Review

State of play ***

Regie: Kevin McDonald
Met: Russell Crowe, Stephen Collins, Ben Affleck, Helen Mirren, Rachel McAdams

Elke krantenfilm opereert tegenwoordig in de schaduw van All the president's men; Alan Pakula's meesterlijke verfilming van het boek waarin journalisten Woodward en Bernstein van The Washington Post nauwgezet verslag doen van hun onderzoek in de Watergateaffaire, wat uiteindelijk, happy end, zou leiden tot de val van president Nixon.

State of Play van regisseur Kevin McDonald speelt zich af op de burelen van de fictieve krant The Washington Globe, waarin Cal McAffrey (Russell Crowe) terechtkomt in een verhaal dat tot in de hoogste echelons van de Amerikaanse overheid voert.

State of play is gebaseerd op de gelijknamige zesdelige BBC-serie en vertoont de sporen van het comprimeren en Amerikaniseren van de plot in een twee uur durende film. De beoogde hoofrolspeler Brad Pitt vertrok voortijdig, omdat hij zich niet in het script kon vinden, maar Russell Crowe kun je moeilijk een 'tweede keus' noemen.

Zijn journalist is een overtuigende opgeblazen, vetharige, ongeschoren nieuwsjunk, die een kwartier voor deadline dingen roept als: 'hou de voorpagina open!', en dan uren later terugkeert met een verbijsterende primeur en ontdekt dat de voorpagina nog steeds op hem wacht. En daarmee is hij toch ook een beetje een superheld met bovenmenselijke gaven. Er moet kryptoniet in dat notitieblok zitten.

State of play heeft twee verhaallijnen. Het is een thriller over een Amerikaanse politicus (Ben Affleck, een jeugdvriend van Cal: uw voelt de gewetensnood al aankomen), die betrokken is bij een moord, een liefdes -en doofpotaffaire.

De doofpot betreft een onderzoek naar de handel en wandel van PointCorp, een privéonderneming die op het punt staat de beveiliging, de Homeland Security van de Verenigde Staten over te nemen. Het contract is veertig miljard dollar waard en PointCorp (een fictieve versie van het beruchte Blackwater) gaat letterlijk over lijken om de zakelijke belangen veilig te stellen.

De andere verhaallijn gaat over de ondergang van de klassieke krant. Speelde Jason Robards in All the president's men een chef die zijn reporters tot gekmakens toe het veld instuurde om elke feit desnoods dood te checken, in State of play is Helen Mirren de hoofdredactrice, gevangen tussen een ambitieuze journalist en een eigenaar (ook iets met -corp in de naam en dan weet je het wel), die alleen bezig is met rendement.

Rendement en onderzoeksjournalistiek verdragen elkaar moeilijk. Dus krijgt Cal, tot zijn grote ergernis, een jonge journaliste/blogger (Rachel McAdams) meegestuurd, die de meer kortademige, sensationele (lees: amoureuze) aspecten van het verhaal moet belichten. Er groeit wederzijds respect, maar de boodschap is natuurlijk wel dat de democratie ten dode is opgeschreven als kranten al hun tijd in Jan en Yolanthe gaan steken - grof vertaald naar de Nederlandse situatie.

State of play is onderhoudend, maar niet de 'belangrijke' film die het ook wil zijn. Daarvoor komen er net te veel losse eindjes en clichés langs. All the president's men blijft de standaard. (MARK MOORMAN)

Website State of play

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden