Plus

'Sister Sledge kon álles zingen'

Ze waren sterren in het discotijdperk. Zaterdag treedt Sister Sledge op tijdens het 40 Up Zomerfestival.

Sister Sledge in 1979. Zaterdag in AmsterdamBeeld KIPPA

Ze delen het affiche van het 40 Up Zomerfestival met acts als The Trammps en George McCrae, net als zij helden uit het discotijdperk. Dus ja, die kennen ze, zegt Debbie Sledge. Van vroeger, maar ook uit het 'oldies circuit' waar ze tegenwoordig deel van uit maken.

Sister Sledge bestaat al sinds 1971, zij het dat de groep in een eerste versie nog Mrs. Williams' Grandchildren heette. Die Mrs. Williams was de oma van de vier zussen: Viola Williams, een voormalige operazangeres van wie ze leerden zingen. "We komen uit een artistiek nest," zegt Debbie Sledge. "Onze vader was tapdanser, onze moeder actrice. Iedereen in de familie was muzikaal. Als we iets te vieren hadden, werden er geen platen gedraaid, maar maakten we zelf muziek."

Deel uitgemaakt
Ze komen uit Philadelphia, de stad van de Philly Soul; een in de jaren zeventig geformuleerd antwoord op de Motownsound uit Detroit. Grote sterren van Philadelphia International Records, de lokale platenmaatschappij, waren The O'jays, The Three Degrees en de bovengenoemde Trammps. Sister Sledge heeft nooit deel uitgemaakt van die wereld. Waarom niet?

"Toevallig kwamen we van de week bij een awardshow Kenneth Gamble en Leon Huff tegen, in de seventies belangrijke songschrijvers en producers bij Philadelphia International. Ooit deden we auditie bij ze, maar ze zeiden nee omdat ze ons te jong vonden. Een blunder, zeggen Gamble en Huff nu. Wij zaten nergens mee, vlak na hun afwijzing vonden we onderdak bij Warner Records."

Wereldhits
Meteen succesvol waren ze daar niet. Het werd pas echt wat toen de platenmaatschappij ze eind jaren zeventig koppelde aan Bernard Edwards en Nile Rodgers, de bassist en gitarist van de groep Chic. De samenwerking pakte goed uit: met door Edwards en Rogers geproduceerde disconummers als He's the Greatest Dancer, We Are Family en Lost in Music scoorde de groep wereldhits. De twee partijen moesten wel aan elkaar wennen, zegt Debbie Sledge.

"Ze begonnen net naam te maken als producers en de later zo bekende Chic-sound was nog volop in ontwikkeling. Na wat probeersels zei Bernard dat we niet goed genoeg waren om te verwezenlijken wat hij in zijn hoofd hoorde. Ik zei: 'Wát!?' Ik voelde me als muzikaal leider van de groep echt beledigd. Wij konden álles zingen. Als we niet deden wat hij wilde horen, was dat alleen omdat hij te vaag was in zijn aanwijzingen. Na die clash liep alles perfect."

Oma Williams heeft nog meegemaakt dat haar kleindochters sterren werden. "Disco vond ze leuke muziek. Van funk hield ze niet zo, maar het was vooral de naam die haar tegenstond. Funk vond ze een stinky woord."

Nog voor de samenwerking met de mannen van Chic was Sister Sledge een van de acts op Zaïre 74, een groot Afrikaans popfestival ter ere van het in Kinshasa georganiseerde titel­gevecht tussen boksers Muhammad Ali en George Foreman. "Dat festival was geweldig, maar als ik aan ons rumble in the jungle-avontuur terugdenk, denk ik vooral aan de vliegreis erheen."

Aan boord waren alle Amerikaanse artiesten die moesten optreden, onder wie James Brown, Bill Withers, B.B. King en The Spinners. "De top van de zwarte muziek van die tijd in één vliegtuig. En daar zaten wij als jonge meiden tussen. Het is een flink eind vliegen naar Kinshasa, maar de hele vlucht is er gezongen en muziek gemaakt. En doorlopend dacht ik: How did I get here?

Bill Clinton
Van die hoe-kwam-ik-hier-terecht-momenten had Debbie Sledge vaker in haar carrière. Toen zij en haar zussen vorig jaar in Philadelphia optraden voor de paus bijvoorbeeld. En in 2000 op het Witte Huis, tijdens een kerstparty van de Clintons. "Bij het laatste nummer stond de president direct naast me mee te zingen op het podium."

En, kon hij er wat van? "Laat ik het zo zeggen: Bill Clinton was een enthousiaste zanger."

40 Up Zomerfestival 2016, Arenapark, Amsterdam, zaterdag vanaf 14 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden