Review

Sint ***

Regie: Dick Maas
Met: Egbert-Jan Weeber, Caro Lenssen, Huub Stapel, Bert Luppes

Het zal u waarschijnlijk bekend zijn dat er deze week een film gaat draaien waarbij een zekere kindervriend in een ongunstig daglicht wordt gesteld. Nadat we weken van collega-regisseur Johan Nijenhuis (Costa!) en de christelijke ouderorganisatie Ouders & Coo (Boycot!) te horen hadden gekregen dat de filmposter van Zombie-Sint schadelijk voor de kinderziel zou zijn, mogen we bijna opgelucht zijn dat de film nu werkelijk te zien is. En nog bedankt voor de gratis publiciteit trouwens, die ongetwijfeld een paar honderdduizend toeschouwers extra gaat trekken.

Sint is vooral eng op een niet zo heel erg enge spookhuis-op-de-kermisachtige manier. Neemt niet weg dat je voortdurend recht overeind zit als er weer een bijl door een hoofd klieft, maar dan vooral omdat Dick Maas (die traditiegetrouw ook de muziek verzorgt) dan met zijn ellebogen op het keyboard beukt. En bij de tiende (we waren de tel kwijt) onthoofding, dan wel doorklieving, treedt er een zekere afstomping op; dat moet dat morele verval zijn waar Ouders & Coo zich zorgen over maakt.

Neemt niet weg dat zeker de eerste helft van Dick Maas' Sint topamusement is en een welkome afwisseling op het hele leger Kabouter Plop-achtige nepsinterklazen die ons in de aanloop naar de feestdagen voor de voeten lopen.

We beginnen in de middeleeuwen waarin we zien hoe de afvallige bisschop Niklaas (een zwijgende rol van Dick Maasveteraan Huub Stapel) met zijn knechten een dorp plundert - op 5 december. De dorpelingen, zoals altijd uitgerust met hooivorken, nemen wraak door het schip van Niklaas in brand te steken, waarmee de Sint en zijn knechten verbranden.

De bisschop en zijn inmiddels zwartgeblakerde helpers (vandaar!) zullen voortaan, als volle maan valt op 5 december, als een bende moordlustige zombies wraak nemen op de mensheid. En dat wordt dan weer, om de speelgoedindustrie niet te ondermijnen, door de autoriteiten in de doofpot gehouden.

Over naar 1968, waar we zien hoe een boerenfamilie aan zijn einde komt onder de volle maan en slechts zoon Goert overleeft. Over naar het heden (Maas houdt de vaart er lekker in) waarin we zien hoe de boerenzoon van toen een paranoïde politieman is geworden (Bert Luppes) die een soort Sint-X-files bijhoudt, maar natuurlijk door niemand wordt geloofd. Daar gaat dan snel verandering komen want zombie-Sint en zijn verkoolde helpers komen een heerlijk avondje in Amsterdam verstoren.

Volgt een dolle kermisrit met Egbert-Jan Weeber als scholier die samen met Goert de strijd met Sint aanbindt - met als hoogtepunt een achtervolging van de Sint te paard over de daken van Amsterdam, wat ook mag dienen als een vette knipoog naar de legendarische speedbootachtervolging door de grachten uit Amsterdamned (1988), de film waar Sint nog het meest aan doet denken.

Sint is fastfoodcinema, een onthoofding hier, een foute grap daar, in een genre (de horrorkomedie) dat in Nederland alleen door Maas beoefend wordt. Na de flitsende opening rommelt Sint een beetje naar het einde toe met wat vaag gedoe met een bom en een schip in de mist. Maar tegen die tijd is allang duidelijk wie de koek krijgt en wie de gard. (MARK MOORMAN)

www.dickmaas.com/sint.html

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden