Plus PS

Slechts 4 personen haalden het dessert bij dit diner met wiet en truffels

Journalist Kees van Unen (29) was bij een diner met wiet en truffels. Slechts vier van de zestien deelnemers haalden het toetje, hij haakte al af bij gang twee.

Veel van de ingrediënten waarmee Tucker en Joseph koken zijn nog nooit eerder op deze manier toegepast Beeld High Cuisine

Toegegeven, het klonk al niet zonder risico's: een etentje met geestverruimende middelen. En ik wist waar ik aan begon. In de uitnodiging stond een disclaimer: 'Er wordt uitsluitend gekookt met natuurlijke ingrediënten en geestverruimende middelen. Voor een aangenaam verloop van de avond is enige ervaring hiermee meer dan aan te raden.'

Enige ervaring, dat had ik wel, dacht ik. Ik ben nooit een reguliere gebruiker geweest, maar heb weleens wat geprobeerd. Bij aanvang - locatie: Waalse Kerk op de Wallen - moesten alle zestien deelnemers nog een formulier tekenen. Op eigen risico, alles vrijwillig.

Een gewaarschuwd mens telt voor twee, zou je zeggen. Maar twee uur later kon ik amper nog tot drie tellen.

High Cuisine
Daarover straks meer, eerst het idee. Chefs Noah Tucker (39) uit New York en Tony Joseph (45) uit Londen (sinds 2008 in Amsterdam, bekend van hun zaken Fraîche en Staring at Jacob) willen psychoactieve gastronomie naar een nieuw niveau brengen. Dat betekent: geestverruimende middelen combineren met haute cuisine.

High Cuisine dus. Onder die noemer komt een kookboek, hopelijk een tv-serie en nieuw licht op de maatschappelijke discussie over hoe een mens high kan en mag worden.

Tucker - klein van stuk, de prater van het stel - probeert alles uit, Joseph - groot en bedeesd - beziet, maar blijft nuchter.

Nieuw is koken met geestverruimende middelen niet. Spacecake is natuurlijk bekend en er zijn al eerder kookboeken verschenen met cannabis als basisingrediënt. Maar veel van de ingrediënten waarmee Tucker en Joseph koken zijn - voor zover bekend bij de organisatie - nog nooit eerder op deze manier toegepast. En echt nieuw is de combinatie met eten van zulk hoog niveau.

Dosering
Lastig punt: de dosering. Die werd bepaald aan de hand van experimenten tijdens verschillende tastings met vrienden en geïnteresseerden, en uitleg in laboratoria over de effecten van de gebruikte ingrediënten.

Nadat een paar testetentjes allemaal goed waren verlopen (drie van de zestig mensen trokken het niet), organiseren de chefs nu een diner voor journalisten. Vijf gangen, culinair hoogstaand, met alle delen van de cannabisplant - van de olie tot de zaden - en andere psychoactieve kruiden, zoals Syrische rue en psychedelische truffels.

Tony Joseph (links) en is Noah Tucker (rechts) Beeld High Cuisine

In Nederland zijn dat legale producten, maar ermee koken ligt anders: het veranderen van psychotrope stoffen is verboden. Maar de deelnemers gaan akkoord en na het ondertekenen van het genoemde formulier ontvangen we een zakje met geestverruimende ingrediënten.

Symbolisch gebaar
Voor we aan tafel gaan, geven we die weer aan de chefs. Een symbolisch gebaar: we vertrouwen ons lot nu toe aan de mannen achter de pannen. En het benadrukt nog maar eens dat we hier allemaal zelf voor kiezen.

Gemeente, GGD en politie zijn niet van het drugsdiner op de hoogte.
De eetkamer wordt in beslag genomen door een enorme tafel vol vreemden bij elkaar. De ruimte is majestueus, maar ook wat intimiderend. Tucker spreekt ons toe: "Tonight is about having fun." Ik zou eens moeten weten.

De amuse is een velouté van aardpeer en onherkenbaar doch onmiskenbaar: tetrahydrocannabinol. THC dus, de belangrijkste psychoactieve stof in cannabis. Het smaakt fantastisch. Net als de volgende gang: sashimi van zeebaars met grapefruit en gerookte avocado, verstopt in een glazen bol met plastic folie eroverheen. Als ik die eraf haal, komt er een weeïge wietdamp uit. Diep inademen en de mist trekt via mijn neusholten naar mijn hersenen.

Troebele blikken
Meteen voel ik me waziger dan net. En niet alleen ik: om me heen zie ik meer troebele blikken. Opgewekt troebel, merk ik op. Tot mijn schrik. Want ik voel me veel, maar opgewekt geenszins. De verdovende deken die over mijn gedachtes is gedrapeerd, bevalt me niet. Ik probeer het effect te remmen en drink fruitsap - suiker kan kalmerend werken - maar het wordt niet minder.

Frisse lucht heb ik nodig, en ik ga snel naar buiten om tot bezinning te komen.

Maar de bezinning komt niet, ook niet als ik in de keuken om raad vraag aan chef Tucker. "Zoveel heb je nog niet op," zegt hij - geruststellend bedoeld, maar met tegendraads effect. Ik word nog banger en vlucht samen met iemand van de organisatie naar de lege kerkruimte waar verder niemand is.

Paniek
In mijn hoofd treedt nu chaotische paniek toe. De angst regeert, terwijl mijn besef van tijd en plaats faliekant anders is dan de werkelijkheid. Minuten lijken uren, uren lijken minuten. Soms voel ik mezelf wegglippen in de oneindigheid en soms zit ik gewoon op dat bankje in de lege kerk. Maar steeds ben ik bang, doodsbang.

In een zeldzaam helder moment schakel ik mijn zus in, die naast mijn zus ook psychiater is bij de crisisdienst en dus precies weet wat ze moet doen. Een half uur later haalt ze me op, een kalmerende pil werkt maar amper.

Achterin in de auto weet ik opeens zeker dat mijn zus mijn zus niet is. Ik word ontvoerd, ze zitten allemaal in het complot. Maar dan dwarrel ik weer terug in een andere werkelijkheid. Er is een slaappil met olifantendosis voor nodig om me in slaap te krijgen.

Twaalf uur later word ik wakker met het gevoel alsof ik uit drijfzand ben getrokken vlak voordat ik kopje-onder ben gegaan.

Slagveld
Esje (27) van Ubuntu Herbals - een bedrijf dat cannabiskristallen importeert uit Amerika en helende kruiden in de moderne tijd probeert toe te passen - zat naast mij aan tafel en zag het misgaan. "Uit het niets vroeg je na de tweede gang aan me of ik al wat voelde. Jij wel namelijk. Ik begreep er de ballen van, ik voelde nog niks. Maar aan je ogen zag ik toen hoe ver heen je al was."

De eetkamer wordt in beslag genomen door een enorme tafel vol vreemden bij elkaar Beeld High Cuisine

Hoe anders was de avond voor Stefanie Staelens (27) van Munchies, het culinaire kanaal van Vice.

"Ik heb eigenlijk niet getript, ik was de hele avond mellow. Ik voelde me steeds goed, totdat ik toch even naar buiten wilde omdat een meisje erg begon over te geven. Buiten trof ik een slagveld aan. Een meisje onder een dekentje, een jongen die op de trap lag, twee mensen die glazig voor zich uit staarden terwijl ze op een taxi wachtten. Ik heb het dessert toen maar in de keuken gegeten, bij de chefs."

Dat dessert werd uiteindelijk gehaald door vier personen. De rest was te high - op een goede of een slechte manier. Maar duidelijk is dat het diner bij driekwart wel erg stevig binnenkwam.

Thijs Roes (34) is als wetenschapsjournalist met drugs als specialiteit wel wat gewend, maar ook hij werd 'ontzettend high'. "Maar toen ik voelde dat het heftig werd, ben ik even gaan relativeren. Ik pakte de menukaart en keek wat ik nu allemaal precies binnen had gekregen. En toen wist ik: dit moet die THC zijn die ik nu voel." Hij is niet de enige. Het merendeel reageert sterk op het eerste gerecht.

Toch is Esje vooral positief over de avond. "Het eten was heerlijk en de dosering was precies goed. Maar ik ben ervaren. Ideaal zou zijn als je voor iedereen persoonlijk kon doseren, maar ja, iedereen die dat formulier ondertekende, was vanaf toen verantwoordelijk voor zichzelf."

Roes: "Je zou je wel kunnen afvragen of bepaalde randvoorwaarden niet beter hadden gekund. Misschien is dit niet iets om met allemaal vreemden bij elkaar te doen."

Staelens: "Het is natuurlijk wel frappant dat zo veel mensen er al zo snel aflagen. Maar ik verwijt de chefs niks. Als je weet dat je naar een drugsdiner gaat en je tekent nota bene nog zo'n formulier, weet je wel waar je aan begint, toch?"

Ik heb in elk geval mijn lesje geleerd: niks voor mij.

Gepocheerde wilde zalm met een korst van hennepzaad (zonder THC), venkel, schorseneer, bouillon van zoethout en Syrische wijnruit Beeld High Cuisine

Bezorgde chefs

De organisatie zegt overrompeld en geschrokken te zijn dat zo veel mensen zich niet goed voelden. Noah Tucker (rechts): "Het was helemaal niet onze bedoeling iedereen zó high te laten worden. Natuurlijk waren we bezorgd."

Tony Joseph: "Er moet ook iets van een placebo-effect hebben meegespeeld. En als het niet goed gaat met mensen, werkt dat aanstekelijk."

Tucker: "Ik denk ook dat veel mensen aan tafel hier veel te onervaren voor waren. Het blijft verder enorm lastig om de goede dosering te bepalen. Ieder mens reageert weer anders, en sommigen helaas niet goed."

De chefs richten zich vanaf nu liever op het boek en de tv-serie, dan op nog meer etentjes zoals deze.

Geglazuurde varkenswangen, toasted gerst, spruiten, miso bouillon en Hollandia truffel Beeld High Cuisine

Het menu

Amuse: velouté van aardpeer met THC (de belangrijkste psychoactieve stof in cannabis)
Eerste gang: zeebaars sashimi, grapefruit, gerookte avocado met
vaporized mango cannabis
Tweede gang: gepocheerde wilde zalm met een korst van hennepzaad (zonder THC), venkel, schorseneer, bouillon van zoethout en Syrische wijnruit (een kruid dat al eeuwen gebruikt wordt in het Midden-Oosten. Versterkt en verlengt effecten van andere middelen en kan zelf ook al zorgen voor een licht euforische roes)
Derde gang: bbq, geglazuurde varkenswangen, toasted gerst, spruiten, miso bouillon en Hollandia truffel (twee keer zo potent als veel andere soorten psychedelische truffels)
Dessert: gelaagde pure chocoladecake met coulis van gemengde bessen en Nepalese hasj

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden