Column

Snotteren bij het woord 'konijn'

Roos Schlikker
Roos Schlikker Beeld Floris Lok
Roos SchlikkerBeeld Floris Lok

'Kuh... oooow... nnnnnn...ieeeee... ijijijijij... nnnnnn. Kooooooowwwwww...nnnnnn... ijijijijij... nnnnn. Kooooo... nijnnnnnn. Ko-nijn! Mama, er staat konijn!'

Met een bonkig vijfjarig hoopje ledematen op schoot slik ik een brok in mijn keel weg. Al maanden was hij bezig met letters herkennen, maar vanavond leek het me geinig eens te kijken of hij echt iets kon lezen. Even duurde het, zijn lipjes prevelden voorzichtig. Tot opeens het kwartje met een oorverdovend geraas naar beneden viel. Hij zag het. Er stond konijn.

Nu ben ik sinds het baren een weekdier geworden. Twintig neuspeuterende peuters die op een schoolfeest volslagen uit de maat een ingestudeerd dansje uitvoeren? Ik hang snotterend in de gordijnen. Maar dat het woordje konijn me zo ontroert, verbaast me. Het zal wel zijn omdat ik weet welke wereld er voor hem opengaat als hij kan lezen. Is er iets fijners dan verdwijnen in een boek?

Een dag later sta ik op een Hilversums parkeerterrein met Brahim Bourzik, oprichter van De Moslimkrant. We zaten zojuist samen in het mediaforum op ­Radio1 en praten wat na. Eén van de items ging over het nieuws dat een krant, tijdschrift of boek lezen voor de helft van de Nederlanders geen dagelijkse routine meer is. Bourzik schudt zijn hoofd. 'Raar, hè. Als het kon, las ik de hele dag. Ik ben vanmorgen zelfs extra vroeg opgestaan om alle kranten door te nemen, nog voor het ochtendgebed.'

Ik snap dat, ik zat ook al matineus in de letters. Maar dan zonder ochtend­gebed. Opeens begint hij te lachen. 'Weet je wat mijn dochter laatst riep?' 'Papa, je bent een viezerik! Wat lees jij nou? Vijftig tinten grijs!?'' Ik verslik me. Deze zag ik niet aan­komen. 'Las je dat echt?' vraag ik.

'Natuurlijk, je wilt toch weten wat erin staat?' 'En wat stond erin?' 'Voornamelijk: neuk haar, neuk haar, neuk haar, haha.' Ik grijns naar hem. Even daarvoor hebben we nog gediscussieerd over baard­imams, haatgala's en actiejournalistiek, nu staan we te beppen over mensen die 'neuk haar' zeggen. 'Je bent een slechte moslim, zei mijn dochter,' vervolgt Bourzik. 'Ik heb maar meteen alle drie de delen achter elkaar uit gelezen, zodat het snel klaar was.' 'Dan ben je verder gekomen dan ik,' geef ik toe. Hij kijkt me scheef aan. 'Weet je, de profeet Mohammed, vrede zij met hem, heeft moslims opgeroepen de kennis te zoeken, van de wieg tot het graf tot in China toe.'

Ik knik. Dat heeft de goede man mooi gezegd. Boeken kunnen hele volkeren verscheuren, maar lezen opent werelden. Al was het maar die van Vijftig tinten grijs.

Wil je reageren op deze column? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen of mail naar r.schlikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden