonnet van hun thuisbases Engeland en Jamaica.

"Het album is werkelijk per ongeluk ontstaan. Niemand verwachtte het. Wij al helemaal niet. Maar zodra we begonnen te werken, wisten we: dit is iets bijzonders."

Shaggy: "Ik had een liedje, Don't Make Me Wait, waarvoor ik via via om Stings hulp vroeg. Pas in de studio realiseerden we ons hoe goed onze stemmen elkaar aanvullen. Ook voor ons een grote verrassing, want Sting is een mooie tenor, en ik ben meer een soort ratel. Dat bleek bij elkaar te passen."

Sting: "Ik heb nooit een Shaggy-album gekocht. Kende alleen zijn hits. Maar ik herken een unieke stem als ik hem hoor. Er zijn in de muziek zoveel stemmen die op elkaar lijken. Er zijn honderden meisjes die klinken als Mariah Carey. Maar zoals Shaggy hoor je ze nergens. En ik denk graag dat voor mij hetzelfde geldt."

Shaggy knikt hevig van ja. "We hebben elkaar versterkt. Reggae bestaat normaal gesproken één of twee akkoorden. Nou, dat is niets voor Sting. Die wil componeren. Een brug, een modulatie, een wisselend drumpatroon. Ik moest echt mijn best doen om hem bij te benen. Dat dat lukt, is voor mij magie."

Hoop bieden
Er gebeurde voor Shaggy nog iets opzienbarends, vertelt hij nadat Sting de onderliggende maatschappelijke lading van de zonnige reggae- en popcollectie heeft onthuld. Volgens Sting is er sprake van een hoopvolle boodschap in donkere politieke tijden.

Shaggy: "Elke ochtend kwam Sting de studio binnen met een krant onder zijn arm: 'Heb je gelezen wat die idioot van een Trump nou weer heeft gedaan? Wat vind je daar nou van als Amerikaanse immigrant?' Daarover waren we het steeds snel eens. Maar er is meer dan Trump. Kijk naar de brexit, naar Syrië. Het is allemaal zorgwekkend. Wij artiesten moeten hoop bieden."

En zo maakte de man die zichzelf op Boombastic (1995) aanprees als een 'boombastic, romantic and fantastic lover' ineens een geëngageerd album.

"Dit is mijn meest politieke plaat ooit, ja. Mijn enige ook! Ik heb 12 albums gemaakt, maar weet heus wel dat mensen zich van mij alleen die paar grote hits herinneren. Het vervelende is alleen dat de muziekindustrie om die reden steeds herhaling verlangde."

"Ik hoor het zo'n hoge baas van de platenmaatschappij nog zeggen: 'Het is pas een echte Shaggy-song, wanneer hij het over zijn piemel kan hebben'. Ik was verbijsterd, al had hij ergens wel een beetje gelijk. Ik ben blij met deze nieuwe richting. Dit past beter bij mijn leeftijd."

Sting nipt van zijn espresso, zet zijn leesbril weer op en zegt: "Wie goed luistert, hoort dat we het nog steeds bijna elk liedje over onze piemel hebben. Het is popmuziek tenslotte."

44/876 is op cd, lp en digitaal verkrijgbaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden