Plus

Sport in Noord: 'Hier ken ik iedereen en iedereen is hier gelijk'

In het Friendship Sports Centre in Amsterdam-Noord zijn dagelijks honderden mensen met een beperking actief. Wie zijn die sporters, trainers en begeleiders en wat is hun verhaal? Het Parool kijkt rond op een bijzondere plek in de stad. Deel 7: voetballer Kees Scholten.

Kees Scholten: 'Ik hou wel van een babbeltje, de mensen om me heen' Beeld Marc Driessen

Het is woensdagmiddag. In de kantine van het Friendship Sports Centre komen wat trainers en vrijwilligers vlak voor de voetbaltraining van de rollatorgroep nog even bij elkaar voor pannenkoeken en het doorspreken van de oefeningen. Sinds driekwart jaar schuift ook Kees Scholten (21) wekelijks aan.

Toen Scholten geboren werd bleek dat zijn armen en benen voortijdig waren gestopt met groeien, waardoor hij het zonder onderarmen en bovenbenen moet stellen. Tijdens de zwangerschap was hiervan niets bekend, al vond zijn moeder wel dat hij vergeleken met zijn zus opvallend weinig schopte. Het was een speling van de natuur, zeiden ze in het ziekenhuis.

Profvoetballer
Vijftien jaar geleden kwam hij tijdens de zwemles in contact met een jongetje dat al voetbalde bij Only Friends en zo belandde ook hij bij de club. "Vroeger zei ik wel eens tegen mijn vader dat ik profvoetballer wilde worden."

Sinds de zomer begeleidt Scholten andere voetballers op het Friendship Sports Centre. Eens in de twee weken is hij spits in het voetbalelftal. Af en toe een doelpunt meepakken op een veld waar ze acht tegen acht spelen, daar doet hij het voor, ook als hij daar op zaterdagochtend heel vroeg zijn bed voor uit moet komen.

Hier voelt hij zich thuis. "Ik hou wel van een babbeltje, de mensen om me heen. Hier ken ik iedereen en iedereen is hier gelijk."

Het is een van de grote pluspunten: "Ik word hier niet raar aangekeken." Iets wat op straat nog weleens gebeurt. "Kinderen die dingen roepen, zeggen dat ik rare armen heb of vragen of ik een pop ben. Soms is dat moeilijk, maar inmiddels kan ik er wel tegen. Ik ben eraan gewend. Het zijn kleine kinderen, die weten niet beter."

Een chipszak openmaken of drinken inschenken lukt niet. "Maar als er iets niet kan," zegt hij nu optimistisch, "ga ik die uitdaging aan, dan wil ik het wel leren."

Metalband
Toch zag hij het leven een jaar geleden somberder in. Zo erg dat hij nadacht over manieren om er een einde aan te maken. "Mijn moeder was heel ziek, ik had een paar vrienden verloren en ik zat ook met mijn handicap. Vooral veel muziek luisteren van mijn favoriete metalband, praten met vrienden en af en toe een potje voetballen hebben me erdoorheen geholpen."

Met een oranje hesje staat hij tijdens de training in het voetbalveld om te helpen bij het passen van de bal bij kinderen die daar zelf moeite mee hebben. Tegen diegenen die denken dat voetballen met een handicap niet echt voetballen is, zegt hij: "Kom dan maar eens hier kijken."

Het veld is kleiner en er zijn spelers met spasmen, een rollator of een prothese, maar verder is het niet anders, legt hij uit. "Bijna alle regels zijn hetzelfde, al gaat het wat rustiger toe. We hebben geen buitenspel en oké, wanneer iemand per ongeluk hands maakt, wordt er misschien iets minder snel voor gefloten."

Volgende week deel 8: Oom Eddy. Wilt u meer informatie of doneren? www.friendshipsc.nl

Lees ook deel 6: Sport in Noord: One of the guys, maar dan met lang haar

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden