Soms is het of ik soldaten door de straat hoor marcheren

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column uit Het Parool.

Theodor Holman Beeld Wolff
Theodor HolmanBeeld Wolff

Er is nieuws waar ik niet mee uit de voeten kan, hoe treurig het ook is. Een tsunami, een aardbeving, een storm. Er vallen honderden doden - maar ja, het is de natuur!

Is er oorlog, wordt er gemarteld, gevangengehouden, dan is dat nieuws waar ik in geïnteresseerd ben, zelfs al vallen er minder doden bij. Twee doden door menselijk geweld is gruwelijker dan twee doden door een windvlaag.

Maar er is nu zoveel oorlog; ik raak er niet door afgestompt, maar ik vind de treurige televisie­beelden wel clichés geworden. Zelfs het kind met het poppetje dat haar ouders heeft verloren.

Ik kan daar slecht tegen - althans, toen ik het de eerste keer zag. Nu raakt het me niet meer. "Pappa, ik heb geen gevoel meer in mijn beentjes." "Mamma, waar is mijn broertje?" "Mijn kinderen, waar zijn mijn kinderen?"

Hartverscheurendheid kan blijkbaar niet tegen herhaling. Het 'erg' vinden wordt plichtmatig. En plichtmatigheid voedt cynisme. "Erg hè, die kinderen... ruim jij de afwasmachine even uit, schat?" "Ja, het is een troep in de ­wereld... Ik dacht dat het jouw beurt was om de afwasmachine te doen."

Dat je leed op een bepaald moment vanzelf gaat relativeren omdat je er te veel mee wordt geconfronteerd, veroorzaakt een merkwaardig schuldgevoel dat je onmiddellijk wilt afkopen - als het tenminste niet te veel kost.

In de Middellandse Zee is weer een boot omgekieperd met vierhonderd mensen erin. Allemaal dood. Ik hoor het nauwelijks meer. En zo zie je dat oorlog langzaamaan de trekken van een natuurramp gaat vertonen. Alsof het 't lot is waar je niets aan kunt doen, behalve het verschrikkelijk vinden.

Komt u collecteren, dan gooi ik iets in uw bus. Maar al raak je ongevoelig voor de beelden, een oorlog heeft wel een achtergrond. Er zijn strijdende partijen. En die oorlog komt op een of andere manier steeds dichterbij.

Soms is dát mijn grote angst: wat ik op de televisie zie, interesseert me niet, maar ik kijk toch geboeid. "Zie je dat... Dat is bij ons in de straat." "Ja... grappig... nog een koffie?" "Ja... Ik dacht al, het was al zo druk... Goh, dat huis van de familie De Waal is weg." "O ja... verdomme, we hebben geen koffie meer." Is het de leeftijd? Soms is het of ik soldaten door de straat hoor marcheren.

t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden