Plus

Stadsjutter Dennis struint met metaaldetector de festivalterreinen af

Dennis Jansen (41) wilde meer buiten zijn, maar dan wel wat te doen hebben. Hij struint met een metaaldetector stads-stranden en festivalterreinen af op zoek naar munten en sieraden. Zijn muntenrecord: 54 euro op een ochtend.

Dennis Jansen: 'Het is elke keer weer spannend hoeveel je aantreft.'Beeld Marc Driessen

Het is zo'n plek waar je liever niet komt als je graag je broek aanhoudt. Daarom vermoedt Dennis Jansen dat hij juist daar, op een naaktstrandje in Spaarnwoude, met zijn metaaldectector zijn slag kan slaan.

Op een winderige, doordeweekse avond welteverstaan, als de naaktlopers naar huis zijn. Andere detectoramateurs zullen zich er volgens hem niet snel vertonen. En zo'n groen grasveld, waar nog niet in is gewroet en waar allerlei schatten onder de zoden kunnen liggen, is waar alle 'jutters' van dromen.

Troep
De Amsterdammer heeft zich niet vergist. Op dat verlaten terreintje, omzoomd door hoge bomen en struikgewas, vist hij in korte tijd een paar muntstukken van vijftig cent uit de grond. Geconcentreerd schrijdt hij over het gras.

Zijn rechterarm waarmee hij de metaaldetector vasthoudt, zwaait in een gelijkmatige cadans uit naar rechts en weer terug. Het apparaat maakt nu en dan Pacmanachtige piepjes. "Dat is troep," mompelt Jansen soms. Of: "Dat kan een ringetje zijn."

Aan de duur of de hoogte van de piep hoort hij of het voorwerp groot of klein is, welk soort materiaal het kan zijn en of het diep ligt of aan de oppervlakte. "Deze metaaldetector kan ferro- en non-ferrometalen onderscheiden. Van ijzer word je niet wijzer, dus die optie schakel ik uit."

Platgedanst
Jansen begeeft zich pas sinds mei in de wereld van amateurmetaaldetectoren. "Overdag heb ik een kantoorbaan als planner. Ik wilde meer bewegen. Wandelen in de natuur vind ik leuk, maar ik verveel me dan snel. Zo kwam ik op het idee om een metaaldetector te kopen. Dan heb ik wat te doen onderweg."

­De hotspots zijn de festivalterreinen, zegt hij. Op de plekken waar consumptietenten staan en het gras platgelopen en -gedanst is, lopen stadsjutters rond met hun metaaldetectoren.

Zondagochtend was Jansen al om zeven uur op het Westergasterrein, waar de dag ervoor het Milkshakefestival was. "Ik kwam thuis met 54 euro muntgeld en nog wat leuke blingbling, ringen en voorwerpjes. Een dagrecord. Ja, wat wil je: 29.000 bezoekers. Als er dan niks ligt, stop ik ermee," zegt hij en lacht. "Wilde party's zijn het beste. Hoe wilder hoe beter. Dan vind je het meeste."

Flügeldopjes
Eerder die week scharrelde hij op andere stekken zo'n twintig euro aan munten, vier ringen, een hanger en twee oorstekers bij elkaar. "Mijn kostbaarste vangst was een gouden ring. Ik moet nog laten onderzoeken of het echt goud is, maar de kans is groot."

Wat hij vindt, houdt hij. Of de eigenaar moet gemakkelijk te traceren zijn. Waar hij het meest zoekt en vindt, dat onthult hij niet. "Het is net als met een goede visstek. Die deel je liever niet."

Het zoeken gebeurt niet in een uurtje. Jansen wandelt vaak zo'n drie à vier uur met zijn metaaldetector. "Dat komt doordat je ook een hoop troep vindt." De dag na Dance Valley trok hij tot zijn frustratie honderden dopjes van Flügelflesjes uit de grond. "Deze metaaldetector is zo afgesteld dat sommige metaalsoorten er nog doorheen komen, zoals zilverpapier, treklipjes van blikjes, doppen of kroonkurken. Je graaft dus ook regelmatig voor niets."

Daar zit Jansen niet mee. Hij doet het niet alleen voor het geld. "Ik ben lekker in de natuur en het is elke keer weer spannend hoeveel je aantreft. Met het geld dat ik vind, wil ik eerst maar eens mijn metaaldetector terugverdienen. Die kostte negenhonderd euro; een forse investering."

Brilmontuur

Als het apparaat een dwingend en onrustig piepen voortbrengt, hurkt Jansen. "Dat is een heel mooi signaal. Het kan wat zijn." Met een zogenoemde pinpointer zoekt hij in de grond nauwkeuriger naar de plek van het voorwerp. Dan pakt hij zijn schepje en begint te graven.

"Het ligt vrij diep," zegt Jansen gesmoord van inspanning. Hij loopt rood aan. Diep in de grond stuit hij op een goudkleurig brilmontuur. Jansen is tevreden: "Die ziet er nog goed uit. Het kan van goud zijn. Goud komt altijd mooi uit de grond. Thuis ga ik het verder onderzoeken."

Op kale plekken in het gras, waar veel mensen hebben gelegen, begint het piepen weer. Jansen begint haastig te scheppen. "Vijftig cent!" Verderop weer een piep. Koortsachtig drukt hij de pinpointer in de aarde.

Opgewonden: "Hierzo twintig cent! En nog vijftig cent!" In korte tijd haalt hij 2,50 aan munten uit de grond. "Een leuk muntenschatje! Als ik zoiets vind, is mijn avond al geslaagd." De vuile, verroeste geldstukken maakt hij thuis schoon volgens een bepaalde behandelmethode. "Een minuutje in wc-eend, afspoelen, even schrobben met een schuursponsje en ze blinken weer."

Pokémons
Het schemert al als plotseling een grijze vijftiger in korte broek en badslippers het naaktstrandje opkomt. Hij tuurt op zijn smartphone. "Pokémons vangen?" informeert Jansen. De man knikt en grijnst besmuikt. De twee staan ieder aan een kant van het veld. Jansen zwaaiend met zijn metaaldetector, de man vaag wapperend met zijn telefoon.

Eenden slapen aan de oever van de vijver. Libelles cirkelen over het water. Met zacht klepperende badslippers druipt de man ten slotte af. Geen Pokémons gevangen.

Jansen bekijkt zijn buit nog maar eens. In ruim twee uur vond hij vijftien euro, twee guldens, een horlogeframe, een wijzerplaat, vijf Filipijnse peso's, vier stuivers, een stuk lood met letters, een gesp van een riem en een goudkleurig brilmontuur. Toch zoekt hij door totdat het donker is - onvermoeibaar. Hij knielt onder een boom. Het lichtje van zijn pinpointer licht op in de invallende duisternis. Doordringend gepiep kruipt omhoog.

Minstens 1500 detectoramateurs

Metaaldetectie brak zo'n vijftien jaar geleden door als vrijetijdsbesteding. De Vereniging De Detector Amateur (DDA), voor metaaldetectie en amateurarcheologie, bestaat sinds 1992 en groeide de laatste jaren uit van 25 naar 1500 leden in Nederland en België. Ongetwijfeld zijn er meer metaaldetectoramateurs, maar die staan niet geregistreerd. Op fora wisselen zij informatie en vondsten uit.

Metaaldetectoren zijn te koop in elektronicazaken als de Kijkshop of Media­markt, maar worden vooral online voor gemiddeld een paar honderd euro aangeschaft via daarin gespecialiseerde websites.

Per 1 juli dit jaar staat de Metaaldetectiewetgeving toe dat de metaaldetectors overal legaal mogen graven, mits men zich beperkt tot de bovenste dertig centimeter van de grond. Het mag echter niet op (beschermde) archeologische monumenten en op terreinen waar opgravingen zijn.

Ook hebben gemeenten de vrijheid om hun grondgebied alsnog tot een verboden zone voor metaaldetectoronderzoek te verklaren. Op niet-openbare plekken moet de metaaldetectoramateur altijd om toestemming vragen van de eigenaar, bijvoorbeeld op akkers of weilanden.

Vaste regel is dat de hobbyisten afval en troep altijd meenemen en in de afvalcontainer doen, de gaten in de grond weer dicht te maken en eventuele archeologische vondsten melden bij de juiste instanties.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden