Plus

Sport in Noord: One of the guys, maar dan met lang haar

In het Friendship Sports Centre in Noord zijn dagelijks honderden mensen met een beperking actief. Wie zijn die sporters, trainers en begeleiders en wat is hun verhaal? Het Parool kijkt rond op een bijzondere plek in de stad. Deel 6: voetballer Eva van Glasenap.

Eva van Glasenap: 'Ik kan me niet voorstellen dat ik het bij een studententeam leuker heb dan hier' Beeld Marc Driessen

"Soms komen valide teams, waar we af en toe tegen spelen, wat voorzichtig het veld op, omdat ze tegen mensen met een handicap moeten. Dan willen ze ons bijvoorbeeld laten winnen. Totdat we zo met 2-0 voorstaan en ze denken: shit! We moeten harder gaan lopen."

De Amsterdamse Eva van Glasenap (18) uit Zuid begon op haar vijfde met voetballen bij Only Friends. Tijdens de eerste training pakte oprichter Dennis Gebbink haar hand vast 'en eigenlijk heeft hij die nooit meer losgelaten'. Toch stapte ze tussendoor, voor een zogenoemde talentswitch, even over op aangepast wielrennen.

Twee keer zilver
"Dat ging best goed." Ze haalde twee keer zilver bij de Nederlandse kampioenschappen en deed in 2015 mee met het wereldkampioenschap paracycling, maar het bloed kroop waar het niet gaan kan en ze switchte terug. "Ik miste de mensen en het voetballen heel erg. Toen pas besefte ik hoe te gek het hier is."

De linkerhelft van haar lichaam kan ze minder goed gebruiken vanwege een verlamming en spasmes, opgelopen door zuurstoftekort tijdens de geboorte. Haar enkel is zwak en ook in haar hand en voet is de kracht minder en zijn de spieren stijf getrokken. "Maar ik kan vrijwel alles, al strik ik mijn veters misschien niet zoals anderen. Ik doe gewoon heel veel met rechts."

Daarbij draagt ze sinds haar derde een spalk om haar onderbeen om hem recht te houden. Eerst dagelijks, maar sinds de middelbare school steeds minder. "Met een korte broek is dat ding goed zichtbaar en, ook al ben ik er nooit mee gepest en wist iedereen dat ik hem had, op dat moment wilde ik toch een beetje zijn zoals de rest." Nu draagt ze hem alleen nog tijdens het voetballen.

Vrouwenstudententeam
Ze is het enige meisje in het selectie- en competitieteam van Only Friends. Dat is ze wel gewend. "Ik was altijd al een van de weinige meisjes en keek altijd heel erg op tegen de grote jongens. Volgens mij ben ik inmiddels zelf one of the guys, maar dan met lang haar. Het enige moment dat ik er iets van merk, is bij aankomst, als ze zeggen: 'Goedemorgen jongens. En dame'."

Sinds dit jaar studeert ze psychologie aan de Universiteit van Amsterdam en heel even heeft ze nagedacht over het oprichten van een vrouwenstudententeam. "Maar dat was echt maar heel even, want ik kan me niet voorstellen dat ik het dan leuker heb dan hier."

Binnenlopen op deze plek is als een warm bad, waar het veilig voelt, zegt ze. "Kan iemand zijn veters niet zelf strikken, dan komt er iemand aangerend die dat met zijn beperking wel kan. En overal is over nagedacht, waardoor iedereen op zijn plek is."

Ook pesten omdat iemand er anders uitziet, gebeurt volgens haar niet. "Er wordt heel erg op gehamerd en ik heb het ook nog nooit gezien. Wel maken we grapjes op het veld. Dan roep ik tegen mijn keeper: 'Wat een autistische actie weer,' waarop hij lachend terugroept: 'Hou je mond, spast!'"

Volgende week deel 7: Kees Scholten. Wilt u meer informatie of doneren? www.friendshipsc.nl

Lees ook deel 5: Sport in Noord: 'Voetbal is mijn leven' [+]

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden