Plus

Stadsnomaden dromen van vaste stek: 'Wij redden het met elkaar'

Het is weer verhuistijd voor de stadsnomaden in Westpoort, maar mag het nu een vaste stek zijn in plaats van de beoogde kleinere locatie bij de A10 in het Westelijk Havengebied? GroenLinks wil woensdag een spoeddebat in de gemeenteraad.

Marshal Martina met zijn trofee, stok DobyBeeld Marc Driessen

Het terrein van de stadsnomaden staat prop- en propvol: caravans met voorzettenten, woon- en kampeerwagens met afgebakende 'erfjes'.

Eromheen afgetrapte stoelen, tafeltjes, houten schotten, fietsen, motoren en veel, heel veel rotzooi. De caravans staan dicht tegen elkaar aan, vlakbij de snelweg A5.

"Ze huisvesten hier niet eens vluchtelingen," zegt Josien vanuit haar 'sleurhut' met voorzettent waar een zware tv-tafel, een poef en andere op de kop getikte spullen staan. Ze is al wat rotzooi aan het wegdoen, want ze kan nu eenmaal niet alles meenemen. "Het is misschien ook wel goed, want anders groeien we dicht. Ik zet die spullen op Marktplaats."

Zesde landje
Aan verhuizen zijn de inmiddels 35 stadsnomaden inmiddels wel gewend. Ze moeten elk jaar naar een andere plek om overlast voor de omgeving te beperken. En langs de Noordzeeweg, op hun 'zesde landje', zitten ze toch ook niet helemaal lekker.

"Dit is ook niet ideaal. We zitten hier hutjemutje," zegt Wendy, die haar terras heeft afgebakend met houten schotten.

Ed, vroeger ondernemer van een motorfietsenzaak, en sinds 1981 woonwagenbewoner, ziet nog meer problemen: "Die grote windmolen die er staat, kan in de winter gevaarlijk zijn. Dan kunnen er bevroren ijsplakken vanaf vallen. En de natuur is wel heel ver weg. We zitten gewoon op beton en naast een snelweg. Al die fijnstof is een groot nadeel."

Irritaties hangen in de lucht
Het verhuizen op zich is geen probleem. Maar ze zijn nu wel eens toe aan een vaste stek, zegt Ed, die eerder in Ruigoord woonde: "De groep is het zat om steeds te verkassen. We zijn toch niemand tot last? Maar we willen niet naar een terrein waar het nog kleiner is dan onze huidige plek."

"We hebben hier geen vechtpartijen of grote ruzies. Maar de irritatie tussen bewoners zal toenemen als we kleiner gaan wonen. Een deel slaapt 's nachts, een deel overdag."

Hij heeft het nog niet gezegd of er springt een oudere, poedelnaakte man hevig geïrriteerd uit zijn caravan. Hij brult een paar keer dat iedereen op moet donderen. Niemand geeft enige sjoege.

Levenskunstenaar
Verderop staat de caravan van Martina, levenskunstenaar en 'marshal' van de stadsnomaden. Hij heeft met de groep op verschillende plekken gewoond. De laatste vijf jaar bivakkeerden de stadsnomaden op diverse braakliggende terreinen: 't Landje aan Dortmuiden in Westpoort, Zeeburgereiland, de Volendammerweg en de Toetsenbordweg in Noord, achter het AMC in Zuidoost en momenteel langs de Noordzeeweg in Nieuw-West.

De volgende plek bij de A10 is vanwege aanzuigende werking nog geheim, maar wordt een derde kleiner. Martina wil graag een persoonlijk gesprek met burgemeester Van der Laan. "Hij is de beschermheilige van de daklozen en onze burgervader en zei over ons: 'Keep them rolling.' Ik wil me aan hem voorstellen: 'Hallo, ik ben Martina. Wij willen als stadsnomaden een vaste plek'."

Het liefst keert hij terug naar het eerste landje in Westpoort, dat omringd was door groen en water, een plek zonder snelweg of treinrails. Een landje waar het leefbaarder is.

Bescherming tegen het kwade
"Vroeger woonden we met zo'n honderd man: voornamelijk (levens)kunstenaars, muzikanten, oud-Ruigoordbewoners en mensen die uit hun huis zijn gezet. Een derde was buitenlander en er was veel agressie. Nu zijn de rotte appels eruit," zegt Martina, getooid met een hoed met bloemen en een veer.

Hij loopt met een stok in zijn hand, genaamd Doby. "Die heb ik gevonden. Ik heb hem omgepimpt. Het is eigenlijk een giraffe. Hij beschermt me tegen het kwade."

De totale vrijheid van de stadsnomaden is een groot goed voor hem en zijn kompanen. "We hebben een eigen wereld met eigen regels. Er zitten mensen hier uit het afvalputje, maar wij redden het met elkaar. We helpen elkaar als het moet. Het is fijn om te leven zonder alle betuttelingen. We eten met elkaar en skippen met elkaar. Skippen langs de vuilnisbakken op zoek naar bruikbare spullen."

Wendy hoopt op meer ruimte na de komende verhuizingBeeld Marc Driessen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden