PlusPS

Sophie Kinsella: 'Ik schrijf niet alleen voor vrouwen'

Chicklit? Sophie Kinsella (48), van de Shopaholic-serie, noemt haar werk moderne fictie. Haar nieuwe boek gaat over een aardbeving in een schijnbaar perfect huwelijk.

null Beeld Flickr
Beeld Flickr

Ze huppelt haast de trap op bij haar literaire agentschap - opmerkelijk genoeg voor een bestsellerauteur wier boeken in meer dan dertig talen zijn vertaald, gevestigd in een doodgewoon rijtjeshuis in een West-Londense woonwijk.

De felgekleurde muren zijn volgehangen met affiches van de boeken van Sophie Kinsella in vele buitenlandse uitgaven en natuurlijk met de posters van de filmkomedie Confessions of a Shopaholic uit 2009 naar haar boeken uit de befaamde Shopaholic-reeks.

Er is meer dan die huppel meisjesachtig aan Kinsella, al is ze inmiddels 48, 27 jaar getrouwd en moeder van vijf kinderen in leeftijd variërend van 6 tot 21 jaar en ziet ze het bestellen van boodschappen via internet ­huwelijk- en levensreddend.

De lange losse haren, het overgooier-jurkje, de rijtjes knopjes in haar oren, die gulle giechel - maar vooral, zegt ze zelf: dat ze geestelijk eigenlijk altijd bij 25 is blijven steken, frozen in time.

"Toen ik na mijn studie ging werken, was ik altijd overal de jongste. Het meisje in het hoekje, verlegen, blozend, dat zich door het leven moest bluffen. Dat gevoel kan ik nog zo goed oproepen, daarom vind ik het zo makkelijk over dit soort jonge vrouwen te schrijven. Ik vind die levensfase zo interessant, er liggen dan nog zo veel wegen open, er zijn nog zo veel keuzes te maken."

Over haar eigen leven schrijven, waarom zou ze? Zelfs nu haar nieuwe boek over een getrouwd stel gaat, staat dat volkomen los van haar. "De ideeën voor boeken ronken altijd als vliegtuigjes rond mijn hoofd. Dat gebeurt zelfs als we hier zo zitten te praten, meestal een stuk of vier tegelijk. En het vliegtuigje dat het meest kabaal maakt, pluk ik uit de lucht."

U zou eigenlijk musicus worden, studeerde piano, viool en compositie in Oxford. Hoe kwam de omslag?
"Ik leefde voor muziek, had altijd meedogenloos geoefend, een heel hoog niveau bereikt. Als je talent hebt, ga je haast automatisch door in de muziek. Maar op een ochtend werd ik wakker, tijdens mijn eerste jaar in Oxford, en dacht: dit wil ik niet!"

"Toen ben ik een gecombineerde studie politiek, filosofie en economie gaan doen. Daarvoor moest ik essays schrijven, en dat vond ik geweldig. Maar die essays moest je wel weer voordragen voor een examencommissie - ­dodelijk natuurlijk, dan werd je tekst totaal gefileerd. Mijn trucje was er grapjes aan toe te voegen, anekdotes, om zo de examinatoren te entertainen en af te leiden. Dat werkte en daardoor besloot ik dat ik wilde schrijven. Dat ik journalist zou worden en de wereld zou gaan ­veroveren."

Onder het motto: durf te dromen?
"Nou, dat was me de verovering wel: de enige baan die ik kon krijgen was als junior bij Pensions World. Schrijven over pensíoenen... Maar het voordeel: smartphones bestonden nog niet, sociale media niet, het waren tijden dat je nog niet 24/7 met je werk bezig moest zijn. En zo ­begon ik daarnaast voor mezelf te schrijven. Feiten waren nooit mijn sterkste kant. Maar in fictie voelde ik me meteen als een vis in het water."

"Ik zond mijn eerste manuscript naar een agent - ja,nog steeds dezelfde - en dacht: met een beetje geluk leest ­iemand het, zegt: 'Kom later maar terug als je groot bent' en krijg ik wat tips mee. Maar na een weekendje weg stond mijn antwoordapparaat vol berichten: er bleken zeven uitgevers geïnteresseerd en er zou op het boek geboden worden."

U schreef uw eerste romans onder uw eigen naam, ­Madeleine Wickham. Waarom werd u Sophie Kinsella?
"Allereerst: ik kan het iedereen aanraden een auteursnaam aan te nemen. Op deze manier kun je veel beter ­onderscheid maken tussen je werk en privéleven, zeker nu sociale media zo belangrijk zijn geworden. Op Twitter ben ik Sophie, thuis ben ik Maddie. Dat bakent mooi de grenzen af."

"Maar de reden was dat mijn eerste romans heel anders van stijl waren, de humor zat er al wel in maar veel voorzichtiger. Ik kreeg het idee voor Shopaholic! (2000, over ­financieel journalist Becky die onder meer door een ­koopverslaving een puinhoop van haar leven maakt, red.) en ik wilde echt iets anders doen. Je moet je voorstellen dat het toen behoorlijk experimenteel was, ik stak mijn nek uit. Het was over de top, comedy, maar inderdaad ook een confessie. Het voelde voor mij als een heel nieuwe stem."

"Maar ik deed het ook omdat ik Shopaholic! bij mijn ­eigen uitgeverij inzond. Ik wilde niet dat ze het als een gunst zouden uitgeven, maar dat ze het onbevooroordeeld zouden lezen. Dat het zo'n ongelooflijk succes zou worden... Soms denk ik nog steeds: really?"

Door de Shopaholic-reeks staat u te boek als de koningin, zo niet troonpretendent van de chicklit. Hoe staat u daar tegenover?
"Ik schrijf gewoon moderne fictie. Ik schrijf niet alleen voor vrouwen of meisjes, ik schrijf voor iedereen met ­gevoel voor humor. Ik schrijf over moderne levens, over moderne relaties, mijn boeken zijn universeel en worden ook universeel herkend. Het is echt niet zo dat ik tegen mezelf zeg: zo, nou weer even lekker wat chicklit schrijven."

In uw nieuwe boek Verras me speelt u een spel met de tijd: een echtpaar van dertigers, tien jaar gelukkig ­getrouwd, twee kleine kinderen, krijgt te horen dat ze minstens 100 zullen worden. Dat betekent dat ze nog zo'n zeventig jaar samen te gaan hebben.
"Onze levensverwachting is enorm gestegen. We worden ouder, ga er maar aanstaan. Want wat zegt dat over het huwelijk, over liefde? Als we verliefd worden op iemand laat ons brein ons niet vooruit denken, als je trouwt is de toekomst schimmig en onzeker."

"Meestal gaat het in mijn boeken over girl meets boy, maar nu dacht ik: fast forward. Hoe is het tien jaar later? Ik had nog niet eerder over een langetermijnrelatie geschreven. En als je daar ineens een getal aan hecht, zoals in Verras me: nog 68 jaar te gaan, is dat behoorlijk onthutsend. Eigenlijk zou je blij moeten zijn: we zijn zo gelukkig nu, en dan nóg 68 jaar samen. Fantastisch! Maar het is ook beklemmend: Oh my god, nog 68 jaar samen..."

En dan gaat het los, terwijl er eerst niet zoveel aan de hand leek.
"Ik wilde geen boek schrijven over een uitgeblust stel dat op elkaar is uitgekeken, niet genoeg seks meer heeft. Nee, Sylvie en Dan zijn een fantastisch stel met een perfect liefdesleven, dat vinden zij zelf, zo zien anderen hen. Maar door die 68 jaar samen die ze ineens 'opgelegd' krijgen, blijkt dat er onder dat vernis ook heel wat breuklijnen schuilgaan - een aardbeving is het gevolg. Niet meer die glanzende perfectie, maar ze komen er wel beter uit doordat ze eerlijker zijn naar zichzelf en elkaar."

U bent zelf al lang getrouwd met uw eerste liefde, die u in uw eerste week in Oxford ontmoette. Moeten we dit zien als uw huwelijksadvies?
"Je hoeft het niet met elkaar eens te zijn, je hoeft niet ­dezelfde windjacks te dragen, maar je moet wel praten over dingen die je dwarszitten - liefst zolang ze nog klein zijn en er nog geen olifant in de kamer staat. Maar dat kan ik makkelijk zeggen, ik ben een prater, ik flap alles eruit."

Is monogamie de oplossing, zoals Sylvie en Dan die weer volmondig voor elkaar kiezen?
"Dat is waar ik voor getekend heb, ik ben ­romantisch in die zin. Je verandert met de jaren, je moet je relatie soms opnieuw uitvinden. Maar ik ga ervan uit dat de bron ­onuitputtelijk is. En wat is het alternatief? Een huwelijkscontract van dertig jaar? En daarna? Opnieuw tekenen, wegwezen? Maar ik ben niet de aangewezen persoon om iets over andermans huwelijk te zeggen. Alles wat ik weet is gebaseerd op mijn eigen ervaringen, het lezen van Lieve Lita-brieven en roddelen met mijn vriendinnen."

Sophie Kinsella: Verras me, House of Books, €19,99. Beeld via Flickr.

Top 5 chicklit

Hors catégorie in de categorie ­chicklit zijn natuurlijk de dagboeken van Bridget Jones, op basis van de columns die Helen Fielding vanaf 1995 schreef in de Britse krant The Independent - niet in de laatste plaats door de films met Renée Zellweger, Hugh Grant en Colin Firth. De top 5 anno nu volgens www.chicklit.nl:

1. Jill Mansell (Brits) 'Onweerstaanbare combinatie van humor en romantiek.'
2. Jenny Colgan (Brits) 'Letterlijk en figuurlijk overheerlijk' (want met veel taartenbakkerij).
3. Sophie Kinsella (Brits) 'Herkenbaarheid is de kracht.'
4. Gillian King (Nederlands) 'Doet niet onder voor internationale collega's.'
5. Marian Keyes (Iers) 'Heerlijke chicklit, met ook moeilijke onderwerpen als huiselijk geweld en verslaving.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden