Plus

Sportvasten: nauwelijks eten, sapvasten en sporten

Journalist Sara Luijters (45, te zwaar, géén fitgirl) besloot om tien dagen te gaan sportvasten: nauwelijks eten, sapvasten en sporten. 'Ik heb er zin in. Ik weet het zeker. Denk ik.'

Beeld van Sara Luijters' Facebookpagina tijdens haar tien dagen sportvasten Beeld Sara Luijters

Met mijn puberdochter glijd ik van een wildwaterbaan in een tropisch zwemparadijs. Zij plonst als eerste in het ­water; ik volg, een borst ontsnapt uit de voorgevormde cup van mijn figuurcorrigerende badpak.

"Ik voel me net een walvis," zeg ik. "Dat ben je ook!" antwoordt mijn dochter ­lachend. Iets met kinderen die de waarheid spreken.

Dit vraagt om drastische maatregelen. Ik besluit om te gaan sportvasten; een periode van tien dagen, waarin je ­elke dag een halfuur sport en vier dagen alleen sapjes drinkt.

Ik wil naast snel afvallen ook de sportschool weer in. Ik maak een afspraak met Ariën Mak (31) van personal training en fysiotherapie praktijk FitenFast. De komende tien dagen word ik begeleid in hun vestiging in Oost. Ik heb er zin in. Ik weet het zeker. Denk ik.

Verbranden
Van mijn coach krijg ik een wit doosje dat zo bij de banketbakker vandaan lijkt te komen, maar dat geen taartje maar voedingssupplementen (vitaminen, polyfenolen, aminozuren en visolie) en papieren strookjes met verschillende kleurtjes bevat. Het idee is dat ik tijdens de tien dagen sportvasten 'de switch' maak van suiker- naar vetverbranding.

Omdat we minder bewegen en meer suiker en koolhydraten eten dan een eeuw geleden is ons ­lichaam gewend geraakt aan een hoge koolhydraat- en een lage vetverbranding. In plaats van vet te gaan verbranden als de voorraad suikers in het lichaam op is, grijpen we naar koolhydraten, die vervolgens weer worden opgeslagen als vet.

Met de combinatie van sporten en vasten doorbreek je die vicieuze cirkel. Door het vasten leert het lichaam weer vet te ­verbranden in plaats van om suiker te 'zeuren' als er energie nodig is. En het dagelijks sporten zorgt voor een snelle ­omschakeling naar vetverbranding en het intact houden van de spieren. Als je lichaam gewend is aan het verbranden van vet, ga je vanzelf minder snacken, is het idee.

Berg
Elke dag moet ik op een strookje plassen, als het paars kleurt betekent het dat mijn lichaam 'de switch' heeft ­gemaakt. Vanaf nu moet ik ook dagelijks 30 minuten een cardiotraining doen: hardlopen, wandelen, wielrennen, zwemmen of een work-out op de crosstrainer of loopband.

Om de dag doe ik er bij FitenFast een Elektro Musculaire Stimulatie (EMS) training bij. Ik moet een speciaal vest met elektroden aantrekken, over een strak sporttenue. Tijdens een work-out op de crosstrainer of op de mat sturen de elektroden signaaltjes naar de spieren, met als doel ze te trainen.

Tijdens een EMS-training van slechts twintig tot dertig minuten verbrand je een berg calorieën. "Alsof je aan het sporten bent in een bak met stroop," aldus mijn coach. Het klinkt angstaanjagend.

'Wie gaat sportvasten moet eerst wat reserves opbouwen, in Parijs' Beeld Sara Luijters
'Inkopen tijdens het sportvasten' Beeld Sara Luijters

Nog meer dan tegen het dagelijks sporten, zie ik op tegen de vier sapvastdagen, waarop ik niet meer dan drie kleine glazen fruitsap mag drinken. Door een paar dagen niet te eten komt mijn lichaam tijdelijk in de hongerstand te staan, waardoor het overschakelt van suiker- naar vet­verbranding.

Roze poedertje
Op dag één bouw ik af met eten. Ik ontbijt met twee stuks fruit en een glas sap. Daarbij een glas water met een roze poedertje dat naar aardbeien smaakt; het zijn aminozuren (eiwitbouwstenen) die ervoor zorgen dat mijn spieren niet a­fbreken. Ik slik twee flinke voedingssupplementen en drink koffie. Zwart, cappuccino is verboden.

Die ochtend doe ik mijn vaste hardlooprondje van 5 kilometer. Alleen moet ik nu mijn hartslag op een constant ritme zien te houden. Dit kan ik checken met de 'fitbit' die ik heb gekregen van mijn coach, een polsband die elke beweging vastlegt. Mijn hartslag schiet alle kanten uit, zo blijkt. Puffend en steunend en met een kop als een tomaat kom ik na een halfuur thuis. Ik plof op de bank en blijf daar een uur als een zoutzak liggen.

In de supermarkt sla ik een tas vol gezonde ingrediënten in. Mijn post op Facebook over het sportvasten maakt nogal wat los. De een noemt het onzin, de ander zweert dat ik straks als een jojo terugschiet en vooral de vrouwen vinden dat ik mijn lijf moet accepteren zoals het is. 'Lieve Sara, ik zie je veel liever eten,' mailt een slanke vriendin.

Op dag twee word ik gemeten. Ik moet op de weegschaal staan en weiger te kijken. Zwijgend noteert mijn coach mijn (over)gewicht. Genadeloos klemt hij het spek van mijn rug vast met een martelwerktuig, de huidplooimeettang. Ik voel me net een sappig varken, rijp voor de slachtbank. Thuis is het tijd voor een stevig potje janken.

De eerste twee dagen mag ik een paar blaadjes sla met ­tomaat en een kopje groentesoep, maar op dag drie begint het echte werk: sapvasten. In de avond fop ik mijzelf door wat tomatensap op te warmen. Met een knagend hongergevoel ga ik naar bed.

Dan volgen drie helse dagen, waarin ik een obsessie ­opbouw voor (niet) eten. Ik mag naast mijn drie sapjes ook water en zwarte koffie drinken. In de supermarkt valt mijn oog op koffiecups met 'tonen van bittere chocolade' en 'een afdronk van rode wijn'. Ik gooi ze in mijn mandje. Waar een hongerig mens al niet blij van kan worden.

Beeld van Sara Luijters' Facebookpagina tijdens haar tien dagen sportvasten Beeld Sara Luijters
Beeld van Sara Luijters' Facebookpagina tijdens haar tien dagen sportvasten Beeld Sara Luijters

Het is bijna weekend en ik kan me zonder schuldgevoel overgeven aan de lusteloosheid. Op 30 minuten hardlopen na dan. Dat het me lukt, is een wonder. 's Avonds ga ik met mijn vriend naar de bioscoop. Ik kijk toe hoe hij een glas bier drinkt en wil zijn hersens inslaan. In plaats daarvan knaag ik stiekem op wat pistachenootjes, die ik op de bodem van mijn tas vind.

Het plasstripje is inmiddels paars gekleurd, wat betekent dat ik de switch van suiker- naar vetverbranding heb gemaakt. Na een heftige EMS-training op de zaterdagochtend ga ik op de weegschaal staan: ik ben drie kilo lichter in vier dagen! Niet zo gek nu ik al dagen amper iets eet en wél sport, maar ik ben dolblij dat het afzien niet voor niets is.

Dromen van pizza
De volgende avond eet ik samen met mijn dochter. ­Koken is nu een marteling, dus serveer ik haar quiche en salade van de supermarkt, terwijl ik mijzelf laaf aan een glaasje sap, wat pillen en het weeïge aardbeiendrankje. Tussen twee happen door zegt ze lief dat ik 'even moet doorbijten'. Waarop, in godsnaam? Die nacht droom ik van pizza met druipende kaasdraden.

In de laatste vier dagen mag ik weer opbouwen. De twee gekookte eieren met gestoomde spinazie smaken als een vijfsterrengerecht. Aan het einde van de rit ben ik vier kilo ­afgevallen, volgens de weegschaal van de coach. Ik tel daar een halve kilo bij op, want hé, ik had voor het wegen al een bak kwark, een salade en een appel achter de kiezen.

De echte test komt na twee weken. Ik ben niet nog meer afgevallen, wat nogal teleurstellend is, want ik heb mijn leefgewoonten aangepast. Ik eet bewust (niet drie cappuccino's per dag, maar één, met havermelk), ik snaai niet meer tussendoor en tel calorieën met een speciale app. Ook volg ik weer lesjes op de sportschool en ren ik elke week. Ik ben niet teruggejojood naar mijn oude gewicht. Maar de grootste winst is dat ik me fitter en gezonder voel, gemotiveerd om nog zes kilo af te vallen.

Maar dan begint de zon te schijnen en liggen de verleidingen van de stad weer voortdurend op de loer. Terwijl we in het park zitten met kaas, stokbrood en wijn, verzucht een vriendin: "Schat, wij hebben levenslang."

Een sportvastenkuur kost €249 bij twee personen en €299 voor een persoon; inclusief begeleiding, exclusief EMS-training.

Beeld van Sara Luijters' Facebookpagina tijdens haar tien dagen sportvasten Beeld Sara Luijters
'Marteling door vriend' Beeld Sara Luijters

De bedenker
Remco Verkaik (45) van Fittergy Sportvasten is ­medisch bioloog en de bedenker van het sportvasten. Hij ontwikkelde de methode voor topsporters die moeite hebben om vet te verbranden, zoals tennisster Kiki Bertens. Verkaik: "Het vasten is als een 'reset' van je ­lichaam. In het Westen krijgen we een overdaad aan voeding, met welvaartsziekten als gevolg. Sportvasten kun je zien een soort trainingskamp voor het lichaam, iets wat je twee keer per jaar kunt doen. Na afloop voel je je fitter, zijn je sportprestaties verbeterd en wordt de ­behoefte aan snaaien minder."

Het gewichtsverlies is een bijeffect, zegt hij. "Na periodes van overvloed, helpt het om je lichaam tijdelijk in de hongerstand te zetten. De vetverbranding wordt dan weer geactiveerd."

Heeft vasten zin?
Terugkerende periodieke onthouding om lijf en geest te laten herstellen is zo oud als de mensheid. Anno 2018 is vasten, of detoxen, vooral een trend. Voedings- en ­gezondheidsinfluencers beloven: je lichaam wordt ontdaan van giftige stoffen, je valt kilo's af en krijgt bergen energie.

Volgens hoogleraar voedingsleer Martijn Katan is het onzin. In zijn boek Wat is nu Gezond? stelt hij dat ­periodiek vasten inderdaad verkwikkend kan zijn voor de geest. Maar een gezond ­lichaam kan zichzelf schoonhouden. Door goed te poepen bijvoorbeeld en daarvoor moet je gewoon voldoende ­vezels eten. Katans devies: eet matig, ­gezond en gevarieerd, beweeg voldoende en zorg voor ontspanning en rust. Dan kun je het ontgiften verder prima aan je lijf overlaten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden