Plus

Sloterplasbaby begraven: 'Liever heleboel vreemden erbij, dan niemand'

De Sloterplasbaby werd maandagmiddag onder belangstelling van vele tientallen mensen op begraafplaats Sint Barbara begraven. Het rechercheonderzoek gaat ondertussen verder.

Het rieten kistje in de kapel van Sint Barbara Beeld Politie

De begrafenisauto met het lichaam van de baby houdt stil voor de kapel van Sint Barbara. De uitvaartleidster draagt het witte rieten mandje de kapel binnen.

Behalve politieagenten en rechercheurs van het Team Grootschalige Opsporing dat de zaak maandenlang onderzocht, staan er veel belangstellenden: jonge moeders met baby's, oudere dames met rozen en een grootvader van een kleinzoon van een jaar. "Ik voel me betrokken. Dat een kindje geen kans krijgt om in liefde op te groeien, zoals mijn kleinzoon, dat vind ik erg," zegt Wouter Overduyn.

Allemaal willen ze de laatste eer bewijzen, want dat het jongetje een eenzame uitvaart krijgt, dat kunnen ze niet over hun hart verkrijgen.

Maria Kunst, een jonge vrouw met een baby'tje op de arm, staat pal naast de ingang van de kapel. Op een of andere manier heeft ze een connectie met het kindje, zegt ze.

Waardig afscheid
"Ik kwam er een jaar terug onverwachts achter dat ik zwanger was. Ik kan begrijpen dat er situaties zijn dat het moeilijk is, maar dat je zoiets doet... Ik zou er niet mee kunnen leven," zegt Kunst. "Ik vind het fijn dat het kindje nu een waardig afscheid krijgt. Ik hoop dat zijn moeder hulp krijgt en dat degene die het heeft gedaan lang de cel in gaat."

Dat de moeder misschien naar de begrafenis komt, gelooft ze niet. "Je kunt hier als moeder niet met een pokerface staan."

Ilse Tjong woont dichtbij de Sloterplas. Ze vindt dat het baby'tje niet alleen begraven mag worden. "Liever een heleboel vreemden erbij, dan helemaal niemand," zegt Tjong. Ze heeft een knuffeltje en een gedicht in haar tas waarin ze om vergeving vraagt voor "degene die jou onverantwoord heeft achtergelaten." Het gedicht mag ze tijdens de dienst voorlezen.

Gedicht
Het rieten mandje staat voorin de kapel. Daarachter vier brandende kaarsen. Dichter Frank Starik van de stichting De Eenzame Uitvaart draagt als eerste zijn gedicht voor:

"Denk maar hard/aan wat je allemaal bespaard is gebleven/lieve, kleine, vergeefse ziel,/voor wie je liefhebt zul je heten."

Daarna is het de beurt aan rechercheur Judith van het Team Grootschalige Opsporing, dat met tien man naar de begrafenis is gekomen, en klinkt het lied Twinkle Twinkle Little Star. Een van de aanwezige baby's kraait door de kapel. "Dat zijn z'n vriendjes en vriendinnetjes," zegt een vrouw als de stoet richting het grafje loopt. Er wordt zand op het mandje gegooid, kruisjes geslagen en tranen weggepinkt in het 'engelenhoekje' van Sint Barbara.

Bedolven met bloemen
Maria Kunst legt haar stenen engeltje bij het grafje neer dat bedolven is met bloemen, kaarsjes, knuffels, briefjes en gedichten. Op de grafsteen in de vorm van een hart staat geschreven: Baby Sloterplas Juni 2016.

Twee vrouwen blijven nog even bij het grafje staan. "Ik hoop dat de moeder komt kijken," zegt Cecile Brugmans die het een 'integere en persoonlijke begrafenis' noemt. "Sober en warm. Daar is goed over nagedacht."

Het grafje dat bedolven is met bloemen, kaarsjes, knuffels, briefjes en gedichten. Beeld Politie

De andere vrouw, Hieke Jans, heeft haar gevoelens op papier gezet: "Dag jongetje. Ooit had ik een jongetje dat net als jij het levenslicht niet kon zien. (...) Het wrede lot was dat ik, zijn moeder, er niet bij kon zijn toen hij werd weg gebracht. (...) Vandaag ben ik een moeder zonder jongetje die afscheid van jou wil nemen."

Ton Uiterwijk, onderzoeksleider TGO, kreeg deze week een nieuwe uitslag van het Nederlands Forensisch Instituut binnen. De zwarte sjaal die in de oranje tas zat waarin het baby'tje was gelegd, blijkt in de Primark te zijn gekocht, net als het rompertje dat het kind droeg. "Primark gaat meewerken om te kijken wie zowel de romper als de sjaal heeft gekocht. Dit zou de sleutel tot de oplossing kunnen zijn en ons tot de moeder kunnen leiden."

Zucht

Of je nu wel of niet geboren wordt.
Het maakt niet eens zo veel verschil.
Gemeten in de tijd zijn we een zucht.
Een vloek, een zegen, een juweel.

In deze van tranen doordrenkte ruimte
noemde ooit een uitvaartleidster de aula
waar we normaal gesproken bijeenkomen om afscheid te nemen
van iemand die, of hij nu goed of niet goed leefde
een leeftijg bereikte waarvan je kun zeggen: het is gebeurd, gedaan, het is geweest.
Vandaag kunnen we zo niet spreken.
Vandaag is alles tevergeefs.

Je bent alleen maar zo veel weken, maanden rondgedragen.
Verwekt in verwarrende omstandigheden werd je
amper geboren, je navelstreng net doorgeknipt.
Zo jong, zo jong: je kreeg een luier van de Lidl om
een rompertje van de Primark aan en dat was dat.
In een oranje tas gestopt en weggebracht.

Ik ken niet eens je naam
zo je die al is gegeven. Je diepste naam
die alleen je moeder heeft gedacht.
Denk maar hard
aan wat je allemaal bespaard is gebleven
lieve, kleine, vergeefse ziel,
voor wie je liefhebt zul je heten.
Wij kunnen da tniet zijn. In je onbestaan.
In je nietleven. Wij mogen je niet weten.

Voor het leven op de vlucht.
Lieve, kleine, oude ziel, er wordt op je gewacht.
Gemeten in de tijd een zucht.
Rust zacht.

F. Starik
(29 augustus 2016)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden