Plus

Spontaniteit is typerend voor de foto's van Jamie Hawkesworth

Jamie Hawkesworth (30) studeerde forensische wetenschap, maar raakte tijdens het fotograferen van crime scenes bezeten van fotografie. Inmiddels is hij een veelgevraagde documentaire- en modefotograaf.

Uit de serie NudesBeeld Jamie Hawkesworth

Nanda van den Berg, directeur van Huis Marseille, volgt het werk van de jonge Britse fotograaf Jamie Hawkesworth al sinds zijn afstuderen, maar een tentoonstelling vormgeven was niet makkelijk. Haw­kesworth is niet iemand die leeft met zijn telefoon of laptop; na het eerste enthousiaste gesprek was er maanden geen contact meer met hem te krijgen.

De eigengereide Brit zat op Antarctica en in Congo, in opdracht van The Wall Street Journal. En hij sprong daarna nog spontaan voor enkele weken op de Transsiberië Express van Moskou naar Irkoetsk en het eilandje Olchon in het Baikalmeer.

Kort voor de opening kwam hij onverwachts met nieuw werk: zwart-witnaakten van voluptueuze vrouwen. Dat was snel schakelen voor Van den Berg, maar nu hangen de foto's prominent in Huis Marseille.

De stevige vrouwen die waren afgekomen op de flyers die Hawkesworth liet uitdelen bij universiteiten in Londen, liet hij rondrennen op het strand van Eastbourne, vertelt hij in Amsterdam tijdens de opbouw van zijn expositie. "Ik werk meestal met een statief, maar dit keer heb ik vier uur lang als een gek met mijn Pentax achter die fantastische lichamen aangerend. Dat bewegende beeld is nieuw voor me. Of ik ermee doorga? Geen idee. Ik wil niet te veel nadenken over mijn werk, ik zie wel hoe het uitpakt."

Geobsedeerd door fotografie­
Die spontaniteit is typerend voor Hawkesworth, die regelmatig voor The New York Times Style Magazine, WSJ. Magazine, Vogue en W werkt. Zijn foto's, veelal van niet-professionele modellen, hebben een flinke dosis oddness; eigenaardigheden waardoor je ernaar blijft kijken. Mannelijke modellen volledig ingepakt, ook het hoofd, ­in tricot vrouwenoutfits voor modemerk J.W. ­Anderson. Jonge meisjes die ongemakkelijk in de camera kijken, professionele modellen die hun tas klunzig vasthouden.

En dat alles in de doka voorzien van een warm kleurenpalet, inmiddels zijn veel gekopieerde handelsmerk. Hij zegt beïnvloed te zijn door documentairefotografen Nigel Shafran en Johnny Stiletto. "Nigel is een goede vriend, ik ben gefascineerd door hoe hij de meest banale, dood­gewone objecten interpreteert en ze zo'n levendigheid en belang kan meegeven. Als ik aan het werk ben heb ik Nigel ergens in mijn hoofd."

Uit de serie The ThinleysBeeld Jamie Hawkesworth

Het is moeilijk voor te stellen dat Hawkesworth tot zeven jaar geleden nog nooit een camera had aangeraakt. Tijdens zijn studie forensische wetenschap aan de Central Lancashire Universiteit in Preston (Centraal-Engeland), moest hij plaatsen delict vastleggen, raakte geobsedeerd door fotografie en switchte van studie. Zijn eerste grote project na zijn afstuderen, Preston bus station, vormt het hart van de tentoonstelling. Hij vertoefde een maand rond het station en fotografeerde er forenzen, bejaarden, gezinnetjes, hangjeugd.

Drie dagen reizen
De Franse stylist Benjamin Bruno benaderde Hawkesworth voor zijn eerste editorial, in ­mannentijdschrift Man About Town. "We namen een zak kleren mee naar South Shields nabij Newscastle, daar viel mijn oog op een meisje van een jaar of elf in een bloemetjesjurk. Ben stak haar van top tot teen in een knalblauw Calvin Kleinpak. Daardoor leerde ik voor het eerst het potentieel van mode kennen, dat je iemands ­aard er compleet mee kunt veranderen."

Slechts een deel van zijn in Huis Marseille tentoongestelde werk is modefotografie. Te zien zijn onder andere foto's van zijn reizen door Rusland en Congo, en er is een zaal gewijd aan zijn ex, het Argentijnse model Mica Argañaraz. Aardappelstekers in Zweden fotograferen voor The New York Times of model Bella Hadid vastleggen, het is hem om het even. "Ik benader alles vanuit eenzelfde gevoeligheid, eerlijk en authentiek."

De kleine kleurenprints voor de expositie verzorgde hij zelf in zijn piepkleine doka die tevens dienst doet als kantoor. "Ik ben op zoek naar iets groters, maar Londen is zó duur."

Alle grote kleurenprints werden gedrukt door Peter Svenson van AAP-lab in Amsterdam en de omvangrijke zwart-witnaakten door Michael Windig van De Verbeelding in Purmerend, koplopers in analoog drukwerk. "Mindblowing," zegt Hawkesworth. "Het zwart is zo zwart en toch zie je alle details."

Jamie Hawkesworth, Landscape With Tree By, Huis Marseille, t/m 3/12.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden