Proefwerk

Sla (5)

Vers en verantwoord voedsel te over bij de health hipsters van Sla, maar een gerecht koken kunnen ze niet.

Beeld Rink Hof

Het interieur van Sla heeft die typische, geaffecteerde stijl waarmee blakende hipsters graag vergeten dat ze in een vieze stad vol dikke mensen wonen: met zorgvuldig geplaatste glazen ­objecten, hangende vetplanten en varens, spoelhout, tekeningen van bladeren, en uit de speakers natuurlijk Nick Drake. Ook de website is op die rustiek-­naïeve manier opgetuigd: 'We zijn fan van eten zoals van het leven, we halen alles er uit wat er in zit!' tsjirpt die met grote ogen. Er wordt gesproken van 'een onbeteugelde liefde' voor verantwoord voedsel, en: 'Er wordt al genoeg moeilijk gedaan over eten. We just eat.'

Die laatste opmerking is opvallend, want de restaurants van Sla - in slechts anderhalf jaar openden er maar liefst vijf in de stad- afficheren zichzelf juist meer dan welke horecazaak ook met moeilijk doen over eten. Alle gezondheidhypes zijn present: geen suiker of brood dus, bijna geen zuivel; rauwe cacao en rauwe desserts; superfoods, glutenvrij, groene smoothies. Je kunt er zelfs een lichtbak huren die je dan op je hoofd moet zetten, om de winterdip tegen te gaan; er wordt immers al genoeg moeilijk gedaan over lichtbakken op je hoofd.

Er zijn soepen, snacks, sappen, toetjes en natuurlijk salades, die je vanaf €8 ook zelf kunt samenstellen. Bij de servetjes staat een bordje waarop de gasten wordt ­verzocht er niet meer dan één te pakken, want dat is slecht voor de planeet.

Het is verschrikkelijk gemakkelijk om al te opzichtige lifestylediëten belachelijk te maken - mensen die tegen mij zeggen dat ze 'met gezonde voeding bezig zijn' beginnen bijvoorbeeld vaak al binnen drie minuten over de uitmuntende kwaliteit van hun ontlasting (die dan bijvoorbeeld 'prachtig stevig' is en 'helemaal niet plakt'). Mijn god, als dat één van de eerste argumenten is, denk ik dan, moet dat eten wel echt afschuwelijk zijn. Maar het gekift op 'quinoakutten', een woord zo grof, seksistisch en lelijk dat het meteen duidelijk is hoe diep de haat zit, komt natuurlijk vooral voort uit het feit dat we best weten hoeveel troep we zelf naar binnen werken, en hoe ongezond uit eten gaan bijna zonder uitzondering is.

Mooi concept
De salade is bovendien het meest onderschatte gerecht dat er is, je kunt het bijna overal van maken, en een goeie doet de zon doorbreken. Ik vind Sla dus oprecht een mooi concept. De ingrediënten zijn vers, de prijzen goed en de porties gul. Er is eigenlijk maar één probleem: van koken hebben ze er geen verstand.

Een veelzeggend voorbeeld is de baba ghanoush (ze noemen het auberginehummus, €5,50). Normaal gesproken is dat een glutenvrij, suikervrij, lactosevrij, veganistisch topgerecht dat alle fantastische eigenschappen van de aubergine combineert in een rokerige, luxueuze, bijna zuivelachtige dip. Wat we hier krijgen is een grijze tennisbal van wrange, brokkelige puree: de aubergine is ongaar de keukenmachine in gegaan en er zit een soort glutenvrij haverbolletje bij dat smaakt alsof het ergens wekenlang een stofzuiger heeft verstopt. Ook de soepen (€6) zijn niet goed: die met paddenstoelen is dik en flauw als havermoutpap, de linzensoep komt met gemak in mijn top drie van 'saaiste ooit'. Nu at ik vroeger met enige regelmaat in kraakcafés, dus dat wil wel wat zeggen.

Favorietenlijst
We bestellen twee salades uit de favorietenlijst; één met gegrilde kip en couscous, en één met zwartebonenburgertjes en quinoa. Over beide weet ik niets positiefs te zeggen. De kip bestaat uit dobbelstenen stroef, ijskoud stuitervlees; als dit gegrild is, ben ik Rens Kroes. De couscous en de quinoa zijn te gaar, in de burgertjes zit nog wel wat hartigheid door de geitenkaas, maar ook die zijn steenkoud en droog. De pijnboompitjes zijn niet geroosterd, de wortel, aubergine en pompoen liefdeloos gaargejast en niet op smaak gebracht. Vervolgens is alles gemengd met seizoens- en karakterloze bladspinazie en met dressing overspoten, in plaats van liefdevol maar streng gedresseerd te zijn om daadwerkelijk een geheel te worden. Dit zijn geen gerechten, maar gewoon dingen in een kom, die je als gezondheidsbewust mens dan plichtsgetrouw - prik, prik, graaf - naar binnen werkt, nu en dan je mond afvegend met dat ene servetje. De desserts, rauwe veganistische citroen- en karameltaart (beide €5), zijn gecompliceerde mengsels van noten, groenten en gedroogd fruit, maar ze zijn in elk geval op smaak.

Thuis droom ik van prei met vinaigrette, geroosterde aardpeer met walnoten, bittere wintergroenten met bloedsinaasappel. En vanuit mijn onbeteugelde liefde voor goedbereide salades zeg ik hartgrondig: fuck dit. Dit kan echt zóveel beter.

Hiske VersprilleBeeld Steven Dahlberg
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden