Column

Steeds meer vergelijkingen en beelden vallen dood

Theodor Holman

Ik ben somber, omdat ik niet begrepen werd vanwege mijn leeftijd. Steeds meer vergelijkingen en beelden vallen dood.

De jongeren met wie ik om de tafel zat, luisterden aandachtig naar mijn college, maar ik werd steeds onderbroken door vragen zoals: 'Wat bedoelt u precies met: hij zag eruit als de Dikke Deur?'

'O ja, dat komt uit Pipo, Pipo de clown.'

'Pipo de clown?'

'Ja, dat was een serie op televisie van een clown, met Mammaloe, en die trokken met een ezel en een indiaan, Klukkluk, rond en de directeur heette Dikke Deur... Nou ja, vergeet het maar.'

Zo verdwijnen elke dag dingen uit het collectieve geheugen, terwijl ik mij die juist beter herinner.

Laatst vroeg ik mijn dochter of ze een bepaalde vriendin van ons er ook niet vond uitzien als Bessie Turf.

'Wie?'

'Bessie Turf, het zusje van Billie Turf! Beiden waren veel en veel te dik. En hun avonturen las ik elke week in de Sjors en later in de Pep.'

Ofschoon ik me ongans aan kinderboeken heb gelezen, gaan mijn gedachten toch vaak naar verhalen uit oude Donald Ducks. Het levert bezorgde blikken op als ik zeg: 'Nou, op een dag werd de kluis van oom Dagobert leeggeroofd, maar de Zware Jongens verloren alles omdat de zakken waarin ze het gestolen geld vervoerden, kapot waren. Dus toen kreeg iedereen in Duckstad heel veel geld, want dat lag gewoon op straat. Maar toen verhoogde iedereen de prijzen en kon oom Donald geen bril meer kopen voor oma Duck, en toen...'

Ik wil dan op mijn manier uitleggen wat inflatie is, maar niet alleen weet iedereen dat al, ook kennen ze alleen Donald Duck en verder niemand.

Omgekeerd kan ik plotseling tot tranen ontroerd raken als ik een andere opa in het Vondelpark tegen een kereltje hoor zeggen: 'Zo, Pim Pandoer, ga je handjes eens wassen.'

Pim Pandoer, de schrik van de Imbosch, van schrijver Carel Beke was mijn held! Al diens verhalen kunnen zo worden verfilmd.

En eergisteren was een man op televisie die iets aan het ouwehoeren was. Ik was in een gezelschap van cabaretiers en schrijvers. En ineens verscheen zijn naam in beeld: Jan van Beek.

'Het Drievingerenverbond!' schreeuwde ik.

Geen hond die begreep dat ik refereerde aan mijn aller-, aller-, allerliefste kinderboek.

Elke dag verdwijnen dingen uit het collectieve geheugen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden