Analyse

Sotsji: geolied, maar poenig en kil

Verslaggever Thijs Zonneveld dompelde zich de afgelopen weken onder in Sotsji en blikt nu terug.

De beermascotte van Sotsji, geflankeerd door collegamascottes, blies gisteravond het olympische vuur uit.Beeld Eric Gaillard/Reuters

Vóór het begin van de Spelen ging het over alles, behalve over sport. Maar vanaf de openingsceremonie sloeg dat om. Na dag één stonden alleen sportevenementen op de agenda. De façade van Vladimir Poetin bleef overeind.

Het ging drie weken geleden, voor het begin van de Olympische Spelen, over de dreiging van terroristische aanslagen. Over homorechten. Over corruptie. En over de dreigende ontvoering van twee Oostenrijkse skiesters. En over spionage, zwerfhonden en hotelkamers met lekkende kranen.

'Forza Pussy Riot!'
Op de agenda van de Spelen van Sotsji stonden geen sportwedstrijden, maar politieke en maatschappelijke issues. Zodra de eerste wedstrijden begonnen, verschoof de focus naar de sport. Na een paar dagen ging het alleen nog maar over clean sweeps, de Russische curlingvrouwen, verkeerde schaatspakken en de paar duizendsten verschil tussen goud en zilver.

Van terroristische dreiging was tijdens de Spelen niets te merken. Er was veel beveiliging, maar niet wezenlijk anders dan tijdens de Spelen van Londen in 2012. Het roept de vraag op over hoe dreigend de terreur nu eigenlijk was. Het internet was vrij beschikbaar. Of je vanuit Sotsji nu de websites van politieke dissidenten afstruinde of 'Forza Pussy Riot!' twitterde - er gebeurde niets. Het zou goed kunnen dat geheime overheidsdiensten meekeken over de schouders van journalisten, atleten en toeschouwers, maar dat gebeurt in andere landen net zo goed - de NSA luistert ook mee als je je vriendin belt om te zeggen dat ze niet moet vergeten om wc-papier mee te nemen bij de buurtsuper.

Zwerfhondenprobleem
Héél eventjes was er consternatie toen de dames van Pussy Riot werden aangehouden toen ze een spoedbezoekje brachten aan Sotsji - maar een paar uur later waren ze alweer vrij. Amerikaanse media richtten zich op het zwerfhondenprobleem. De dieren zouden massaal worden opgeruimd - maar in werkelijkheid liepen ze overal.

Een probleem met de sneeuw was er evenmin. Ook toen de temperatuur zó ver steeg dat er toeristen in zwembroek aan het strand lagen, konden de wedstrijden in de bergen doorgaan. Met de ijsvloer in de schaatshal, waarvan de Nederlandse schaatsers van tevoren vreesden dat die zou worden gemaakt op maat van de Russen, was niets mis. Geruchten dat de Russische ijsmeesters zouden sjoemelen met de windcirculatie, de ijstemperatuur en de dweilmachines bleken gebakken lucht te zijn.

Schouderklopje aan Poetin
Het waren de Spelen van het grote geld. Er werd in de internationale media gesmeten met verschillende bedragen (oplopend tot 50 miljard euro), maar in Rusland maakte het niet uit. Geld was geen probleem. Poetin kon uitgeven wat hij wilde. Een weg voor 10 miljard euro? Hij deed maar. Deze Olympische Spelen waren Poetins schouderklopje aan Poetin. Dit was zijn feestje. De rest van de wereld mocht aan de boorden van de Zwarte Zee komen kijken hoe mooi, rijk en goed georganiseerd Rusland is. Maar nooit verdween het gevoel dat het maar een façade was.

Poetin en het IOC kregen het voor elkaar om van de Olympische Spelen neutraal terrein te maken. Het ging niet over Oekraïne, rouwbanden waren verboden, homoseksuele sporters zoenden niet met elkaar op een podium, politieke statements waren er niet of nauwelijks. De sport was geweldig, de sporters waren emotioneel over hun prestaties (en terecht), maar een breder, maatschappelijk, perspectief was er niet.

Steriel en onecht
De erfenis van Sotsji 2014 is een stad zonder hart, met duizenden lege appartementen en hotels, waarvan niemand precies weet hoe je ze ooit nog moet vullen. Zou er iemand ooit écht gedacht hebben dat deze Spelen een impuls zouden zijn voor de toeristische industrie van de regio?

De sportieve prestaties - voor Nederland 24 medailles, waarvan 8 gouden, goed voor de vijfde plaats op de landenranglijst - zullen blijven, de rest vervaagt. Sotsji 2014 was steriel en onecht.

Beeld Chantal van Wessel
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden