PlusInterview

Slachtoffer tasjesroof: 'Ik heb als een bezetene gevochten'

De nu 35-jarige Patricia werd ruim zes jaar geleden in de fietstunnel bij het Amstel Hotel overvallen door twee jongens op een scooter. Ze viel van haar fiets en raakte in coma. De tasjesroof zorgde voor een drastische wending in haar leven. Een documentaire is in de maak.

Patricia: 'Iedereen heeft het maar over die daders. Maar ik was niet met hen bezig.' Beeld Rink Hof
Patricia: 'Iedereen heeft het maar over die daders. Maar ik was niet met hen bezig.'Beeld Rink Hof

Oudejaarsnacht 2009. Het is rond half tien 's avonds als de 29-jarige Amsterdamse Patricia (ze wil niet met haar achternaam in de krant) samen met haar vriend naar het huis van vrienden aan de Weesperzijde fietst - later willen ze vanaf hier het nieuwe jaar inluiden in Café Stevens bij de Nieuwmarkt.

Ze fietst heel langzaam - haar tempo ligt zo laag dat haar vriend noodgedwongen iets voor haar uit fietst. In de fietstunnel tussen het Professor Tulpplein en de Weesperzijde scheuren twee jongens op een scooter op haar af. Ze grijpen het hengsel van de tas die aan haar arm hangt en rukken zo hard dat ze op straat valt. De tas blijft aan het stuur hangen, waardoor de jongens de fiets nog enige tientallen meters achter zich aan trekken.

Schedel gelicht
Haar vriend probeert de rovers, de tas en de fiets in te halen. De daders laten daarop de tas los en rijden, zo is later op bewakingscamera's van het Amstel Hotel te zien, lachend weg, zonder buit. Als de vriend terugkeert, ziet hij Patricia bewusteloos op straat liggen.

"Mijn toenmalige vriend zag me onbeweeglijk liggen. Hij is huisarts en begreep meteen hoe ernstig het was. Hij belde onmiddellijk een ambulance," zegt Patricia. In het AMC wordt ze door een neurochirurg geopereerd: een deel van haar schedel wordt gelicht en ze ligt dagen in coma. Als ze bijna een week later wakker wordt, herinnert ze zich niets meer van de tasjesroof.

De roof en het ongeluk zijn echter menig bewoner aan de Weesperzijde bijgebleven. Ook documentairemaker Jan Diederen herinnert het zich als de dag van gisteren. "Ik hoorde het nieuws op de radio en was aangedaan. Het was vlak bij mij in de buurt. Ik bleef eraan denken. Iedereen aan de Weesperzijde kon het zich nog herinneren. Het heeft diepe indruk gemaakt."

Blokjes
Drie jaar later belde hij de politie, en ook de agenten kenden de zaak nog. Hij besloot er een documentaire er aan te wijden. Diederen, al twintig jaar documentairemaker van onder meer Mr. Rakowski (Idfa) en 2DOC Noorderlicht (VPRO), kwam via de politie met Patricia in contact. Hij heeft haar leven uitgebreid in beeld gebracht. De beelden van Opsporing verzocht, die aan de overval een item wijdde, zijn eveneens in de documentaire te zien. De politie heeft de daders nooit kunnen pakken.

Patricia moest na de roof bijna een jaar revalideren en droeg ruim vier maanden een helm om haar hersenen te beschermen. "Ik moest blokjes van verschillende vormen door een houten vorm stoppen, maar mijn vingers deden het niet meer. Ik kon met mijn benen geen vijf kilo omhoog brengen. Ik kon niets meer. Toen zat ik echt te huilen. Ik kon zelfs geen asperges meer schillen. Ik dacht: ik raak arbeidsongeschikt, dit komt nooit meer goed. Maar dat wilde ik me niet laten gebeuren."

Ten tijde van de tasjesroof had Patricia anorexia. Ze woog slechts 41 kilo. Maar haar eetstoornis had ze toen nog niet erkend. "Ik was veel aan het rennen en liep hele en halve marathons. Ik ben heel perfectionistisch en heb een enorm doorzettingsvermogen. Maar dat is ook een valkuil: ik wist dat ik heel mager was en was voor het ongeluk al bang dat ik het niet zou overleven."

Ze had op 2 januari 2010 een feestje gepland om haar dertigste levensjaar te vieren. "Het moest een nieuwe start worden. Een nieuw begin waarin ik mijn leven zou veranderen." Ze had de champagne al in huis en haar vrienden uitgenodigd. Maar 2 januari lag ze nog steeds in coma.

Marathons
Toen ze bijkwam, ging ze naar een revalidatiecentrum. Daar kreeg ze hulp van een psycholoog, diëtist en ergotherapeut. Haar anorexiaprobleem - ze woog op dat moment 38,9 kilo - werd al snel duidelijk. In een kliniek werd ze maanden behandeld. "Ik heb dat jaar als een bezetene gevochten."

'Ik dacht: ik raak arbeidsongeschikt, dit komt nooit meer goed. Maar dat wilde ik me niet laten gebeuren.' Beeld Rink Hof
'Ik dacht: ik raak arbeidsongeschikt, dit komt nooit meer goed. Maar dat wilde ik me niet laten gebeuren.'Beeld Rink Hof

Het is nu ruim zes jaar later. Ze heeft een nieuwe baan in de financiële dienstverlening, studeert 's avonds rechten, doet aan wielrennen en loopt weer halve marathons. Het leven lijkt haar goed te gaan.

"Misschien kun je je afvragen: is die roof een geluk bij een ongeluk geweest? Ik ben er wijzer en zelfbewuster door geworden. Sterker ook. Misschien moest dit ernstige ongeval me overkomen, om me te doen inzien dat ik moest veranderen."

Daders
De daders van de tasjesroof houden haar niet bezig. "Iedereen heeft het maar over die daders. Maar ik was niet met hen bezig. De vraag of ik ooit de oude zou worden, weer zou kunnen werken en voor mezelf zou kunnen zorgen... Dáár was ik mee bezig."

Woede voelt ze niet. "Die jongens hebben me bijna vernield. Dat iemand een ander zoiets bewust aandoet, dat geloof ik niet. Ik mag toch hopen dat ze er een beetje berouw van hebben."

In de documentaire vertelt ze over het ongeval, de revalidatie, haar anorexia en haar huidige leven. Er is een gesprek gefilmd met de jonge neurochirurg die haar leven redde, en de buurtbewoners komen aan het woord. "De documentaire is voor mij een mooie afsluiting. Ik wil laten zien wie ik geworden ben. Dit is puur voor mezelf. Het is een nieuwe start."

De documentaire moet dit jaar uitkomen. Jan Diederen is nog bezig met een crowdfundingsactie. Op de website is een trailer van de documentaire te zien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden