Stadsdeel Centrum in de maag met zelfbeheer watertuinen

Het woord watertuinen lijkt op het eerste gezicht een wat royale omschrijving van de negen drijvende groene postzegels in de Kattenburgervaart en de Wittenburgervaart. Maar: het is wel degelijk natuur in de stad, helemaal nu zich op twee van de eilandjes een paartje futen heeft genesteld met de onmiskenbare opzet zich voort te planten.

De drijvende tuintjes van de Kattenburgervaart.Beeld Rink Hof

Op de kade heerst echter verschil van mening over het beheer van de drijvende tuinen. Na de verhuizing van Michel Koper, de buurtbewoner en bioloog die enkele jaren geleden het initiatief nam voor de komst van de watertuinen, bood een andere buurtbewoner, Thelma Neleman, aan de zorg op zich te nemen. Stadsdeel Centrum reageerde in eerste instantie enthousiast op de suggestie, die naadloos aansloot op het beleid van het lokaal bestuur dat zelfbeheer heeft omarmd als het nieuwe evangelie.

Zelfbeheer betekent loslaten, en dat is een onderdeel waarop het stadsdeel nog flink moet oefenen. Want in reactie op haar aanbod kreeg Neleman een mail met de regels voor het zelfbeheer, ondergebracht in negentien artikelen, met voor de watertuinen nog de aanvullende voorwaarde dat de tuinen minimaal twee keer per jaar dienen te worden gecontroleerd op vastzittende watervogels, werkzame kabels en/of kettingen en de drijfcapaciteit van de watertuin. Belangrijke regels; een watervogel zit in het stadsdeel Centrum gelukkig nooit langer dan zes maanden vast.

Subsidie
Neleman stelde na lezing vast dat de regels zich vooral concentreerden op de verplichtingen voor de zelfbeheerder en nauwelijks op de plichten van het stadsdeel. Zij stuurde het contract terug met twee nieuwe bepalingen: dat de zelfbeheerder elk jaar een aanvraag voor subsidie mag indienen, op basis van gemaakte kosten over te maken op de rekening van de zelfbeheerder. Navraag bij de producent van de watertuinen, de firma Watergroen in Culemborg, had geleerd dat rekening moet worden gehouden met ongeveer tweehonderd euro per jaar.

Dat schoot het stadsdeelapparaat in het verkeerde keelgat. Het contract was een modelcontract en kon niet zomaar naar believen kon worden veranderd. Neleman werd voor de keuze gesteld: óf zij ondertekende het oorspronkelijke contract, óf er kon van een vergoeding geen sprake zijn. In dat geval kon er ook zeker geen sprake zijn van een uitbreiding van het aantal watertuinen, zoals de zelfbeheerder dat had voorgesteld.

Voldaan
Neleman gaf niet op en dat resulteerde in een mailwisseling die allengs een steeds grimmiger karakter kreeg en nog loopt. De verborgen boodschap: zelfbeheer is prima, zolang maar duidelijk is wie de baas is in het stadsdeel.
Ze ging onlangs maar vast met een vriendin en een buurtbewoner met een bootje het water op om de negen drijvende postzegels te fatsoeneren. Voor de jonge futen knipte zij een opening in het gaas, zodat die straks niet hoeven te klimmen om bij het water te komen. Na afloop deden haar knieën pijn, maar zij voelde zich voldaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden