Column

Spelen politici toneel? Nee, maar het heeft er wel verdomd veel van weg

 

Mano Bouzamour.Beeld Het Parool

Maandagavond was er een denderend debat aan tafel bij Pauw. Filip Dewinter van het Vlaams Belang zat tegenover Martijn van Dam van de PvdA. Voordat het onderwerp ter sprake kwam, had ik onbewust al partij gekozen.

Op het moment dat duidelijk werd dat Dewinter bij president Assad was langs geweest en met hem wilde samenwerken om 'een groter kwaad, IS, te bestrijden', dacht ik: kat in het bakkie voor Martijn. Dewinter begon: 'De vijand van de vijand is niet automatisch mijn vriend, maar in dezen moeten we de overweging maken in wat we willen.' Alle woorden voor het woordje 'maar' doen er niet toe.

Pauw onderbrak: 'Ik hoor aan de ademhaling van Martijn dat ie staat te popelen om zich ermee te bemoeien.' Ik ging op het puntje van m'n stoel zitten. Bondig samengevat, herhaalde Martijn, tot vervelens toe: 'Burgerdoden, burgerdoden.'

Ik zag het voor me, hoe Martijn een paar uur voor het tv-optreden aan het sparren was met een publiciteitsmevrouw van de PvdA. Het droop van het scherm af. Welke argumenten, welke woorden hij herhaaldelijk moest gebruiken om de kijker te overtuigen van zijn gelijk. Hij heeft zich blindgestaard op die voorgekauwde, klinkklare kwats.

Een goede acteur leert zijn tekst uit zijn kop. Is er een verband tussen politici en acteurs? Spelen politici toneel? Nee, maar het heeft er wel verdomd veel van weg. Verschijnt de acteur ten tonele dan spreekt hij de tekst uit alsof hij die voor het eerst vertelt. Onthouden en tegelijkertijd vergeten, dat leer je vrij vroeg op de toneelschool, als je flink oefent, maak je je dat trucje snel meester.

Ook belangrijk zijn de drie i's: inspelen, inha(k)ken en improviseren. Intelligentie schuilt in improvisatie. Alles beter dan als een idioot steeds maar 'Burgerdoden, burgerdoden' blijven roepen. Waarom heeft de PvdA hem in vredesnaam naar voren geschoven om tegen de sluwe, snelle Dewinter te debatteren? Is de kweekvijver met aanstormende talenten van de PvdA zo leeg?

Martijn van Dam werd ooit gekozen tot politiek talent van het jaar. 'Retorisch begaafd, een scherp debater, met lef en originaliteit.' Dat was niet te zien bij Pauw. In tegenstelling tot Filip Dewinter. De Belgische boef was best betrouwbaar! Wat mij vooral aansprak van die verschrikkelijke Dewinter, los van al zijn argumenten waarmee hij Van Dam continu klem zette, was z'n oprechtheid.

Het was verhelderend en bijna bewonderenswaardig. Hij dwong sympathie af. Anders dan die plechtige, onechte prietpraat van studentenleider Martijn. Kom op, als je geen goeie argumenten kan bedenken, lieg me dan voor, maar doe het wel met geestdriftige geloofwaardigheid.

Ergens deed het me pijn. Ik zag m'n oude club voor de zoveelste keer verliezen. Even dacht ik aan een carrièreswitch. Ik keek snel op PvdA.nl en zag meteen Diederik Samsom met z'n belspelpresentatorgrijns. Ik klapte mijn MacBook dicht.


m.bouzamour@parool.nl

Wilt u reageren op deze column? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen of mail de schrijver.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden