Staaltje cultuurrelativisme of gewoon: je gedragen?

Geen korte rokjes voor werknemers bij de gemeente en geen studententijdschrift met blote borsten op de open dag van de HvA: een nieuwe kuisheid zou zijn intrede doen in Amsterdam. Twee ingezonden brieven naar aanleiding van dit artikel.

Ophef deze week over verbod op korte rokjes voor vrouwelijke baliemedewerkers in Nieuw-West. Beeld -

Dank voor het benoemen en stelling nemen tegen de nieuwe kuisheid! De acties van gemeente en Hogeschool zijn een klassiek staaltje cultuurrelativisme, in dit geval overduidelijk jegens 'nieuwe Nederlanders met een islamitische achtergrond' (ook al wordt dat uiteraard ontkend) en zwartekousenchristenen.

Het bericht verontrust me des te meer als ik het koppel aan de uitkomsten van het onderzoek 'God in Nederland.' Enerzijds zet de secularisatie in het (voorheen) christelijke deel van de natie nu versneld door. Gecombineerd met een toenemend ­shariabewustzijn bij moslims is een ontwrichtende cultuurclash in Nederland en West-Europa dan onvermijdelijk.

De overheid speelt echt met vuur door onder het mom van respect voor middeleeuwse religieuze denkbeelden dit zelfbewustzijn bij fundamentalisten van welke religie dan ook te stimuleren. Als je niet tegen een bloot vrouwenbeen kunt in de openbare ruimte, zijn er voldoende islamitische of verenigde staten waar je je wel thuis zal voelen.

Isis Leclerc, Amsterdam

De kop in Het Parool van woensdag over nieuwe kuisheid vind ik misleidend. Het gaat hier niet over kuisheid, het gaat hier over hoe je je behoort te gedragen op je werk. In dit geval receptiewerk, waarbij een bezoeker meteen een eerste indruk van het bedrijf krijgt. Dan hoor je je gewoon representatief te kleden. Dus niet te bloot en ook geen sluier voor je gezicht.

Iedereen denkt maar dat werk en vrije tijd gelijkwaardig zijn. Op je werk zijn soms gewoon andere normen omdat je een organisatie representeert. Net zoals ik van een ambtenaar verwacht dat hij of zij zich ook gepast kleedt als ik in ondertrouw kom. En niet in jeans en een verwassen T-shirt zoals mij dat vijf jaar geleden in Zaandam gebeurde. Iedereen vindt maar dat je 'jezelf' moet kunnen zijn. Er wordt niet nagedacht over het effect van je voorkomen op een ander. Je bent onderdeel van een bedrijf en dit bedrijf mag dus ook eisen stellen aan je uitstraling.

Ik ben bij het UWV wel eens begroet door een receptioniste met zwaar zwart opgemaakte ogen en zwarte lippenstift. Ik schrok me dood van dat mens en deed automatisch een stapje achteruit. De organisatie betaalt jou. Naast inhoudelijk functioneren mag je dan ook van je personeel vragen om zich adequaat te gedragen. Daar horen je uitstraling en dus je kleding ook bij.

Erica Pach, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden